II SA/Ke 794/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych na gruncie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz H. D. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania E.W. oraz H.D. od decyzji z [...], którą Wójt Gminy Ł. nałożył na H.D. , obowiązek wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom na działce nr [...] obręb P. poprzez wykonanie drenażu o średnicy 300 mm na odcinku 12 m i drenażu o średnicy 250 mm na odcinku o długości 102 m, w lokalizacji zgodnej z załącznikiem nr 1 do decyzji oraz nałożył na M. i E. W. obowiązek wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom na działce nr [...] obręb P. poprzez wykonanie drenażu o średnicy 250 mm na długości 27 m, w lokalizacji zgodnej z załącznikiem nr 1 do decyzji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium podało, że E.W. wystąpił do organu I instancji o zapobieżenie zmianom stosunków wodnych wywołanych przez H.D. , który dokonał podwyższenia terenu swojej nieruchomości, co spowodowało zasypanie naturalnej doliny wytworzonej przez wodę płynącą od lasu do przydrożnego rowu przy drodze wojewódzkiej W-756. Powyższe uniemożliwia wodom powierzchniowym pochodzącym z opadów oraz z roztopów swobodny odpływ do odbiornika jakim jest przydrożny rów biegnący przy ww. drodze, a w konsekwencji doprowadza do podtapianie nieruchomości wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższe organ I instancji dopuścił dowód z opinii biegłego. W dniu 27 lipca 2015 r. z udziałem biegłego zostały przeprowadzone oględziny na spornych nieruchomościach, a 1 września 2015 r. biegły złożył opinię, o czym organ poinformował strony. Następnie biegły pisemnie ustosunkował się do uwag stron oraz 28 grudnia 2015 r. uzupełnił opinię w zakresie jak najbardziej korzystnie rozwiązać spór pod względem ekonomicznym. Dalej Kolegium podało, że jak wynika z opinii biegłego - w oparciu o wizję lokalną, mapę topograficzną oraz kopię mapy zasadniczej określono następujący stan istniejący: 1. w części południowej działki nr [...] znajduje się budynek mieszkalny i 3 budynki gospodarcze, północna część działki to użytki zielone, 2. na części działki nr [...] została nawieziona ziemia, grubość nawiezionej warstwy wynosi od 0-5 cm w północnym fragmencie przy granicy działki nr [...] do 25-30 cm przy ogrodzeniu działki [...], 3. w części południowej działki nr [...] znajduje się budynek mieszkalny i budynki gospodarcze, północna część to użytki zielone, 4. budynek stodoły na działce nr [...] posiada dach dwuspadowy, nie posiada orynnowania, dodatkowo od strony północnej teren wokół stodoły jest podniesiony, 5. na działce nr [...] znajduje się bruzda (rowek), która odprowadza część wód w poprzek działki nr [...] w kierunku działki nr [...], 6. część działki pomiędzy stodołą a budynkiem mieszkalnym na działce nr [...] została utwardzona. Za stan pierwotny przyjęto stan przed wybudowaniem budynku gospodarczego i nawiezieniem ziemi na działce nr [...]. Ogrodzenie w części tej działki oddziałuje jedynie na działkę nr [...]. Natomiast ogrodzenie w granicy działek nr [...] i [...] oddziałuje na spływ wód na działce nr [...], zasięg oddziaływania ogranicza się do części utwardzonej, z której zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo wodne i § 28 i 29 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki gospodarcze i ich usytuowanie - nie można odprowadzać wód opadowych z terenów utwardzonych na grunty sąsiednie. Biegły uznał, że ogrodzenie pomiędzy działkami istniało przy stanie pierwotnym. Także przy stanie pierwotnym istniały budynki na działkach [...] i [...], natomiast przy tym stanie nie istniało podniesienie terenu na działce nr [...] od strony północnej stodoły. Z kolei bruzda na działce nr [...] nie znajduje się na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej i na mapach topograficznych (wg stanu na 1977 i 2001 r.). Bruzda ta istnieje natomiast na ortofotomapie z 2009 r., zatem biegły uznał za stan pierwotny stan bez bruzdy. Za stan poprzedni uznał stan pierwotny. Spływ naturalny przy stanie pierwotnym odbywał się w kierunku zbliżonym do kierunku południowo-wschodniego, czyli działki nr [...] na działkę nr [...]