II SA/Ke 819/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Agnieszka Banach, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2021 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 19 czerwca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia 19 czerwca 2020 r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania J. S., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia 11 października 2019 r. znak: [...] w sprawie ustalenia na wniosek [...] z siedzibą w Warszawie (zwanej dalej: Spółką, inwestorem), lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie infrastruktury technicznej dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie wieży telekomunikacyjnej ze stacją bazową [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w skład której wejdzie: wieża o konstrukcji stalowej o wysokości 53 m n.p.t. wraz z trzema antenami sektorowymi (typ anteny S1A1, azymut 80°, pasmo 800/900 MHz, wysokość zawieszenia 50,20 m, moc izotropowa 9427W, typ anteny S2A1, azymut 190°, pasmo 800/900 MHz, wysokość zawieszenia 50,20 m, moc izotropowa 9427W, typ anteny S3A1, azymut 320°, pasmo 800/900 MHz, wysokość zawieszenia 50,20 m, moc izotropowa 9427W, pochylenie wiązki (tilt) 0°-10°) i jedną anteną radioliniową (azymut 323°, wysokość zawieszenia 48,70 m, moc izotropowa 1349 W) oraz fundament z platformą sprzętową pod urządzenia teletechniczne, urządzenia teletechniczne, linia elektroenergetyczna zasilająca, na działce nr ewid. [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że uprzednią decyzją z dnia 9 stycznia 2020 r. znak: [...] uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia 11 października 2019 r. Powyższa decyzja kasacyjna Kolegium została uchylona w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 192/20. W uzasadnieniu tego wyroku WSA wskazał, że organ odwoławczy niezasadnie zarzucił, że niewłaściwie inwestor zaznaczył granice terenu objętego wnioskiem, jak i granice obszaru oddziaływania obiektu, gdyż organ nie jest związany określeniem przez inwestora obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać i sam ten obszar może i powinien ustalić, zaś określenie tego obszaru ma znaczenie dla ustalenia stron postępowania. Zdaniem Sądu, Kolegium nie wskazało, jaki wpływ na wynik sprawy ma pozostawienie przez inwestora na mapie części terenu, przez który przebiega droga, po której będzie się odbywał ruch w czasie budowy stacji bazowej, poza obszarem na który inwestycja będzie oddziaływać. Nadto Sąd stwierdził, że słusznie skarżąca Spółka zarzuciła, że w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego organ jest związany wnioskiem, co oznacza, że na tym etapie postępowania inwestycyjnego, w sytuacji, gdy inwestor szczegółowo wskazuje położenie każdej z anten i określa, że zakres wiązki każdej z tych anten będzie wynosił od 0° do 10°, nie jest uzasadnione wymaganie od organu pierwszej instancji ustalania, czy i w jakim zakresie istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym czy istnieje możliwość zmiany wiązki promieniowania. Sąd wskazał, że jeśli Kolegium uznawało, że taka potrzeba zachodzi, to nic nie stało na przeszkodzie, aby uzupełniło materiał dowodowy w powyższym zakresie w trybie art. 136 k.p.a. Kolegium po ponownej analizie akt sprawy, w aspekcie zarzutów odwołania oraz oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Sądu, wskazało, że materialnoprawną podstawę decyzji organu pierwszej instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p." i powołało treść art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 53 ust. 3 tej ustawy. Kolegium podkreśliło, że lokalizację spornej inwestycji organ pierwszej instancji przedstawił na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik do zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze wytyczne Sądu zawarte ww. wyroku organ odwoławczy wyjaśnił, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji, jak również granice terenu inwestycji winny także obejmować drogę, która będzie służyć do komunikacji inwestycji z drogą publiczną. Jednak z uwagi na fakt, że wskazany przez inwestora obszar oddziaływania inwestycji i granice inwestycji nie wpływają na zmianę katalogu ustalonych stron postępowania, Kolegium uznało, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla merytorycznego rozpoznania spawy. Wobec powyższego Kolegium uznało, że złożony w sprawie wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia wymagania z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Nadto inwestor przedstawił dane techniczne, które pozwolą ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko. Kolegium podkreśliło, że w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 65) zwanej dalej "u.g.n", wśród celów publicznych wprost wymieniono budowę obiektów łączności publicznej, a do takich należy wieża telekomunikacyjna wraz z antenami i pozostałą infrastrukturą. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że kwestionowana decyzja dotyczy inwestycji celu publicznego. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi o możliwości przeprowadzania inwestycji polegających na prowadzeniu robót budowlanych. Celem tej decyzji jest skonkretyzowanie przepisów ustaw i aktów wydawanych na ich podstawie dla wskazanego terenu, w związku z określonym we wniosku rodzajem inwestycji i jej cechami. Organy administracji właściwe do wydania decyzji lokalizacyjnej nie mogą wprowadzać do jej treści ustaleń niemających oparcia w wyraźnie wskazanej normie prawnej. Organy te nie mogą w szczególności uzależnić wydania decyzji od spełnienia nieprzewidzianych prawem świadczeń i warunków. Decyzja lokalizacyjna ma charakter deklaratoryjny, nie tworzy żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną, o czym stanowi art. 56 u.p.z.p., zgodnie z którym właściwy organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Kolegium wyjaśniło, że organ pierwszej instancji, rozpatrując wniosek Spółki o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mógł wydać decyzji negatywnej dla inwestora, chyba że stwierdziłby niezgodność projektowanej inwestycji z przepisami u.p.z.p. lub przepisami odrębnymi. W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie taka niezgodność nie zachodzi, a odwołujący nie wskazał przepisu odrębnego, który uzasadniałby odmowę podjęcia pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Kolegium dodało, że w trakcie postępowania odwoławczego inwestor przesłał "Analizę i Kwalifikację planowanego przedsięwzięcia uwzględniająca aktualny stan prawny", z której wynika, że w osiach głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w odległości do 200 m od środków elektrycznych tych anten nie znajdują się miejsca dla ludności, w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1396 ze zm.) zwanej dalej "u.p.o.ś.". Dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Kolegium stwierdziło, że w najbliższym sąsiedztwie planowanej lokalizacji instalacji radiokomunikacyjnej znajdują się: na azymucie 80°- tereny zielone, na azymucie 190°- tereny zielone, na azymucie 320°- tereny zielone. Organ odwoławczy oparł się na obszernym materiale procesowym: uzupełnionym w toku postępowania wniosku inwestora, kopii mapy w skali 1:1000 obejmującej teren inwestycji wraz z otoczeniem i obszarem oddziaływania, opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i "Analizie środowiskowej", danych z rejestru gruntów oraz innych materiałach zgromadzonych w toku postępowania. Analiza przeprowadzona została w obszarze obejmującym usytuowanie planowanej inwestycji wraz z otoczeniem. Stan zagospodarowania i przeznaczenie terenu inwestycji oraz działek sąsiednich - ustalony w ramach analizy szczegółowej obejmującej wyznaczony wokół działki teren o promieniu ok. 200 m w pasach planowanego przebiegu wiązek promieniowania anten. Nadto Kolegium powołało treść § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) zwanego dalej "rozporządzeniem" i wyjaśniło, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w tych przepisach. Kolegium dodało, że organ administracji związany jest wnioskiem strony co do lokalizacji inwestycji oraz treścią przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów charakteryzujących przedsięwzięcie i określających jego parametry techniczne oraz zobowiązany jest orzekać zgodnie z treścią wniosku. Spółka oraz podmiot sporządzający charakterystykę przedsięwzięcia odpowiadają za prawidłowość i rzetelność przedstawionych w tych dokumentach informacji, natomiast organ administracji nie może oceniać sprawy w oparciu o kryteria, które nie wynikają bezpośrednio z przepisów prawa lub nakładać na Spółkę, jako wnioskodawcę obowiązków nieprzewidzianych w przepisach. Z wyjaśnień pełnomocnika inwestora wynika, że zgodnie z kartą katalogową producenta anten, które inwestor zamierza zainstalować istnieje możliwość pochylenia wiązki promieniowania anteny w zakresie od 0 do 10 stopni. Maksymalne pochylenie wiązki promieniowania anten zostało uwzględnione w Kwalifikacji przedsięwzięcia i w Analizie środowiskowej. Kolegium wyjaśniło, że brak jest podstaw do żądania od inwestora zmiany lokalizacji inwestycji wskazanej we wniosku zgodnie z oczekiwaniami odwołującego. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu nie podlega swobodnej ocenie organu, ani tym bardziej nie jest zależne od woli właścicieli i innych osób, które w ogóle nie mają prawa do nieruchomości, na których inwestycja jest lokalizowana i co najwyżej może oddziaływać na ich nieruchomości. Sama bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie wkracza w takim wypadku w sferę wykonywania praw przysługujących do takich nieruchomości - poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Nie ma podstaw do podjęcia decyzji odmownej tylko z tego powodu, że okoliczni mieszkańcy sprzeciwiają się inwestycji. Sumując powyższe Kolegium stwierdziło, że postępowanie zostało przeprowadzone z uwzględnieniem wymogów wynikających w art. 50-54 u.p.z.p., a wydana przez organ pierwszej instancji decyzja spełnia wymagania, o których mowa w art. 54 u.p.z.p. Skargę na powyższą