II SA/Ke 806/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Ż. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. v Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia 26 maja 2017 r. znak: [...] orzekającą o ustaleniu A. Ż. opłaty adiacenckiej w wysokości 17.520,00 zł. oraz zobowiązującą stronę do wniesienia tej opłaty w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach A. Ż. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w całości ww. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B., na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego. W uzasadnieniu powyższego wniosku strona skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja nakłada na A. Ż. obowiązek finansowy w znacznym rozmiarze. Opłata w kwocie 17.520 zł jest sumą, której skarżący aktualnie nie posiada. Ponadto nie jest on w stanie zgromadzić takiej kwoty w najbliższym czasie. Skarżący nie ma więc realnej możliwości do zastosowania się do obowiązku nałożonego decyzją. Mając na uwadze wysokość ww. opłaty, jak wskazał wnioskodawca, brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje po jego stronie niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody majątkowej. Wstrzymanie wykonania tej decyzji jest środkiem niezbędnym, aby zapobiec sytuacji, w której przeciwko skarżącemu zostanie skierowana egzekucja należności znacznie wyższa niż ta, która powinna go faktycznie obciążać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie zauważyć należy, że z przepisu art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a, jednoznacznie wynika, iż podstawą do wstrzymania wykonania decyzji są wskazane przez ustawodawcę okoliczności, przy czym obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji obciąża stronę. Należy przy tym zauważyć, że przewidziana w art. 61 §3 ustawy p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimkolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (zob. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2016, wyd. Wolters Kluwer, str. 342). Na wstępie zauważyć należy, że pomimo żądania przez stronę w treści wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B., a w uzasadnieniu skargi - zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że w istocie strona zmierza do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, skoro utrzymała ona w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozpoznawany wniosek strona wskazała na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody na skutek wykonania aktu z powodu braku obecnie po stronie A. Ż. wystarczających środków na uiszczenie przedmiotowej opłaty i niemożność zgromadzenia przez skarżącego takiej kwoty w najbliższym czasie. Wnioskodawca podniósł również, że z powodu wysokości przedmiotowej opłaty wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę majątkową po stronie skarżącego. Powyższe argumenty zostały jednak, w ocenie Sądu, sformułowane zbyt ogólnie, bez powołania się na konkretne okoliczności, uprawdopodabniające, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalną szkodę majątkową. Wnioskodawca nie wskazał choćby na żadne konkretne okoliczności dotyczące skarżącego w zakresie jego sytuacji majątkowej, rodzinnej i wysokości osiąganych dochodów, co pozwoliłoby na obiektywną ocenę, że w razie uiszczenia (wyegzekwowania) ustalonej opłaty powstanie szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia. Okoliczność, że przedmiotowa opłata może zostać wyegzekwowana w drodze egzekucji należności pieniężnych nie stanowi wystarczającej przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2014 r. (sygn. akt II FZ 1350/13, Lex nr 1410667) Sąd stwierdził, że powstanie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej, podobnie jak fakt regulowania zobowiązań. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego, by nie naprawiło. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.