. Przebieg spływu przebiegał pod kątem około 20°-30° w stosunku do granicy działek nr [...] i nr [...], w okolicy stodoły na działce ten kierunek jest odchylony w kierunku wschodnim. Zdaniem biegłego zmiana może wynikać z rozplantowania ziemi po wybudowaniu stodoły. Wykonanie bruzdy na działce nr [...] spowodowało zebranie części wód płynących na działce nr [...] i skierowanie strumienia w jednym miejscu na działkę nr [...]. Lokalizacja wylotu bruzdy powoduje, że wody dopływały do ogrodzenia i płynęły równolegle w kierunku budynku gospodarczego. Także odwodnienie połowy dachu budynku stodoły oraz zmiana ukształtowania terenu w okolicy stodoły powoduje, że wody dopływające do podniesienia terenu wokół stodoły na działce nr [...] zmieniają kierunek i płyną równolegle do ściany stodoły. Wody te nie skręcały po minięciu stodoły na kierunek południowo-wschodni, lecz płynęły na działkę nr [...] dalej wzdłuż ogrodzenia. Nawiezienie ziemi na działkę nr [...] spowodowało zakłócenie naturalnego kierunku spływu i teraz wody po dopłynięciu do granicy działek płyną wzdłuż niej. Właściciel działki nr [...] podnosząc rzędną na tej działce ograniczył w znacznym zakresie spływ wód z działki nr [...] na działkę nr [...], gdyż wody po dopłynięciu do granicy działek płyną wzdłuż niej, a nie wpływają na działkę nr [...]. Obecnie szkody występują na działce nr [...], wody płynące w kierunku granicy działek nr [...] i [...] po dopłynięciu do niej zmieniają kierunek i płyną równolegle do granic. Następnie po dopłynięciu do budynku stodoły przy granicy dwóch działek opływają go i płyną w kierunku budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Biegły stwierdził, że właściciel działki nr [...] zmienił stan wód ze szkodą dla działki nr [...]. Jednocześnie uznał, że właściciele działki nr [...] zmienili stan wód na gruncie tej działki. Obecnie nie występuje negatywne oddziaływanie zmian na grunty działki sąsiedniej nr [...], ale w przypadku likwidacji zmian na działce nr [...] poprzez usunięcie nawiezionego gruntu pojawią się straty na działce nr [...]. Zdaniem biegłego rozwiązaniem problemu może być jedynie wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom na obydwu działkach w postaci drenażu. Po przeliczeniu ilości wód, którą należy ująć systemem drenarskim, gdzie biegły zastosował formułę opadową do wyznaczenia przepływów maksymalnych o prawdopodobieństwie przewyższenia przyjęto rury o średnicy 300 mm na odcinku 12m i rury o średnicy 250 mm na długości 102 m na działce nr [...]. Natomiast na działce nr [...] przyjęto rury o średnicy 250 mm na długości 27 m. Dokonując oceny materiału dowodowego Kolegium podkreśliło, że opinia biegłego nosi cechy rzetelności jest spójna i logiczna, została poparta konkretnymi wyliczeniami i analizą topograficzną terenu. W ocenie organu odwoławczego właściciel działki nr [...] podnosząc rzędną na tej działce ograniczył w znacznym zakresie spływ wód z działki nr [...] na działkę nr [...], gdyż wody po dopłynięciu do granicy działek płyną wzdłuż niej, a nie wpływają na działkę nr [...]. Zatem właściciel działki nr [...] zmienił stan wód ze szkodą dla gruntów sąsiednich - działki [...]. