II SA/Ke 788/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 marca 2013 roku sprawy ze skargi A.B i T.B. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego T.K. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r., nakazującą A. B. dokonanie rozbiórki części budynku gospodarczego o wymiarach w rzucie 14,20 x 5,60 m na działce nr ewidencyjny [...] położonej w [...], gm. Mniów w zakresie elementów połaci dachu znajdujących się poza licem ściany zachodniej przedmiotowego budynku gospodarczego z jednoczesnym pouczeniem, że po wykonaniu rozbiórki należy zapewnić szczelność połączenia ściany z pozostałą częścią połaci dachowej obróbką blacharską oraz zamontować wzdłuż ściany zachodniej rynnę z odprowadzeniem wód opadowych na nieutwardzony teren własnej działki. W uzasadnieniu tej decyzji organ ustalił, że pracownicy organu I instancji dokonali w dniu 17 sierpnia 2011 r. kontroli na działce nr ewid. [...] w m. G., gm. Mniów, w wyniku której stwierdzono, że na powyższej działce znajduje się m.in. budynek gospodarczy o wymiarach w rzucie 14,20 x 5,60 m, usytuowany wzdłuż zachodniej granicy z działką nr 82, o konstrukcji mieszanej – ściana południowa i zachodnia murowane, reszta konstrukcji szkieletowa, dach drewniany, jednospadowy, oparty na stalowych płatwiach. Obecna podczas kontroli T. B. oświadczyła do protokołu, że właścicielem budynku jest jej mąż A. B., a budynek został wybudowany na podstawie decyzji Prezydium Rady Narodowej w K. z dnia 21 lutego 1972 r. udzielającej jej nieżyjącemu teściowi – S. B. pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Przedłożyła również projekt budowlany typowy stodoły typ WB-3385 oraz szkic sytuacyjny stanowiący załącznik do pozwolenia na budowę, z którego wynika, iż przedmiotowy obiekt miał być usytuowany w odległości 4m od granicy z działką sąsiednią nr ewid. 82, należącą do J. B.. Wyjaśniła też, że przed Sądem Rejonowym w K. toczy się postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące granicy pomiędzy działkami nr 82 i 83, w toku którego sporządzono opinię geodezyjną i szkic sytuacyjny, z których wynika, że granicę pomiędzy działkami nr ewid. 82 i 83 wyznacza położenie słupka granicznego znajdującego się w odległości 20cm od ogrodzenia pomiędzy ww. działkami. Po wszczęciu z urzędu postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...]. nałożył na A. B. obowiązek wykonania – w celu doprowadzenia budynku gospodarczego o wymiarach w rzucie 14,20 x 5,60m na działce nr ewid. [...] w m. G., [...] , gm. Mniów do stanu zgodnego z prawem - zaimpregnowania wystających poza lico ściany zachodniej, drewnianych elementów okapu środkami ogniochronnymi do granic niezapalności przy użyciu środka o nazwie OGNIOCHRON lub FOBOS M4, a następnie ich osłonięcia obróbką blacharską z blachy ocynkowanej o grubości 0,8mm, w celu uzyskania wymaganej przepisami klasy odporności ogniowej oraz wykonania orynnowania okapu zachodniej ściany połaci dachu, z odprowadzeniem wód opadowych rurami spustowymi na nieutwardzony teren własnej działki lub do dołów chłonnych - w terminie do dnia 31.12.2011r. Decyzja powyższa stała się ostateczna w organie I instancji, ponieważ żadna ze stron nie wniosła od niej odwołania. W załatwieniu wniosku A. B. o zmianę terminu wykonania nałożonych obowiązków, PINB w K. decyzją z dnia [...]. odmówił w trybie art. 155 Kpa zmiany własnej decyzji z dnia [...]2011r. w części dotyczącej terminu wykonania nakazanego obowiązku. Decyzja ta stała się ostateczna w organie I instancji, ponieważ żadna ze stron nie wniosła od niej odwołania. Ponieważ A. B. nie odpowiedział na wezwanie organu I instancji do wyjaśnienia w terminie czternastu dni, czy obowiązek nałożony decyzją PINB w K. z dnia [...]