II SA/Ke 831/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. II SA/Ke 831/13 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpoznaniu odwołania K.K. i Z.K. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego wraz z jego przebudową istniejącego budynku mieszkalno-usługowego z przeznaczeniem na cele mieszkalne na działce nr ewid. [...] w granicach terenu oznaczonego na załączniku graficznym literami ABCDEFG-A obręb 0009, przy ul. G.w K. - na podstawie art.138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w odwołaniu od decyzji organu i instancji K.K. i Z.K. podnieśli: - sprzeczność istotnych ustaleń organu I instancji z rzeczywistym stanem faktycznym polegającą na bezzasadnym przyjęciu, iż przedmiotem inwestycji będzie zmiana użytkowania poddasza wraz z jego przebudową istniejącego budynku mieszkalno -usługowego (powstanie 1 lokal mieszkalny), w wyniku czego w obiekcie będą dwa wyodrębnione lokale mieszkalne oraz istniejąca część usługowa, podczas gdy w rzeczywistości na poddaszu zostały już dokonane zmiany inwestycyjne i istnieje tam już 15 wykończonych pokoi gościnnych, które są użytkowane, - niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, tym bardziej, że w ocenie odwołujących się, powoływanie się na informacje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego - pismo z dnia 15.03.2013r. jest bezprzedmiotowe, bowiem roboty budowlane na poddaszu zostały już wykonane. Spowoduje to ominięcie przepisów prawa oraz zalegalizowanie dokonanej samowolnie zmiany sposobu użytkowania, - naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędne ich zastosowanie, a to art. 4 ust. 2 pkt. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust 1, ust. 1A, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., co w konsekwencji doprowadza do zalegalizowania samowoli budowlanej, - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, poprzez przyjęcie za zasadne i prawdziwe jedynie twierdzeń inwestora , a w konsekwencji wydania decyzji na już istniejący stan, czyli zalegalizowanie bezprawnie wykonanej inwestycji. - dołączenie akt sprawy znak: [....]- decyzja Prezydenta Miasta z dnia 20 marca 2012r. oraz akta sprawy Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lipca 2012r.. W treści odwołania wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez odmowę wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy lub o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Prezydentowi Miasta do jej ponownego rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonując w trybie art. 138 k.p.a. oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz oceny zasadności zarzutów odwołania, na podstawie analizy akt sprawy, zważyło co następuje: Przepis art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2012, poz. 647, ze zm.). stanowi, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z art. 52 ust. 1 i 2 pkt. 1 , w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji następuje na wniosek inwestora, zaś wniosek winien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującego teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1: 1000. Wniosek D. K. spełnia wymagania w/w przepisów prawa. Art. 61 ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach 1-5. Organ I instancji ustalił łączne wypełnienie warunków w/w przepisu prawa i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji. Organ odwoławczy podkreślił, że parametry planowanej inwestycji nie ulegną zmianie. Zmianie ulegnie jedynie funkcja poddasza obiektu. Przy czym podkreślenia wymaga, że organ dokonuje analizy zgodności funkcji jedynie w zakresie wnioskowanym przez inwestora. Powyższe ma związek z treścią art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. D. K. wnioskuje natomiast o zmianę sposobu użytkowania poddasza budynku mieszkalno-usługowego, na cele mieszkalne (1 lokal mieszkalny). Zatem wszelkie zarzuty odwołania w tym zakresie są niezasadne. Zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy projekt decyzji sporządziła osoba wpisana na listę samorządu zawodowego urbanistów i architektów. Decyzja Prezydenta Miasta zawiera elementy wymagane art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, m.in. określa: rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz na mapie spełniającej wymogi art. 52 ust.2 pkt. 1 wyznacza linie rozgraniczające teren inwestycji. Skoro zatem, analizowana decyzja nie narusza ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów odrębnych, brak jest podstaw do jej uchylenia. Odnosząc się do treści odwołania Kolegium wyjaśniło, że decyzja nie narusza art. 54 pkt. 2 lit.a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Wykorzystanie terenu musi być zgodne, nie z potrzebami lecz z ustaleniami planu miejscowego lub z decyzją o warunkach zabudowy wydaną w zgodności z obowiązującą ustawą i przepisami wykonawczymi do tej ustawy (art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga jedynie o możliwości zmiany sposobu użytkowania, ale nie upoważnia do jej rozpoczęcia. Ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek, bowiem tak stanowi art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ rozstrzygający w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na obowiązek zbadania, czy na terenie objętym wnioskiem może być realizowana zamierzona inwestycja. Oznacza to, że organ orzekający jest związany treścią wniosku i nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza jego granice. W ocenie Kolegium niezasadne są zatem wszelkie zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczącego braku zgody właściciela działki sąsiedniej na realizację planowanej inwestycji, organ wskazał, że kwestia ta nie ma znaczenia w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. Brak zgody właściciela działki sąsiedniej nie stanowi podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy, bowiem przyzwolenia do takiego orzekania, nie daje treść w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Kolegium, wszelkie zarzuty odwołania są niezasadne. Jak wyżej wyjaśniono, wydana decyzja o warunkach zabudowy dotyczy zmiany sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego wraz z jego przebudową istniejącego budynku mieszkalno-usługowego z przeznaczeniem na cele mieszkalne. Badanie zgodności z prawem sposobu użytkowania pozostałych