II SA/Ke 8/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. S. z dnia 19 czerwca 2018 r. o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od opłaty kancelaryjnej i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi H. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [..] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. H. S. do swojej skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym dołączył formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca ma 66 lata, pozostaje we wspólnym w gospodarstwie domowym z żoną i dorosłą córką. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której osiąga miesięczny dochód w wysokości 700 zł, ponadto otrzymuje emeryturę w wysokości 2210 zł, jego żona pobiera emeryturę w wysokości 1120 zł netto miesięcznie, córka jest bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie osiąga własnego dochodu. W sumie Wnioskodawca nie wykazał innego majątku oprócz mieszkania wielkości 62 m kw o wartości około 140 000 zł i czternastoletniego busa o wartości 7000 zł do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu 13 osób. Skarżący podał następujące stałe wydatki miesięczne: czynsz za mieszkanie – 550 zł, opłaty za prąd i gaz – 150zł, za inne media – 120 zł, koszty leczenia jego samego i żony około 550 zł. Ponadto miesięcznie wydaje 500 zł na spłatę długów zaciągniętych u rodziny i 300 zł miesięcznie na wizyty lekarskie jego samego i żony. Do wniosku dołączył zaświadczenia lekarskie dotyczące leczenia oraz podatku dochodowego, wydruk ze spółdzielni mieszkaniowej potwierdzający opłaty za mieszkanie oraz paragony dokumentujące koszty leczenia. Prawomocnym postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 8 lutego 2018 r. odmówiono przyznania prawa pomocy. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę H. S. W dniu 19 czerwca 2018 r. skarżący ponownie złożył formularz PPF wnosząc o zwolnienie od opłaty kancelaryjnej i ustanowienie adwokata. Wobec złożenia przez skarżącego, drugiego wniosku w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, należało go zakwalifikować, jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia. Możliwość taką stwarza art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a", zgodnie z którym postanowienia niekończące postępowania w sprawie, mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Zgodnie z art. 167a p.p.s.a do zarządzeń oraz postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego oraz postanowień sądu. Złożenie przez stronę kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu nie obliguje referendarza sądowego do dokonywania ponownej oceny sytuacji materialnej wnioskującego w kontekście przesłanek z art. 246 p.p.s.a. Rolą referendarza jest bowiem w takim przypadku zbadanie, czy strona powołała nowe (zmienione) okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę dotychczasowego stanowiska sądu (por. postanowienie NSA z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 282/12 dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl). W tego typu sytuacjach nie jest więc możliwe dokonywanie odmiennych ocen kondycji finansowej strony na podstawie tożsamych elementów stanu faktycznego, tj. w oparciu o analogiczną do zawartej we wcześniejszym wniosku argumentację. W związku z tym, jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy nie wskaże jakichkolwiek nowych okoliczności, bądź też podane przez niego fakty nie będą na tyle znaczące, aby mogły doprowadzić do odmiennych od dotychczasowych ocen, skorzystanie z art. 165 p.p.s.a. nie będzie możliwe. W orzecznictwie wskazuje się, że badając przesłanki zastosowania w okolicznościach danej sprawy art. 165 p.p.s.a. referendarz sądowy jest zobowiązany do porównania wniosku złożonego pierwotnie i argumentacji przywoływanej przez wnioskodawcę w toku pierwotnego postępowania o przyznanie prawa pomocy z powtórnym wnioskiem w tym zakresie. Przez "zmianę okoliczności sprawy" należy rozumieć zarówno wszelkie zmiany w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązujących przepisach prawnych, które uzasadniają wydanie postanowienia o odmiennej treści niż uprzednio wydane. W rozpoznawanej sprawie w oparciu o podane informacje i dostępne dokumenty referendarz sądowy uznał, skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę postanowienia z dnia 8 lutego 2018 r. Sytuacja rodzinna, dochody, majątek nieruchomy i ruchomy wykazane we wniosku o prawo pomocy z czerwca 2018 r. są takie same jak podane we wniosku z listopada 2017 r. Wzrosły wprawdzie miesięczne opłaty za czynsz o 11,32 zł, opłaty za prąd i gaz o 50 zł, koszty leczenia i prywatnych wizyt lekarskich skarżącego i jego żony o 100 zł. Jednakże w porównaniu z poprzednio złożonym wnioskiem skarżący nie wykazał już, aby w dalszym ciągu spłacał długi zaciągnięte u rodziny w wysokości 500 zł miesięcznie, a ponadto stać go na ponoszenie wydatków na remont mieszkania w wysokości 200 zł miesięcznie. W dniu 8 maja 2018 r. H. S. uiścił wpis sądowy od skargi w wysokości 120 zł. Okoliczności te nie dają podstaw do zmiany postanowienia z dnia 8 lutego 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 165 i art. 167a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.