II SA/Ke 783/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia NSA Anna Żak, Protokolant Marta Bieniek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi D P na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania D P, od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego, budynku garażowego, parkingu, szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe wraz z przykanalikami na działce nr ewid. [...] położonej w [...] przy ul. S oraz budowie zjazdu publicznego z ul. S na tą działkę (w liniach rozgraniczających teren inwestycji), na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wniosek M S o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji spełnia wszystkie wymogi określone w art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 poz. 647 ze zm.), zwanej dalej ustawą o planowaniu. Spełnienie tych warunków potwierdza sporządzona w sprawie analiza obszaru, która odniosła się do wszystkich parametrów, gabarytów, formy obiektów zlokalizowanych na analizowanym terenie bowiem podstawą dla jej opracowania i wydania decyzji było ustalenie, że na terenie analizowanym istnieje zabudowa pozwalająca na ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W ocenie organu kontynuacja funkcji omawianej inwestycji nie budzi żadnych wątpliwości, gdyż linię zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy działki oraz cechy zabudowy takie jak geometria dachu, wysokość górnej krawędzi, szerokość elewacji frontowej ustalono w nawiązaniu do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że wnioskowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga zatem przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że teren inwestycji nie leży na obszarze chronionym. Zakazy wynikające z rozporządzenia nr 89/2005 Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu nie obowiązują na terenie działki objętej badaną decyzją. Odnośnie zarzutu degradacji sąsiedniego terenu Kolegium zauważyło, że kwestia ta nie dotyczy terenu objętego inwestycją. Organ także dodał, że zgoda właściciela działki sąsiedniej nie stanowi podstawy do ustalenia warunków zabudowy. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach D P zarzuciła, że planowana inwestycja zmieni konfigurację terenu, chociażby przez konieczność w trakcie budowy wwozu bardzo dużej ilości ziemi. Utworzony nasyp ze zwałów ziemi spowoduje zagrożenie życia i zdrowia dla jej rodziny, poprzez możliwość osunięcia się ziemi oraz ciągłe zasypywanie wywoływane opadami. Nasyp ziemny pozbawi ją również światła dziennego, a znaczne ograniczenie przestrzeni niekorzystnie wpłynie na warunki życia i psychikę jej rodziny, a ponadto znacznie obniżona zostanie wartość finansowa jej nieruchomości. Skarżąca ponowiła zarzut dotyczący łamania przepisów ochrony środowiska. Wskazała, że teren planowanej inwestycji leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Kamiennej. Położenie na tym terenie wiąże się z pewnymi zakazami, tymczasem na obszarze na którym ma być budowa zostały wycięte wszystkie brzozy a wśród nich sosny, a ponadto w trakcie przygotowań do budowy został zasypany tunel z rurą migracyjną, przez którą przechodziły zwierzęta, unikając śmierci po kołami pojazdów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, przez co organy administracji zasadnie orzekały w oparciu o ten stan. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy o planowaniu. Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powodował, że ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego zgłoszonego we wniosku M. S., wymagało wydania decyzji. Takiej decyzji wymagają bowiem przedsięwzięcia pociągające za sobą zmianę zagospodarowania terenu (art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu), do jakich niewątpliwie należy planowana budowa budynku usługowego, budynku garażowego, parkingu, oraz szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe wraz z przykanalikami. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Rozstrzygnięcie ustalające warunki zabudowy podjęte zostało przez właściwy organ (art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu), w sprawie nie było potrzeby uzyskania uzgodnień wymaganych art. 53 ust. 4. Decyzja ustalająca warunki zabudowy zawiera wszystkie elementy ustawowe, o jakich mowa w art. 63 ust. 2 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu: została w niej umieszczona informacja, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, decyzja również określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. W sprawie zostały również łącznie spełnione warunki o jakich mowa w przytoczonym art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu. Wykazała to analiza przeprowadzona w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164/03 poz. 1588) wyniki analizy w formie graficznej i tekstowej ujęte zostały w załącznikach do decyzji, stosownie do treści § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje zmiany konfiguracji terenu spowodowane wywozem ziemi, to zgodzić należy się z przedstawionym w odpowiedzi na skargę stanowiskiem SKO w Kielcach, że decyzja dotycząca ustalenia warunków zabudowy nie dotyczy ukształtowania terenu i jej wpływu na rzeźbę terenu. Kwestie te będą przedmiotem oceny na kolejnym etapie inwestycyjnym. W tym miejscu podkreślić należy, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi dla inwestora jedynie ogólną informację, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na terenie objętym wnioskiem i w żadnym razie nie przesądza ona o tym, że inwestor dostanie pozwolenie na budowę planowanej inwestycji. Decyzja ta wytycza bowiem jedynie podstawowe kierunki projektowanej inwestycji bez konkretnych ustaleń architektonicznych i technicznych, których uszczegółowienie następuje na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Powyższe oznacza, że wskazane w skardze obawy dotyczące pozbawienia światła dziennego budynku skarżącej przez powstały nasyp ziemi bądź zsuwanie się ziemi na jej nieruchomość - są przedwczesne na tym etapie postępowania. Dodać również należy, że wydana w niniejszej sprawie decyzja o warunkach zabudowy zobowiązuje inwestora do przestrzegania właściwych przepisów w czasie niwelacji terenu (tworzenia nasypów), na etapie realizacji inwestycji. W punkcie 2 b) tiret 5 i 6 decyzji organu I instancji, określając warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych oraz z analizy urbanistycznej, w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi stwierdzono bowiem, że teren pod planowaną inwestycję jest zaniżony względem poziomu ulicy S ze spadkiem do wewnętrznej drogi dojazdowej i w związku z takim ukształtowaniem inwestor przewiduje podniesienie terenu. Trwałe przemieszczanie mas ziemnych na etapie realizacji inwestycji, związane z niwelacją terenu (tworzeniem nasypów), należy przeprowadzić zgodnie z właściwymi w sprawie przepisami, a realizacja planowanej inwestycji nie może zakłócać stosunków wodnych na działkach sąsiednich, a więc i na działce skarżącej. Z takich zapisów wynika, że ustalone w decyzji Prezydenta Miasta warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu planowanego przedsięwzięcia, zabezpieczają również skarżącą przed zagrożeniami, o jakich pisze w skardze. Kwestia przestrzegania ustalonych zasad będzie weryfikowana na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę i nie może być przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie. Nie ma racji skarżąca twierdząc, że planowana inwestycja ma być realizowana na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Kamiennej. Z § 1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody Świętokrzyskiego nr 89/2005 z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dziennik Urzędowy Województwa Świętokrzyskiego 2005.156.1950 ze. zm.) wynika bowiem, że w skład Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Kamiennej wchodzą obszary gmin: Bałtów, Bodzechów, Brody, Kunów, Mirzec oraz części obszarów gmin: Pawłów, Skarżysko-Kamienna, Skarżysko-Kościelne, Suchedniów, Waśniów, Wąchock Ponadto pkt 2 załącznika do tego rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że z Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Kamiennej wyłącza się teren miasta Ostrowiec Świętokrzyski zgodnie z jego administracyjną granicą. Dlatego też na obszarze planowanej inwestycji położonym w O nie obowiązują zakazy określone w ww. rozporządzeniu, a w konsekwencji zarzut skarżącej dotyczący braku ich przestrzegania nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto w aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 30 sierpnia 2013 r., znak WPN.I.050.12.2013.PM.1 z którego wynika, że dokonał on analizy numerów działek na których ma powstać inwestycja i stwierdził, że nie leżą one na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Kamiennej. Natomiast wcześniejsze stanowisko tego organu, że planowana inwestycja znajduje się na terenie ww. Obszaru była spowodowana nieprawidłową interpretacją dokumentacji fotograficznej przesłanej organowi przez skarżącą. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.