. został wykonany, decyzją z dnia [...]r. PINB w K. nakazał A. B. rozbiórkę części budynku gospodarczego o wymiarach w rzucie 14,20 x 5,60m na działce nr [...] położonej w m. G., gm. Mniów w zakresie elementów połaci dachu znajdujących się poza licem ściany zachodniej przedmiotowego budynku gospodarczego z jednoczesnym pouczeniem, że po wykonaniu rozbiórki należy zapewnić szczelność połączenia ściany z pozostałą częścią połaci dachowej obróbką blacharską oraz zamontować wzdłuż ściany zachodniej rynnę z odprowadzeniem wód opadowych na nieutwardzony teren własnej działki. W trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...]r. uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W motywach tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że wydanie przez organ I instancji zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez nieprzeprowadzenie uprzedniej kontroli sprawdzającej wykonanie obowiązków, nakazanych w decyzji z dnia [...] r. W toku ponownego postępowania wyjaśniającego pracownicy organu I instancji dokonali w dniu [...]. kontroli sprawdzającej wykonanie obowiązków nakazanych w decyzji z dnia [...]., w wyniku której stwierdzono, że obowiązki te nie zostały wykonane. W związku z tym PINB w K. wydał wspomnianą na wstępie decyzję z dnia [...]r. nakazującą rozbiórkę opisanej w decyzji części przedmiotowego budynku gospodarczego. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję: o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych, bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Konstrukcja przepisu art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994r. wskazuje tryb działania organów nadzoru budowlanego w toku postępowania naprawczego, w przypadku wykonywania robót budowlanych, w sposób o jakim mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie organ I instancji uznając, że przedmiotowy budynek gospodarczy swym usytuowaniem narusza przepisy wykonawcze do ustawy - Prawo budowlane w stopniu powodującym zagrożenie bezpieczeństwa, w tym pożarowego, decyzją z dnia 10 października 2011r., nałożył na zobowiązanego obowiązek wykonania robót budowlanych wymienionych w jej rozstrzygnięciu, mających na celu doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem. Ponieważ zobowiązany nie wykonał obowiązków nałożonych decyzją z dnia 10 października 2011r., obowiązkiem organu I instancji było zastosowanie przepisu art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Decyzja wydana w oparciu o powołany powyżej przepis należy do kategorii decyzji związanych co oznacza, że stwierdzenie niewykonania w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych wcześniejszą decyzją na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pociąga za sobą obowiązek wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji orzekającej zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przenosząc takie rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy organ II instancji stwierdził, że PINB w K. mógł jedynie wydać decyzję nakazującą rozbiórkę części budynku gospodarczego, obejmującej elementy połaci dachowej znajdujące się poza licem ściany zachodniej przedmiotowego obiektu budowlanego, bowiem w tej części przedmiotowy obiekt budowlany narusza przepisy techniczno - budowlane. Ponieważ roboty budowlane nie są prowadzone, wykluczona była możliwość wydania decyzji nakazującej ich zaniechanie. Niemożliwe było również wydanie decyzji nakazującej doprowadzenie przedmiotowego obiektu budowlanego do stanu poprzedniego, bowiem stanu takiego na gruncie niniejszej sprawy nie było. Choć wiec wybór jednego z rozstrzygnięć, o których mowa art. 51 ust. 3 pkt 2 należy do organu, to jest on zdeterminowany rodzajem nałożonych obowiązków oraz ustaleniami faktycznymi (por. wyrok NSA z dnia 24.03.2011r., Sygn. akt 541/2010, CBOSA). Odnosząc się do argumentów odwołania organ wyjaśnił, że brak jest podstaw prawnych do przedłużenia terminu do wykonania nakazanych obowiązków, zwłaszcza, że termin ten już upłynął. Racje społeczne, w tym sytuacja materialna strony oraz skutki finansowe wykonania decyzji administracyjnej, nie mogą natomiast być brane pod uwagę w toku postępowania administracyjnego. W