II SA/Ke 787/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 roku sprawy ze skargi J.J. na postanowienie Wojewody z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata M.G. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z [...], znak: [...] Wojewoda po rozpatrzeniu wniosku J. J. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta O. z [...] orzekającej o wymeldowaniu ww. z pobytu stałego z lokalu położonego w O. Osiedle R. odmówił przywrócenia terminu na podstawie art. 59 kpa. W uzasadnieniu organ wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji zostało odebrane osobiście przez M. S. - ustanowionego przez sąd przedstawiciela dla osoby nieobecnej tj. J. J. - w dniu [...] Ponieważ odwołanie zostało złożone po terminie, który upływał 13 kwietnia 2012 r., skarżąca 16 sierpnia 2012 r. wniosła o przywrócenie terminu do jego wniesienia podnosząc, że o wymeldowaniu dowiedziała się 7 sierpnia 2012 r. w siedzibie organu. Wojewoda stwierdził, że prośby o przywrócenie terminu skarżąca w ogóle nie uzasadniła, a zatem nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Ponadto nie zachowała 7-dniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia bowiem, jak napisała, o odwołaniu dowiedziała się 7 sierpnia 2012 r., a prośbę o przywrócenie terminu złożyła 16 sierpnia 2012 r., czyli 2 dni po terminie. Z uwagi na powyższe, w ocenie organu, uznać należało, iż brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skargę na postanowienie Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyła J. J. wnosząc "o przywrócenie terminu odwołania". Podniosła, że zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie lub ogłoszenia jej ustnie, więc nie rozumie dlaczego w zaskarżonym postanowieniu jest mowa o terminie 7 dni. Nie wynika to też z samego rozstrzygnięcia. Wskazała, że od decyzji organu I instancji nie mogła się odwołać w terminie, gdyż nie wiedziała o takim rozstrzygnięciu i o ustanowieniu osoby ją reprezentującej. W mieszkaniu, o którym mowa w niniejszej sprawie, zamieszkiwała w nieświadomości, że jest z niego wymeldowana. Skarżąca odniosła się również merytorycznie do treści decyzji z [...] wskazując na okoliczności, które - w jej ocenie - doprowadziły do wydania tego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie podstawą zaskarżonego postanowienia był art. 58 § 1 kpa, zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie do art. 58 § 2 kpa prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu z jednoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony, przy czym przywrócenie terminu do złożenia tej prośby jest niedopuszczalne (§ 3). Podsumowując – termin należy przywrócić jeżeli zostaną spełnione łącznie wszystkie ww. przesłanki. Z prawidłowych ustaleń organu, znajdujących potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy i wyjaśnieniach J. J. złożonych na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 30 stycznia 2012 r. wynika, że przyczyną uchybienia przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania było to, że nie wiedziała ona o treści decyzji Prezydenta Miasta O. z [...] Przyczyna ta ustała w dniu 7 sierpnia 2012 r. albowiem, jak stwierdziła sama J. J. w odwołaniu z 16 sierpnia 2012 r., wtedy dowiedziała się o wymeldowaniu, uzupełniając dodatkowo na rozprawie, że w tym dniu okazano jej kopię decyzji i zapoznała się z aktami administracyjnymi (k. 55 akt sądowych). Nieprzywracalny, siedmiodniowy termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, o jakim mowa w zacytowanym wyżej art. 58 § 2 kpa, upływał więc w dniu 14 sierpnia 2012 r. Tymczasem prośbę tę skarżąca wniosła wraz z odwołaniem 16 sierpnia 2012 r., a więc z uchybieniem 7-dniowego terminu. W konsekwencji tego stwierdzić należy, iż prawidłowo organ przyjął, że przywrócenie skarżącej terminu do wniesienia odwołania nie było w tej sytuacji możliwe. Ponieważ odmowa przywrócenia terminu musiała nastąpić z uwagi na niespełnienie warunku formalnego z art. 58 § 2 kpa, na istotę rozstrzygnięcia nie mogły wpłynąć okoliczności dotyczące przyczyn uchybienia terminu i uprawdopodobnienia bądź braku uprawdopodobnienia, że opóźnienie nastąpiło bez winy skarżącej. W konsekwencji, odniesienie się do zarzutów skargi w tym zakresie uznać należy za bezprzedmiotowe. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. Orzeczenie w pkt II oparto na art. 250 p.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.).