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję H.D., domagając się uchylenia decyzji organu zarówno I jak i II instancji, zarzucił naruszenie: -art. 7, 77 § 1 kpa polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz błędnym ustaleniu, że stwierdzone zmiany stanu wody na działce nr [...] spowodowały szkody na działce nr [...]; - art. 7, 77 § 1, art. 80 kpa poprzez brak ustosunkowania się organu do rozbieżności zawartych w zebranym materiale dowodowym i uchylenie się przez organ od oceny wiarygodności przedstawionych dowodów; - art. 8 kpa, poprzez wydanie decyzji na podstawie nierzetelnej i niekompletnej opinii biegłego, w sposób podważający zaufanie stron do organów władzy publicznej; - art. 80 w zw. z art. 84 kpa poprzez przyjęcie opinii biegłego jako źródła materiału faktycznego sprawy i podstawy ustalenia okoliczności będących przedmiotem opinii biegłego, podczas gdy opinia biegłego ma na celu ułatwienie należytej oceny zebranego w sprawie materiału; - art. 107 § 3 kpa i art. 11 kpa poprzez brak wskazania w rozstrzygnięciu przyczyn, dla których organ innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu skargi jej autor zwrócił uwagę, że w zaskarżonej decyzji organ podał, że właściciel działki nr [...] podnosząc rzędne na działce nr [...] ograniczył w znacznym zakresie spływ wód z działki nr [...] na działkę nr [...], gdyż wody po dopłynięciu do granicy działek płyną wzdłuż niej, a nie wpływają na działkę nr [...]. Zatem właściciel działki nr [...] zmienił stan wód ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Dalej stwierdzając że nie nastąpiła zmiana stanu wody na gruncie, która szkodliwie wpływa a grunty sąsiednie. Skarżący podkreślił, że skoro nie nastąpiła zmiana stanu wody na gruncie, która szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie to nie rozumie on dlaczego organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w sytuacji. Dalej wnoszący skargę zarzucił, że SKO nie zwróciło uwagi, że między stronami od wielu lat toczą się sprawy dotyczące naruszania stosunków wodnych. W ocenie skarżącego nie bez znaczenia jest fakt, iż to sąsiedzi budując zagrodę na działce nr [...] (woda z połowy dachu stodoły spływa na działkę nr [...]), częściowo ją utwardzając, budując płot między działkami [...] i [...], wykonując bruzdy na działce [...] spowodowali zebranie części wód płynących na działce [...] i skierowanie strumienia w jednym miejscu na działkę [...]. Fakt ten potwierdził biegły stwierdzając, iż zmiana naturalnego spływu wody może wynikać z rozplantowania ziemi po wybudowaniu stodoły na działce [...]. Biegły stwierdził również, iż właściciel działki nr [...] zmienił stan wód, lecz błędnie przyjął, że zmiany te nie mają negatywnego wpływu na działkę [...]. Oczywistym jest, że zmiany stanu wód dokonane przez właściciela działki [...] są ze szkodą dla działki [...], gdyż przed zalewaniem działki [...] chroni ją tylko nawieziona ziemia. Jest to więc spowodowanie zmian stanu wody przez właściciela gruntu, a nie jak ustalił organ skarżącego. To właściciel działki [...] budując stodołę powinien tak odprowadzić z niej wody opadowe by nie wywoływać szkody na działkach sąsiednich. Gdyby nie budowa stodoły oraz ogrodzenia i spiętrzenie wód opadowych wody te nadal swobodnie by płynęły. Skarżący dodał, ze w niniejszej sprawie nie doszło do zdarzeń wywołanych przez właściciela gruntu [...], powodujących zmianę naturalnych stosunków wodnych oraz skutków w postaci szkodliwego wpływu na grunty sąsiednie. Zmiana naturalnego spływu wody wynika z rozplantowania ziemi po wybudowaniu stodoły na działce nr [...] oraz wykonania bruzdy na tej działce. Czynności wykonane przez skarżącego nie spowodowały więc naruszenia naturalnych stosunków. Ani biegły, ani organ nie wykazali jaką konkretnie szkodę dla działki nr [...] wyrządził skarżący. W ocenie autora skargi właściciele działki [...] dokonując zmian na swojej działce działali z własnej woli i to oni tym działaniem spowodowali szkodę na działce [...], polegająca na odprowadzeniu wód opadowych na tę działkę, co spowodowało jej zalewanie i podsiąkanie ścian budynku gospodarczego. Działania skarżącego miały jedynie zapobiec dalszym szkodom do czasu ich prawnego uregulowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącego oświadczył, że kwestionuje zaskarżoną decyzję w całości, także w części dotyczącej nałożenia obowiązku na małżonków W. , gdyż uważa, że woda powinna być odprowadzona w inny sposób niż przewidział to biegły, czyli do drogi gminnej, a nie wojewódzkiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji był art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U.2015.469 t.j.), dalej "ustawa". Zgodnie z tymi przepisami właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2). Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom (art. 29 ust. 3). Z powyższej regulacji wynika, że przesłankami warunkującymi wydanie jednego z nakazów, o jakich mowa art. 29 ust. 3 ustawy są: zmiana stanu wody na gruncie i szkodliwe oddziaływanie takiej zmiany na nieruchomości sąsiednie. Zatem, aby wydać decyzję na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy konieczne jest ustalenie: po pierwsze, czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na gruncie i po drugie, czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. Podkreślić ponadto należy, że dokonanie zmiany stanu wody na gruncie, która nie oddziałuje szkodliwie na grunty sąsiednie wyklucza możliwość zastosowania art. 29 ust. 3 ustawy , tj. wydania decyzji nakazującej właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. W niniejszej sprawie nie było wątpliwości, że zmian stanu wody na gruncie dokonali zarówno właściciele działki nr [...] poprzez podniesienie terenu od północnej strony stodoły, odprowadzenie części wody opadowej z dachu tej stodoły oraz wykonanie bruzdy, jak i skarżący poprzez nawiezienie ziemi na swoją działkę. Jak już jednak wcześniej wspomniano warunkiem nałożenia obowiązku z art. 29 ust. 3 ustawy jest nie tylko naruszenie stanu wody na gruncie, ale również wynikły z niego szkodliwy wpływ na grunty sąsiednie. Tymczasem jak wynika ze sporządzonej w sprawie opinii biegłego, poprzez nawiezienie ziemi na działkę nr [...], skarżący w znacznym zakresie ograniczył spływ wód z działki nr [...] na działkę nr [...] i obecnie nie występuje negatywne oddziaływanie zmian na grunty działki nr [...]. W konsekwencji skoro nie zachodzi obecnie szkodliwe oddziaływanie na działkę nr [...] z powodu zmiany stanu wód na działce nr [...], to organ nie miał podstaw, aby na E. i M. W. nakładać obowiązek wykonania jakichkolwiek urządzeń zapobiegających szkodom. Organ nie może nakładać obowiązków na właścicieli gruntu, na którym występują szkody, a tylko na właścicieli gruntu, którzy dokonali naruszenia stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Należy zauważyć, że skarżący w istocie nie zaprzeczał, że nawożąc ziemię na swoją działkę numer [...] zmienił kierunek odpływu wody z działki sąsiadów oznaczonej numerem [...]. Swoje działanie usprawiedliwiał jednak tym, że wcześniej zmiany stanu wód dokonali właściciele sąsiedniej działki numer [...], co powodowało zalewanie jego działki. Zatem poprzez nawiezienie ziemi na swoim gruncie, nie zmienił naturalnego stanu wody (która to wyłącznie zmiana jest objęta dyspozycją art. 29 ust. 3 ustawy) - lecz jedynie ten stan wód, który zaistniał w wyniku uprzedniego naruszenia dokonanego przez sąsiadów. W związku z powyższym stwierdzić należy, że celem art. 29 ustawy jest zapewnienie niepogorszonego stanu stosunków wodnych na gruntach, poprzez zakaz nieuprawnionej ingerencji w faktyczny stan wody na gruntach, a zwłaszcza kierunek odpływu wód opadowych, jeżeli może to szkodliwie oddziaływać na grunty sąsiednie. Co za tym idzie przepis ten niewątpliwie ogranicza właściciela w dowolnym dysponowaniu swoim gruntem, albowiem zakazuje mu podejmowania na tym gruncie działań ingerujących w dotychczasowy stan wód na gruntach o ile miałaby to szkodliwie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. W konsekwencji dyspozycji normy zawartej w art. 29 ust. 3 ustawy podlega również samowolna zmiana tego stanu, podjęta celem zapobieżenia szkodom powodowanym przez wcześniejsze naruszenie stosunków wodnych na sąsiednim gruncie. Dlatego, jeśli skarżący uważał, że zmiany dokonane na sąsiedniej działce wpływały szkodliwie na jego nieruchomość, to powinien wystąpić – tak jak zrobił to E.W. – do odpowiedniego organu o wszczęcie