II SA/Ke 807/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2014r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zasiłku dla opiekuna oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania R.W. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku dla opiekuna, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w dniu 2 czerwca 2014 r. R.W. złożył wniosek o ustalenie prawa do zasiłku dla opiekuna w związku ze sprawowaniem opieki nad matką J. W. Dalej organ odwoławczy podał, że decyzją z dnia 24 maja 2010 r. R. W. przyznano prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką począwszy od 1 maja 2010 r. na czas nieokreślony, jednak na skutek zmiany stanu prawnego decyzja ta wygasła z dniem 30 czerwca 2013 r. R.W. pozostaje w związku małżeńskim z M. W. Małżonkowie wspólnie zamieszkują i gospodarują z dwojgiem dzieci: A. W., która pobiera rentę socjalną oraz I. W., która pobiera zasiłek z tytułu pozostawania bez pracy. Z załączonej do akt sprawy decyzji z dnia [...] wynika, iż M. W. przyznano świadczenie pielęgnacyjne w związku z koniecznością sprawowania opieki nad córką A. W., począwszy od dnia 1 lipca 2013 r. na czas nieokreślony. Zatem bezspornym jest, że w rodzinie jedna z osób t.j. M. W. ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad córką. Z uwagi na powyższe w opinii Kolegium, R. W. nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaniem opieki nad inną osobą poza rodziną t.j. jego matką, stosownie bowiem do art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba w rodzinie ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na tę lub inną osobę w rodzinie lub poza nią. Organ wskazał, że skoro zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. Z 2014 poz. 567) zasiłek dla opiekuna przysługuje za okresy, w których osoba spełnia warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r., to decyzję organu I instancji o odmowie przyznania zasiłku dla opiekuna, należy uznać za zgodną z obowiązującymi przepisami prawa. Niezbicie bowiem dowiedziono, że wnioskodawca nie spełnia warunków do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określonego w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję R.W. wskazał, że w wyniku złej nowelizacji ustawy o świadczeniach rodzinnych został pozbawiony świadczenia pielęgnacyjnego, które miał przyznane od dnia 1 maja 2010 r. bezterminowo. Skarżący stwierdził, że nowelizacja, nad którą rząd pracował powinna usprawnić pomoc niepełnosprawnym i ich opiekunom, a nie pozbawiać ich przyznanych świadczeń. Dodał, że został bez jakiejkolwiek pomocy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). R.W. wystąpił w dniu 4 czerwca 2014 r. o przyznanie zasiłku dla opiekuna na podstawie ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Zgodnie z jej art. 1 ustawa określa warunki nabywania oraz zasady ustalania i wypłacania zasiłków dla opiekunów osobom, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. W myśl art. 2 ust. 1 zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548 oraz z 2013 r. poz.1557) z dniem 1 lipca 2013 r. Niewątpliwie skarżący jest taką osobą. Jednakże zgodnie z ust. 2 art. 2 zasiłek dla opiekuna przysługuje: 1) za okresy od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy, w których osoba spełniała warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r.; 2) od dnia wejścia w życie ustawy, jeżeli osoba spełnia warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. Jednym z warunków jakie trzeba było spełniać zgodnie z ustawą o świadczeniach rodzinnych w jej brzmieniu obowiązującym nie tylko w dniu 31 grudnia 2012 r. ale już od dnia 14 października 2011 r. było to, aby inna osoba w rodzinie nie miała ustalonego prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, albo do świadczenia pielęgnacyjnego na tę lub inną osobę w rodzinie lub poza rodziną (art. 17 ust. 5 pkt 2 ppkt 4 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - Dz. U. nr 205, poz. 1212). Podkreślenia wymaga, że do chwili obecnej obowiązują przepisy, zgodnie z którymi tylko jedna osoba w rodzinie może pobierać świadczenie pielęgnacyjne, zasiłek dla opiekuna lub specjalny zasiłek opiekuńczy (art. 16a ust.8 pkt 4, art. 17ust. 5 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych w jej aktualnym brzmieniu). Tymczasem żona skarżącego, która w świetle regulacji zawartej w art. 3 pkt 16 jest niewątpliwie członkiem jego rodziny ma przyznane bezterminowo decyzją z dnia 13 czerwca 2013 r. świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad córką A. W. W tej sytuacji prawidłowo organy uznały, że chociaż decyzja przyznająca skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad matką wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r., szczegółowo wyżej opisanej, to nie przysługuje mu zasiłek dla opiekuna ani za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 14 maja 2014 r. ani też za okres poczynając od 15 maja 2014 r. Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).