skardze z dnia 25 października 2012 r. A. i T. B. wnieśli o uchylenie decyzji ŚWINB w K. z dnia [...]r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. Skarżący zarzucili, że przedmiotowy budynek został wybudowany w latach 70-tych przez rodziców na podstawie ówczesnych przepisów. Powołali się też na toczące się przed Sądem Rejonowym w K. postępowanie mające na celu ustalenie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 82 i 83 oraz posiadaną opinię biegłego sadowego, z której wynika, że granicę tę wyznacza położenie słupka granicznego. Stwierdzili też, że z uwagi na ciężką sytuacje materialną nie są w stanie wykonać przebudowy budynku gospodarczego. W odpowiedzi na skargę Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 11 lutego 2013 r. ustanowiony z urzędu dla T. B. radca prawny wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji zarzucając: 1. niedopełnienie przez organ obowiązków spoczywających na nim z mocy art. 97 kpa polegających na obowiązku zawieszenia postępowania, w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, 2. naruszenie art. 7 kpa przez uznanie, że racje społeczne oraz sytuacja materialna strony nie może być brana pod uwagę w postępowaniu administracyjnym. Uzasadniając takie zarzuty pełnomocnik skarżącej podniósł, że organ miał pełną świadomość toczącego się przed Sądem Rejonowym w K. postępowanie rozgraniczeniowego dotyczącego granicy położonej w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowego budynku. Ma to istotne znaczenie dla sprawy, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy Ministra Infrastruktury z których wynika, że wykonanie prac określonych w decyzji dotyczy tylko obiektów usytuowanych bezpośrednio przy granicy działki. Dlatego rozstrzygnięcie o przebiegu tej granicy jest zagadnieniem wstępnym powodującym konieczność zawieszenia postępowania. Pełnomocnik skarżącej wyraził też pogląd, że nie wzięcie pod uwagę tragicznej sytuacji finansowej skarżących i braku możliwości wykonania nałożonych prac w tak krótkim czasie narusza ogólne przepisy postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). Dokonując tak rozumianej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w postępowaniu organów obu instancji takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. W ocenie Sądu okoliczności faktyczne istotne dla rozpatrzenia sprawy zostały ustalone przez organy nadzoru budowlanego w sposób zgodny z prawem. Ustalenia te nie były przy tym kwestionowane w toku postępowania, ani też w skardze, co dodatkowo przekonuje o ich prawidłowości. W szczególności należy zauważyć, że zasadnie przyjęto w sprawie, iż przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z 1972 r., ale w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, a wiec w sposób o jakim mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Nie był też kwestionowany w sprawie tryb postępowania, jakie w sprawie przeprowadzono. Ze względu na prawidłowe ustalenie co do niesamowolnego wybudowania przedmiotowego budynku gospodarczego, trafnie w ocenie Sądu przeprowadzono postępowanie legalizacyjne, o jakim mowa w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Oceniając zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji należy też pamiętać, że wydany nakaz rozbiórki części obiektu, był przewidzianą w art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego konsekwencją wcześniejszej decyzji PINB w K. z dnia 10 października 2011 r. nakładającej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązek wykonania określonych w tej decyzji czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W decyzji tej zostało przesądzone zarówno określenie rodzaju wadliwości wykonanych robót budowlanych, jak i sposobu ich usunięcia. Ponieważ ostatnio wymieniona decyzja stała się ostateczna wskutek jej nie zaskarżenia przez którąkolwiek ze stron (w tym również przez A. B.), jako ostateczna - zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 