postępowania o naruszenia stosunków wodnych na gruncie przez właściciel działki nr [...], a nie samowolnie chronić się przed zalewanie działki, poprzez nawiezienie ziemi na swoim gruncie w celu uniemożliwienia odpływu wód opadowych z działki sąsiedniej. Wskazane wyżej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 3 ustawy, miało wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało wydanie decyzji nakładającej obowiązek wykonania urządzenia zapobiegającego szkodom na działce nr [...] mimo braku ustawowych warunków wydania takiej decyzji. Należy przy tym zauważyć, że organ I instancji nie miał również formalnoprawnej podstawy do wszczynania i prowadzenia jakiegokolwiek postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia stosunków wodnych na gruncie przez E. i M.W. , ze szkodą dla sąsiedniego gruntu należącego do H. D. Zgodnie z art. 61 § 1 kpa, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony. Organ obowiązany jest uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nieuzyskania zgody - postępowanie umorzyć. O wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie (art. 61 § 4 kpa). Postępowanie dotyczące naruszenia stosunków wodnych na gruncie wszczyna się tylko na wniosek. Jak wynika z akt sprawy, H.D. nie składał wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w związku ze zmianą stanu wody na gruncie przez E. i M.W. ze szkodą dla jego działki, co jest zrozumiałe skoro zamiast tego zdecydował się samowolnie i skutecznie odwrócić skutki zmiany stanu wody wynikłe z działań sąsiadów. Również organ administracji I instancji nie zawiadamiał stron w trybie art. 61 § 4 kpa o wszczęciu postępowania w sprawie zmianą stanu wody na gruncie przez E. i M.W. ze szkodą dla gruntu H. D. Jedyne zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jakie znajduje się w aktach, dotyczy wszczęcia na wniosek M. i E. W. z dnia 7 maja 2015 r. postępowania w sprawie zasypania naturalnej doliny wytworzonej przez wody opadowe i zakłócenia kierunku odpływu wód opadowych i roztopowych zalewających posesję Państwa W. (k. 3 akt administracyjnych). Oznacza to, że postępowanie administracyjne w sprawie zmiany stanu wody na gruncie przez E. i M.W. ze szkodą dla gruntu H.D. w ogóle nie zostało wszczęte, ani też nie mogło być prowadzone w związku z brakiem wniosku H. D.. Dlatego również wydawanie decyzji opartej na treści art. 29 ust. 3 Prawa wodnego dotyczącej nakazania E. i M. W. wykonanie jakichkolwiek urządzeń zapobiegających szkodom na działce nr [...] należącej do H. D., było niedopuszczalne. Ponieważ skarżący oświadczył do protokołu rozprawy w dniu 12 stycznia 2017 r., że kwestionuje zaskarżoną decyzję w całości, a więc również w części dotyczącej nałożenia obowiązku na małżonków W. , gdyż uważa, że woda powinna być odprowadzona w inny sposób niż przewidział to biegły, czyli do drogi gminnej, a nie wojewódzkiej, nie mogło być w sprawie rozważane, czy zgodna z prawem nie była tylko część zaskarżonej decyzji, a także decyzji organu I instancji dotycząca nałożenia obowiązku w trybie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego tylko na H.D. . Poza tym takie fragmentaryczne rozstrzygnięcie polegające na wykonaniu drenażu tylko na działce H. D., w sytuacji kompleksowego rozwiązania problemu odprowadzania wód z działek obu stron zaproponowanego przez biegłego, nie było przedmiotem analizy przez organy administracji, ani też najprawdopodobniej nie było by skuteczne. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji - jak w punkcie I wyroku. Uwzględniając wniosek o zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego orzeczono stosownie do treści art. 200 powyższej ustawy. Na koszty te składa się uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 300 zł. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy obu instancji mając na uwadze przedstawione wyżej uwagi, wydadzą stosowne rozstrzygnięcie merytoryczne, eliminując dotychczas popełnione uchybienia.