decyzji Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł J.S., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie: art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a.; uzasadnionego interesu osób trzecich - społeczności miejscowości Dobrowoda poprzez ustalenie braku naruszeń ochrony osób trzecich przez pominięcie protestów mieszkańców, przyjmując, że przepisy dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich znajdą zastosowanie dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę, podczas gdy na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę mieszkańcy zostaną pozbawieni możliwości zaskarżenia pozwolenia na budowę; przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędne zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia i uznanie, że inwestycja nie będzie zaliczać się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; art. 61 ust. 1 u.p.z.p., poprzez nieuwzględnienie zasady dobrego sąsiedztwa i przyjęcie, że planowana inwestycja nie podlega warunkom i wymaganiom dotyczącym ładu przestrzennego, naruszenie chronionego prawem interesu mieszkańców jako interesów osób trzecich poprzez pominięcie kwestii wpływu inwestycji na ich zdrowie fizyczne i psychiczne oraz sferę majątkową; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa, gdyż przedmiotowa inwestycja nie spełnia wszystkich wymogów określonych w przepisach prawa, w tym narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p. w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez poczynienie błędnych ustaleń w zakresie istnienia miejsc dostępnych dla ludności w obszarze sąsiadującym z planowaną inwestycją; art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. przez brak ustaleń w zakresie ochrony interesów osób trzecich; art. 56 u.p.z.p. poprzez nieuzasadnione uznanie, że zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi, podczas gdy organ nie poczynił kluczowych ustaleń koniecznych z punktu widzenia rozporządzenia; art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 10 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego oraz zaniechanie rozpatrzenia wniosków dowodowych strony i konsultacji oraz ustalenia: faktycznych wartości równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) emitowanego przez anteny instalowane na planowanej inwestycji, przeprowadzenia analizy zasięgów pól elektromagnetycznych emitowanych przez te anteny oraz przeprowadzenie analizy poprawności zastosowanych przez inwestora obliczeń parametrów części telekomunikacyjnej w odniesieniu do planowanych stacji bazowych telefonii komórkowej, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na gołosłownych wyjaśnieniach inwestora oraz stronniczych dowodach przedstawionych przez inwestora; art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ podejmując zaskarżoną decyzję, a w szczególności brak jakiegokolwiek odniesienia się w zaskarżonej decyzji do okoliczności, na które wskazywała strona skarżąca; art. 7, art 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym w szczególności: brak podania faktycznej mocy EIRP anten objętych analizą przekazaną przez inwestora, brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny, niewskazanie, jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym przyjęciem, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach niemożliwych do zabudowy, brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi, brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu, brak podania, czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód oraz anteny innego operatora, brak poprawnej analizy udowadniającej, iż inwestycja wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu terenu; art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 135 u.p.o.ś. w zw. z art. 160 k.k. poprzez zbiorowe narażenie zdrowia i życia oraz mienia w przypadku budowy planowanej inwestycji albowiem obszar oddziaływania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych nie został ustalony dla maksymalnych tiltów, pominięcie okoliczności, że planowana inwestycja wprowadzi na trwałe uciążliwości poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Niniejsza sprawa na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontroli sądowej poddane zostały decyzje wydane na podstawie art. 53 i nast. u.p.z.p. Przepisy te normują podstępowanie i zasady wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Planowana inwestycja obejmuje budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową oraz niezbędną infrastrukturą techniczną w skład której wejdzie: wieża o konstrukcji stalowej o wysokości 53 m n.p.t. wraz z trzema antenami sektorowymi (typ anteny S1A1, azymut 80°, pasmo 800/900 MHz, wysokość zawieszenia 50,20 m, moc izotropowa 9427W, typ anteny S2A1, azymut 190°, pasmo 800/900 MHz, wysokość zawieszenia 50,20 m, moc izotropowa 9427W, typ anteny S3A1, azymut 320°, pasmo 800/900 MHz, wysokość zawieszenia 50,20 m, moc izotropowa 9427W, pochylenie wiązki (tilt) 0°-10°) i jedną anteną radioliniową (azymut 323°, wysokość zawieszenia 48,70 m, moc izotropowa 1349 W) oraz fundament z platformą sprzętową pod urządzenia teletechniczne, urządzenia teletechniczne, linia elektroenergetyczna zasilająca, na działce nr [...]