kpa – podlegała wykonaniu, jak również nie mogła być kontrolowana w niniejszym postępowaniu. Możliwe następstwa wydania takiej decyzji określone zostały w art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z nim, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Skoro więc nie było w sprawie wątpliwe niewykonanie nałożonego obowiązku przez inwestora, a ponadto organy nadzoru budowlanego trafnie zauważyły, że roboty budowlane nie są prowadzone, co wyklucza możliwość wydania decyzji nakazującej ich zaniechanie, a także niemożliwe jest wydanie decyzji nakazującej doprowadzenie przedmiotowego obiektu budowlanego do stanu poprzedniego, gdyż stanu takiego na gruncie nie było – to jedynie możliwym rozstrzygnięciem zdeterminowanym przez powyższe okoliczności było zastosowanie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego i nakazanie rozbiórki budynku gospodarczego w części opisanej w decyzji PINB w K. z dnia [...]r. Zakres tej rozbiórki nie budzi wątpliwości Sądu, ponieważ objęła ona określoną w ostatecznej decyzji z dnia 10 października 2011 r. część budynku gospodarczego A. B., która została wybudowana z naruszeniem prawa. Jak to trafnie wskazano w uzasadnieniu decyzji PINB w K., wadą tego budynku jest wystawienie drewnianych elementów okapu poza lico zachodniej ściany (co narusza przepis § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. Nr 75/02 poz. 690 ze zm. – przytaczanego dalej jako rozporządzenie ws. warunków technicznych) oraz brak orynnowania okapu zachodniej połaci dachu (co jest sprzeczne z § 319 ust. 1 w/w rozporządzenia). Należy też zauważyć, że zakres orzeczonej rozbiórki nie był w sprawie kwestionowany. Nie budzi również w ocenie Sądu wątpliwości, nałożenie w decyzji organu I instancji na inwestora A. B. obowiązków wykonania – po rozbiórce – czynności polegających na zapewnieniu szczelności połączenia ściany z pozostałą częścią połaci dachowej obróbką blacharską oraz zamontowania wzdłuż ściany zachodniej rynny z odprowadzeniem wód opadowych na nieutwardzony teren własnej działki. Choć bowiem możliwość nałożenia jakichkolwiek obowiązków na inwestora po wykonaniu rozbiórki, nie wynika wprost z treści art. 51 ust. 3 pkt. 2 Prawa budowlanego, to jednak jako logiczne z technicznego punktu widzenia zwieńczenie prac rozbiórkowych, mieści się, zdaniem Sądu, w dyspozycji przywołanego przepisu. Przedstawione w skardze i w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 11 lutego 2013 r. zarzuty nie mogły zmienić wyniku sprawy. Rozstrzygnięcie sprawy rozgraniczenia pomiędzy nieruchomością inwestora A. B. oznaczoną numerem [...], a nieruchomością uczestniczki J. B. (nr ewid. [...]), nie miało charakteru zagadnienia wstępnego, od którego zależało rozpatrzenie sprawy legalizacji przedmiotowego budynku gospodarczego i wydanie decyzji (art. 97 § 1 pkt 4 kpa). Stwierdzone naruszenie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych związane z brakiem rynien odprowadzających wody opadowe na teren własnej działki, nie jest zależne od usytuowania przedmiotowego budynku gospodarczego względem granicy z sąsiednią działką, przez co rozstrzygnięcie rozgraniczenia nie ma wpływu na przeprowadzone postępowanie legalizacyjne. Zgodnie bowiem z § 319 ust. 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych, dachy i tarasy powinny mieć spadki umożliwiające odpływ wód opadowych i z topniejącego śniegu do rynien i wewnętrznych lub zewnętrznych rur spustowych, a możliwość odstąpienia od wykonania rynien przewidziana w § 319 ust. 3 tego rozporządzenia, nie ma w sprawie zastosowania ze względu na powierzchnię dachu przedmiotowego budynku przekraczającą 100 m². Ponadto należy zauważyć, że postępowanie rozgraniczeniowe toczące się przed Sądem Rejonowym w K. nie wpłynie na przebieg istniejącej granicy pomiędzy działkami nr 83 i 82 w sposób pozwalający na odstąpienie od wynikającego z § 272 ust. 3 rozporządzenia ws. warunków technicznych obowiązku zapewnienia