II SA/Ke 783/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 roku sprawy ze skargi S.C. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata K.G. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych w tym VAT w kwocie 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] nr [...]Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, po rozpoznaniu odwołania S.C., umorzył na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. postępowanie odwoławcze od decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...] znak: [...] w sprawie nałożenia na A.W. obowiązku oznakowania miejsca lokalizacji hydrantów zewnętrznych – jako wniesione przez osobę nie będącą stroną w postępowaniu. W podstawie prawnej ostatniej z wymienionych decyzji powołano m. in. art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009r. nr 178, poz. 1380 ze zm.) oraz § 10 ust. 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. nr 124, poz. 1030). Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że S.C. jest jedynie właścicielem nieruchomości sąsiadującej z działką A.W., co wobec treści obowiązujących przepisów nie daje podstaw do uznania jej za stronę w przeprowadzonym przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S. postępowaniu administracyjnym. W świetle art. 28 k.p.a. interes prawny należy wywodzić z przepisów prawa administracyjnego materialnego, czyli na gruncie rozpoznawanej sprawy – ustawy o ochronie przeciwpożarowej oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. W regulacjach tych nie wskazano jednakże, aby w prowadzonych postępowaniach związanych z nakładaniem obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej stronami postępowania byli właściciele nieruchomości sąsiadujących z nieruchomościami objętymi kontrolą w zakresie przestrzegania przepisów o ochronie przeciwpożarowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach S.C. wskazała na rażące naruszenie przez organ odwoławczy art. 28 k.p.a., przesądzające o konieczności stwierdzenia nieważności zakwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że jako właściciel nieruchomości sąsiadującej z działką A.W. jest stroną postępowania, które, jej zdaniem, było prowadzone z naruszeniem zasad bezstronności. S.C. zakwestionowała także prawidłowość przeprowadzonych czynności kontrolnych, wskazując jednocześnie, że istniejący na działce A.W. tartak stanowi zagrożenie pożarowe dla okolicznych mieszkańców i ich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał przy tym, że w trakcie prowadzonego postępowania nie stwierdzono – poza brakiem właściwego oznakowania lokalizacji hydrantów – żadnych nieprawidłowości w zakresie stanu bezpieczeństwa w kontrolowanym obiekcie tartaku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Zakwestionowanym rozstrzygnięciem Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowania odwoławczego, wskazując, iż skarżąca nie ma przymiotu strony w sprawie niniejszej. Ustalenia organu odwoławczego jak i argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej są prawidłowe. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Należy podkreślić, iż interes prawny to interes indywidualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Jest to zatem interes, którego podstawą mogą być wyłącznie przepisy materialnego prawa administracyjnego, a to z tego względu, że decyzja administracyjna jest władczą konkretyzacją prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007r., sygn. akt: OSK 755/06, LEX nr 337023). Decyzją z dnia [...] Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w S. nałożył na A.W. obowiązek niezwłocznego oznakowania miejsca lokalizacji hydrantów zewnętrznych. Podstawę materialnoprawną tego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009r. nr 178, poz. 1380 ze zm.) oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. nr 124, poz. 1030). Podnieść należy, iż ustawa o ochronie przeciwpożarowej zobowiązuje w art. 3 osoby fizyczne, osoby prawne, organizacje lub instytucje korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu do zabezpieczenia ich przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem (ust. 1), przesądzając jednocześnie, że odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych ponoszą: właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, a także podmioty, o jakich mowa w ust. 1 (ust. 2). Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany m.in. wyposażyć je w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice (pkt 2) oraz przygotować do prowadzenia akcji ratowniczej (pkt 5). Odpowiedzialność za realizację powyższych obowiązków stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje – w całości lub w części – ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem (art. 4 ust. 1a ustawy). W ramach opisanych powinności mieści się nałożony na A.W. decyzją organu I instancji obowiązek oznakowania miejsca lokalizacji hydrantów zewnętrznych. Podkreślenia wymaga, że żaden z pozostałych przepisów powołanej ustawy, jak również w/w rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. nie przyznaje statusu strony właścicielom nieruchomości sąsiadujących z nieruchomościami objętymi kontrolą w sprawach związanych z nakładaniem obowiązków wynikających z przepisów o ochronie przeciwpożarowej. Również skarżąca nie powołała żadnego przepisu prawa materialnego z którego wywodzi swój interes prawny w sprawie niniejszej. W świetle powyższych okoliczności faktycznych i prawnych podzielić należy stanowisko organu II instancji, że S.C. nie jest stroną postępowania administracyjnego, a skoro tak, to umorzenie postępowania odwoławczego było zasadne. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w pkt I sentencji wyroku – na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku wydano na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c , § 2 ust. 3 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.) oraz art. 250 ustawy p.p.s.a.