. Na wstępie wskazać należy, że w sytuacji przytoczenia w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Sąd rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby istotnie wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego. W sprawie niniejszej, wbrew zarzutom skargi, ustalenia faktyczne poczynione przez organ są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom zawartym w aktach administracyjnych. Sąd ustalenia te akceptuje w całości i uznaje za własne. Z akt sprawy wynika, że Kolegium przeprowadziło dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, zgodnie ze wskazaniami WSA zawartymi w wyroku z dnia 6 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 192/20. W ocenie Sądu, materiał dowodowy zebrany w aktach administracyjnych był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 52 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p., ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, stosownie do art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990). W treści art. 6 pkt 1 tej ustawy wprost wymieniono wśród celów publicznych budowę obiektów łączności publicznej. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W świetle art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wstępnym etapem realizacji inwestycji i wymaga ustalenia, że na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju. Inaczej rzecz ujmując, wymaga wykazania, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi o możliwości przeprowadzania inwestycji polegających na prowadzeniu robót budowlanych. Organy właściwe do wydania decyzji lokalizacyjnej nie mogą wprowadzać do jej treści ustaleń niemających oparcia w wyraźnie wskazanej normie prawnej, w szczególności uzależnić jej wydania od spełnienia nieprzewidzianych prawem świadczeń i warunków. Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Taka treść tego przepisu oznacza, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wskazany przez inwestora wiąże się z obowiązkiem organu wykazania jej niezgodności z przepisami prawa i opierać się na jednoznacznej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym konkretne ograniczenia. Jak wynika z akt sprawy Kolegium dokonało analizy warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Na etapie postępowania odwoławczego Spółka przedstawiła Analizę i Kwalifikację planowanego przedsięwzięcia uwzględniającą aktualny stan prawny. Z Analizy wynika, że w osiach głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w odległości do 200 m od środków elektrycznych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, w rozumieniu art. 124 ust. 2 u.p.o.ś. Zgodnie z tym przepisem, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. W tym miejscu należy podkreślić, że przepis art. 124 ust. 2 u.p.o.ś. jednoznacznie wskazuje na stan istniejący, a nie przyszły. Materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala podzielić ustalenia Kolegium, że w najbliższym sąsiedztwie planowanej lokalizacji instalacji radiokomunikacyjnej znajdują się: na azymucie 80°- tereny zielone, na azymucie 190°- tereny zielone, na azymucie 320°- tereny zielone. Kolegium przeprowadziło analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu, wynikających z przepisów odrębnych, jak i stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym planowana jest realizacja inwestycji, opierając się m.in. na uzupełnionym w toku postępowania wniosku inwestora, kopii mapy w skali 1:1000 - obejmującej teren inwestycji wraz z otoczeniem i obszarem oddziaływania, opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i "Analizie środowiskowej", danych z rejestru ewidencji gruntów. Analiza przeprowadzona została w obszarze obejmującym usytuowanie planowanej inwestycji wraz z otoczeniem. Stan zagospodarowania i przeznaczenie terenu inwestycji oraz działek sąsiednich - ustalony został w ramach analizy szczegółowej obejmującej wyznaczony wokół działki teren o promieniu do 200 m w pasach planowanego przebiegu wiązek promieniowania anten. Poszczególne anteny znajdują się na różnych azymutach. W tym stanie rzeczy Kolegium słusznie uznało, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Rację ma również Kolegium wskazując, że w sprawie niniejszej nie zostały naruszone przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Słusznie Kolegium podnosi, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko o których mowa w tych regulacjach, a w konsekwencji powyższego uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283) nie jest wymagane. Podkreślić należy, że organ związany jest treścią wniosku strony co do lokalizacji inwestycji oraz przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów charakteryzujących przedsięwzięcie i określających jego parametry techniczne, co oznacza, że zobowiązany jest rozstrzygać sprawę zgodnie z treścią wniosku. Jak wynika z