II SA/Ke 790/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Zaskarżoną decyzja z dnia [...] Wojewoda , na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 674 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. R. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta w dniu [...] w sprawie uznania z dniem 14 kwietnia 2014r. za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku - zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podał następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Na mocy decyzji organu I instancji z dnia 14 kwietnia 2014r. W. R. został uznany z dniem 14 kwietnia 2014r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż w dniu rejestracji W. R. spełnił warunki do uznania go za osobę bezrobotną. Ponieważ jednak suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż 365 dni, stanowi to podstawę odmowy przyznania W. R. prawa do zasiłku. W. R. wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, iż w stosownym okresie usiłował zarejestrować się w Miejskim Urzędzie Pracy, lecz wskutek sporu sądowego z byłym pracodawcą o sposób rozwiązania i ustania stosunku pracy nie miał świadectwa pracy zgodnego z rzeczywistym stanem faktycznym. W. R. uważa, że należy mu się prawo do zasiłku w wysokości 80%, ponieważ w ciągu ostatnich 5 lat był zatrudniony w ramach umowy o pracę. Organ II instancji rozpatrując odwołanie ustalił, że W. R. zarejestrował się w Miejskim Urzędzie Pracy w dniu 14 kwietnia 2014r. i spełnił warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Organ powołał treść, mającego zastosowanie w sprawie przepisu art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, bjwykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75 % przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. 2. Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67, z późn. zm.); urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów; pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę; świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 201 lr. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz.U. z 2013r. poz. 1457); pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej; sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2013r. poz. 1442 z późn. zm.). Organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji. Prawo do zasiłku dla bezrobotnych nie ma charakteru uznaniowego i jest zależne tylko od wypełnienia warunków wymienionych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Konieczne jest zatem wykazanie, że na dzień rejestracji w Urzędzie Pracy osoba ubiegająca się o przyznanie w/w świadczenia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji (tj. w przedmiotowej sprawie od 13 października 2012r. do 13 kwietnia 2014r.) posiada 365 dni okresu, uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku. Z akt sprawy wynika, że W. R. w dniu rejestracji przedstawił świadectwo pracy wystawione w dniu 4 sierpnia 2011r. przez Centrum potwierdzające okres zatrudnienia od 1 maja 2002r. do 31 maja 2010r. Z informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z dnia 14 kwietnia 2014r. wynika, że działalność gospodarcza, którą prowadził W. R. została zawieszona w dniu 1 czerwca 2010r. Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że W. R. nie posiada żadnych okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku. Okoliczności, na które powołuje się zainteresowany w odwołaniu nie mogą być podstawą do przyznania mu prawa do zasiłku, ponieważ W. R. zarejestrował się dopiero w dniu 14 kwietnia 2014r. Okoliczność, że toczyło się postępowanie sądowe z pracodawcą nie oznacza, że bezrobotny nie mógł się zarejestrować w MUP. W przypadku dokonania rejestracji, a następnie uzyskania prawidłowych dokumentów dotyczących okresu pracy możliwe byłoby ustalenie uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z treścią tego przepisu w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody wniósł W. R., domagajac się jej uchylenia, ewentualnie zmiany poprzez uwzględnienie wniosku w przedmiocie przyznania zasiłku dla bezrobotnych oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że był w Miejskim Urzędzie Pracy - aby zarejestrować się jako bezrobotny - w okresie, który uprawniałby go do otrzymania zasiłku i wówczas spełniał limity czasowe określone w ustawie. Jednak wobec braku niektórych dokumentów, koniecznych do złożenia wniosku, odmówiono mu przyjęcia takiego wniosku. Ponadto skarżący stwierdził, że “działanie organu I instancji i II instancji nie może korzystać z prawnej ochrony wymienionych w decyzji przepisów prawa, bowiem jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, społeczno gospodarczym przeznaczeniem prawa i stanowi w ocenie skarżącego nadużycie prawa podmiotowego przysługującego tym organom". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzeka na podstawie materiału zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Sąd nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, jedynie kontroluje decyzję w stanie faktycznym i prawnym obowiązującym w dacie jej wydania. W sprawie niniejszej kontroli sądowej podlegała decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o uznaniu skarżącego z dniem 14 kwietnia 2014r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłki - w części odmawiającej skarżącemu przyznania prawa do zasiłku. W ocenie skarżącego, wbrew temu co ustalił organ orzekający, zaszły przesłanki do przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jednak na tę okoliczność skarżący nie przedstawił żadnego, odmiennego od ustaleń organu dowodu, poza twierdzeniem, że był w Miejskim Urzędzie Pracy (skarżący nie podaje daty) w celu zarejestrowania się jako bezrobotny, lecz wobec braku "niektórych dokumentów" (skarżący nie określa jakich) odmówiono mu przyjęcia wniosku. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sprawie ma zastosowanie przepis art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który określa kiedy bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 14 kwietnia 2014r. został zarejestrowany w Miejskim Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, i w dniu rejestracji przedstawił świadectwo pracy z dnia 4 sierpnia 2011r., z którego wynika, że w okresie od 1 maja 2002r. do 31 maja 2010r. był zatrudniony w Centrum i stosunek pracy ustał w wyniku porozumienia stron. W dniu rejestracji skarżący podpisał oświadczenie, że podane w trakcie rejestracji dane są zgodne ze stanem faktycznym. Z informacji Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z dnia 14 kwietnia 2014r. wynika, że działalność gospodarcza skarżącego została zawieszona w dniu 1 czerwca 2010r. Skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu, z którego wynikałoby spełnienie przez niego warunków określonych w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Mając na uwadze powyższe Sąd podziela stanowisko organów, że w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, skarżący nie pozostawał w zatrudnieniu, a zatem nie posiada okresów uprawniających go do przyznania prawa do zasiłku. Odnosząc się do zarzutu, że skarżący nie posiadał w dniu rejestracji "wszystkich" dokumentów i nie mógł się zarejestrować wcześniej, wskazać należy, że zgodnie z art. 73 ust. 6 ustawy, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 71 ust. 1 ustawy. Skarżący jednak zarejestrował się dopiero w dniu 14 kwietnia 2014r. Nie wykazał w okresie od 13 października 2012r. do 13 kwietnia 2014r. okresu uprawniającego go do przyznania prawa do zasiłku. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.