budynkowi gospodarczemu inwestora ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony sąsiedniej działki. Wynika to bowiem zarówno z usytuowania budynków na obu tych działkach, jak i niewielkiego zakresu potencjalnego przesunięcia spornej granicy w postępowaniu rozgraniczeniowym, wynikającego z przedłożonej przez strony dokumentacji geodezyjnej z tamtej sprawy. Ponadto należy przypomnieć, że kwestia rodzaju obowiązków nałożonych na inwestora została już przesądzona w ostatecznej decyzji PINB w K. z dnia 10 października 2011 r. Usytuowanie względem granicy budynku gospodarczego położonego na działce nr [...] było przedmiotem analizy w tamtym postępowaniu i w niniejszej sprawie będącej konsekwencją tamtego, ostatecznego rozstrzygnięcia, nie może już być badane. Bezzasadne są zarzuty skarżącego dotyczące nieuwzględnienia słusznego interesu obywatela, o jakim mowa w art. 7 kpa. W postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego racje społeczne i sytuacja materialna inwestora nie mogą być brane pod uwagę, skoro obowiązuje w nim zasada ponoszenia kosztów wykonania decyzji przez inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, wyrażona w art. 52 Prawa budowlanego. Ubocznie należy zauważyć, że koszty wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na jej zakres są relatywnie niskie, a byłyby jeszcze mniejsze, gdyby inwestor zastosował się do nakazów ostatecznej decyzji z dnia 10 października 2011 r. nakładającej na niego obowiązki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Odnośnie skargi T. B., która - wbrew ocenie organu II instancji wynikającej z odpowiedzi na skargę - wniosła ją we własnym imieniu, a nie jako pełnomocnik męża A. B., należy zauważyć, że podlegała ona oddaleniu z powodu braku interesu prawnego skarżącej w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Według natomiast art. 52 Prawa budowlanego, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Ponieważ z dołączonego do akt administracyjnych wypisu ze skorowidza działek wynika, że właścicielem nieruchomości oznaczonej numerem 83 o pow. 0,26 ha położonej w G., gmina Mniów jest wyłącznie A. B., a jego żona T. B. nie jest inwestorem, ani zarządcą obiektu budowlanego objętego zaskarżoną decyzją, ani też nie była stroną postępowania administracyjnego, a tylko pełnomocnikiem jej męża A. B., nie można mieć wątpliwości, że nie ma ona interesu prawnego we wniesieniu skargi, co uzasadnia oddalenie jej skargi. Odnosząc się do stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu skargi, dotyczącego wybudowanie przedmiotowego budynku gospodarczego przez poprzedników prawnych skarżącego, tj. jego rodziców w latach 70-tych na podstawie obowiązujących wówczas przepisów, należy jeszcze raz przywołać treść art. 52 Prawa budowlanego, z którego wynika, że obowiązek dokonania nałożonych na skarżącego czynności, o jakich mowa w art. 51 ust. 3 pkt 2 tej ustawy, obciążał właśnie A. B. jako właściciela przedmiotowego obiektu budowlanego. Według natomiast § 207 rozporządzenia ws. warunków technicznych, przepisy tego rozporządzenia dotyczące między innymi bezpieczeństwa pożarowego (a więc również zastosowany w sprawie przepis § 272 ust. 3 tego rozporządzenia) stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Wynika stąd, że nawet powołany w skardze fakt wybudowania przedmiotowego budynku gospodarczego przez poprzedników prawnych skarżącego, nie zwalnia go od respektowania aktualnie obowiązujących przepisów dotyczących użytkowanych obecnie budynków uznanych za zagrażające życiu ludzi. Przede wszystkim należy jednak jeszcze raz przypomnieć, że kwestia dopuszczalności nałożenia na skarżącego obowiązków mających na celu doprowadzenie jego budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem, została już przesądzona w ostatecznej decyzji PINB w K. z dnia 10 października 2011 r. i nie może być badana w niniejszym postępowaniu. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.