wyjaśnień pełnomocnika inwestora, zgodnie z kartą katalogową producenta anten, które inwestor zamierza zainstalować istnieje możliwość pochylenia wiązki promieniowania anteny w zakresie od 0 do 10 stopni. Maksymalne pochylenie wiązki promieniowania anten zostało uwzględnione w Kwalifikacji przedsięwzięcia i w Analizie środowiskowej. W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom autora skargi inwestor podał maksymalne pochylenie anten oraz poszczególne moce anten EIRP. Chybione są również pozostałe zarzuty skargi. Jak zgodnie wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie brak zgody innych niż inwestor stron postępowania na realizację planowanego przedsięwzięcia jest pozbawiony znaczenia prawnego na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego tj. na etapie ustalania warunków realizacji inwestycji - decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu nie podlega swobodnej ocenie organu, ani tym bardziej nie jest zależne od woli właścicieli i innych osób, które nie mają prawa do nieruchomości, na których inwestycja jest lokalizowana i co najwyżej może oddziaływać na ich nieruchomości. Sama bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie wkracza w takim wypadku w sferę wykonywania praw przysługujących do takich nieruchomości - poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2082/07). Ocenie podlega zatem jedynie legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu. Natomiast ani organy, ani też sąd administracyjny nie mają kompetencji do oceny celowości czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego, tym bardziej na nieruchomości, która na tym etapie procesu inwestycyjnego nie stanowi własności podmiotów kwestionujących dopuszczalność i zasadność ustalenia lokalizacji danej inwestycji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1790/11). Oznacza to, że sama obawa czy potencjalność zagrożeń nie mogą skutkować odmową ustalenia warunków dla lokalizacji inwestycji. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że przepis art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. statuuje ogólną zasadę ochrony interesu prawnego danego podmiotu przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zasada wynikająca z tego przepisu w istocie dotyczy naruszenia interesu prawnego osoby trzeciej na skutek ustalenia warunków zabudowy lub warunków lokalizacji celu publicznego na rzecz innych osób lub jednostek organizacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt II OSK 133/08). Właściciel ma m.in. prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 i art. 144 K.c. Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Podkreślić należy, że odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego może nastąpić jedynie wtedy, gdy zamierzone wykorzystanie terenu spowoduje naruszenie chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Ochronę interesu publicznego należy przede wszystkim oceniać pod kątem dopuszczalności zamierzonego wykorzystania terenu na tle działań stanowiących lub mogących stanowić realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., tj. zadań uznanych za cele publiczne (por. E. Radziszewski (w:) E. Radziszewski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Przepisy i komentarz, LexisNexis 2006 r. nr 335898, komentarz do art. 6). Sumując, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu nie podlega swobodnej ocenie organu, ani tym bardziej nie jest zależne od woli właścicieli i innych osób, które w ogóle nie mają prawa do nieruchomości, na których inwestycja jest lokalizowana i co najwyżej może oddziaływać na ich nieruchomości. Sama decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie wkracza w takim wypadku w sferę wykonywania praw przysługujących do takich nieruchomości - poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego (tak m.in. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 2 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 478/17). W związku z powyższym jako nieuzasadniony Sąd ocenił zarzut naruszenia uzasadnionego interesu osób trzecich poprzez pominięcie protestu mieszkańców przy wydawaniu decyzji. Wbrew również zarzutom skargi uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć spełniają wymogi, o których mowa art. 107 § 3 k.p.a. Z kolei okoliczność, że rozstrzygnięcie sprawy nie spełnia oczekiwań skarżącego, nie świadczy o naruszeniu przez organy zasady budowania zaufania obywateli do działalności organów administracji publicznej. Co zaś się tyczy zarzutu zbiorowego narażenia zdrowia i życia oraz mienia w przypadku budowy planowanej inwestycji wyjaśnić należy, że podnoszona kwestia odnosi się już do potencjalnych zagrożeń związanych z funkcjonowaniem inwestycji i na tym etapie nie może mieć żadnego znaczenia. Bezpieczeństwo w okolicy obiektu stanowi przesłankę badaną na etapie pozwolenia na budowę i już funkcjonowania obiektu. Z tych wszystkich powodów Sąd uznał, że zarzuty skargi zarówno natury procesowej jak i materialnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.