II SA/Ke 79/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia 12 grudnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 12 grudnia 2016 r., znak: [...], Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania W. C., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 16 września 2016 r. znak: [...], wymierzającą karę pieniężną w wysokości 36.000 zł za urządzanie poza kasynem gier na automatach: [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, W. C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na podstawie których nałożono kare pieniężna, stanowią, wespół z art. 14 ust. 1 tej ustawy "regulację techniczną" w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r., a w konsekwencji braku notyfikacji projektu ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być stosowane wobec jednostek i podmiotów będących adresatami decyzji. Wnioskodawca podniósł ponadto, że osiągane przez niego miesięczne dochody nie dają mu możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności i istotnego uszczerbku w jego stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uregulowana w art. 61 § 3 Ppsa instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1). Przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie użyte w art. 61 § 3 Ppsa pojęcia nieostre tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. II FZ 39/09). Brak uzasadnienia wniosku stanowi naruszenie nałożonego na wnioskodawcę w art. 61 § 3 Ppsa obowiązku wykazania okoliczności lub konkretnych zdarzeń przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2011 r., sygn. II GSK 1826/11). Zadaniem Sądu rozpoznającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest ocena, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. W orzecznictwie przyjęto, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wystarczy powołanie się na możliwość spowodowania szkody przez wykonanie aktu lub czynności, lecz konieczne jest wykazanie przez stronę w czym upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody ewentualnie trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. W niniejszej sprawie skarżący nie podał żadnych konkretnych okoliczności na uzasadnienie tezy, że zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 Ppsa., poza oświadczeniem, że uiszczenie kary w kwocie 36.000 zł przekracza jego możliwości finansowe. Nie przedstawił jednak żadnych danych obrazujących jego sytuację dochodową i majątkową, nie wskazał, jaka to będzie szkoda ani jakie będą jej rozmiary. Nie wiadomo więc czy uiszczenie kary pieniężnej w kwocie 36.000 zł wpłynie negatywnie na płynność finansową strony i doprowadzi do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Innymi słowy skarżący nie uprawdopodobnił, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Sama, choćby najbardziej realna, perspektywa uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji, nie stanowi zaś przesłanki wstrzymania jej wykonania w rozumieniu art. 61 § 3 Ppsa. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.