II SA/Ke 794/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2018 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: 1. odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, 2. zwrócić skarżącemu na jego koszt kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną nienależnie tytułem opłaty kancelaryjnej za doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 22 lutego 2018 r. oddalił skargę wniesiona w niniejszej sprawie. Z kolei w piśmie z 6 marca 2018 r. (nadanym w tym samym dniu) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu podniósł, że w terminie do złożenia wniosku przebywał na zwolnieniu lekarskim, gdyż choruje na dnę moczową i miał ostry napad tej choroby uniemożliwiający mu poruszanie się, a w konsekwencji uniemożliwiający również złożenie wniosku w terminie. Do pisma skarżący załączył dwa zwolnienia lekarskie oraz dowód uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U.2017.1369 ze zmianami), dalej "p.p.s.a." jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei art. 87 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieni terminu (§ 2). W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu. Brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Skarżący podaj, że nie zachował terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, gdyż w terminie do jego złożenia, miał ostry napad choroby (dny moczowej), który uniemożliwił mu poruszanie się i spowodował, że przebywał na zwolnieniach lekarskich. Twierdzeniu temu przeczą jednak przede wszystkim oba przedstawione zwolnienia lekarskie, z których wynika, że skarżący może chodzić. Ponadto pierwsze z załączonych zwolnień dotyczy okresu od 15 do 28 lutego 2018 r. Tymczasem w czasie jego trwania - 22 lutego 2018 r. odbyła się rozprawa sądowa, na której skarżący był obecny. Zatem skoro pomimo choroby i przebywania na zwolnieniu lekarskim skarżący mógł z Wolicy (położonej około 55 kilometrów od Kielce) przyjechać do Sądu i osobiście wziąć udział w rozprawie to wskazane we wniosku okoliczności nie mogły mu też przeszkodzić w nadaniu w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wreszcie mimo trwania choroby i przebywania na drugim zwolnieniu lekarskim od 1 do 10 marca 2018 r., skarżący 6 marca nadał wniosek o przewrócenie termin, co również potwierdza fakt, że nie było przeszkód uniemożliwiających mu dokonanie tej czynności w terminie. Mając to wszystko na uwadze na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie nienależnej opłaty kancelaryjnej orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a, który stanowi, że opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.