obiektów na działce inwestora należy do kompetencji organu nadzoru budowlanego i nie ma wpływu na rozstrzygnięcie wydane w tej sprawie. Jednakże z pisma (z dnia 15.03.2013r.) załączonego do akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że budynek przy ul. G. wybudowany został na podstawie pozwolenia na budowę z 1989r. i oddany do użytkowania w 1991 roku jako budynek mieszkalno-usługowy. Postanowieniem z dnia [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy przebudowie strychu , a następnie decyzją z dnia [....] w/w organ nakazał zaniechanie wykonywanych robót. Z w/w pisma organu nadzoru budowlanego wynika, że inwestorka zastosowała się do wydanych nakazów. Dokonana kontrola organu nadzoru budowlanego nie wykazała, aby po dacie wstrzymania wykonywane były roboty budowlane, jak też nie wykazała użytkowania strychu. Organ podkreślił, że w związku z Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r., sygn. P 37/06 aktualnie możliwa jest legalizacja samowoli budowlanej, poprzedzona wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, zatem wszelkie zarzuty odwołania w tym zakresie, w tym także dotyczące niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy oraz przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, są niezasadne. W każdym z w/w etapów realizacji inwestycji organ prowadzący postępowanie jest prawnie zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, lecz co wymaga podkreślenia zakres tej ochrony jest różny dla postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i dla postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W decyzji o warunkach zabudowy organ orzekający powinien w możliwe najszerszy sposób ustalić warunki inwestowania, ich konkretyzacja następuje natomiast dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej oraz jej zgodności z warunkami wynikającymi z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. Wskazać bowiem należy, iż postanowienia decyzji o warunkach zabudowy powinny określać jedynie warunki ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a nie władczo przesądzać o spełnieniu tych wymagań. O tym bowiem rozstrzygał będzie dopiero organ administracji publicznej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Takie stanowisko prezentuje m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19.01.2007r. sygn. akt II OSK 200/06 Przywołana w treści odwołania decyzja Kolegium z dnia [...] którą uchylono w całości decyzję Prezydenta Miasta o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalno-usługowego oraz umorzono postępowanie w części dotyczącej przebudowy, związanej ze zmianą sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na pokoje gościnne, na działce nr ewid. [...], przy ul. G., dotyczyła wniosku inwestora określającego zamierzenie inwestycyjne w sposób wskazany w w/w decyzji. Jak podkreślają strony odwołujące się obecnie oceniana w trybie odwoławczym decyzja wydana została na podstawie nowych wniosków, przy czym podkreślenia wymaga, że ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek (art. 51 ust. 1ustawy), a przepisy ustawy nie zabraniają zmiany wniosku (czy też składania nowych wniosków i dzielenia inwestycji), zatem wszelkie zarzuty odwołania w tym zakresie są niezasadne. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie upoważnia do rozpoczęcia inwestycji, do czego niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. W decyzji o warunkach zabudowy wyznacza się jedynie "ramy" do których należy dostosować ewentualne pozwolenie na budowę. Stosownie do treści art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odmowa ustalenia warunków zabudowy możliwa jest jedynie w sytuacji wskazania sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję z dnia 29 lipca 2013r. wniósł Z.K. , domagając się jej uchylenia w całości, przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji i zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podał, że decyzją znak [...], dotyczącą przebudowy związanej ze zmianą sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na pokoje gościnne na działce nr ewid. [...] przy ul. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze "cofnęło" decyzję Prezydenta Miasta. Warunki na zmianę sposobu użytkowania poddasza nie zostały wydane, ponieważ pokoje na poddaszu zostały już wybudowane w ilości 16. Po zmianie wniosku przez inwestora, SKO zmieniło decyzję, pomimo, że w stanie faktycznym nic się nie zmieniło. Jest to próba obejścia prawa i zalegalizowania wybudowanych już pokoi na poddaszu. Nie wydaje się warunków zabudowy do czegoś, co zostało już wybudowane. Postępowanie SKO nie potwierdziło stanu faktycznego, co stanowi naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Kielcach, która przystąpiła do sprawy na podstawie art. 8 p.p.s.a. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym zasady słuszności i współżycia społecznego nie mogą być brane pod uwagę. W ocenie Sądu, organ orzekający w sprawie niniejszej dokonał niewadliwych ustaleń w tej mierze oraz dokonał właściwej oceny prawnej. Przedmiotem kontroli Sąd pod względem zgodności z prawem jest decyzja określająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania poddasza z jego przebudową, przewidzianej do realizacji na terenie, na którym brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z brzmieniem art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012r., poz. 647 ze zm.), zwanej dalej ustawą, gdy na danym obszarze nie obowiązuje plan miejscowy, każda zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Zgodnie z regulacją ustawową decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na wniosek zainteresowanego (art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). Organ administracji jest związany wnioskiem i nie może tego wniosku interpretować zawężająco. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ściśle skorelowana z ustawą Prawo budowlane (ustawa z dnia 7 lipca 1994r. – Dz.U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Oba te akty określają jeden zespół działań, które składają się na proces inwestycyjny. W związku z tym, że gospodarowanie przestrzenią należy traktować jako wstęp do podjęcia robót budowlanych należy uznać, że ratio legis regulacji decyzji o warunkach zabudowy jest stwierdzenie dopuszczalności tych zamierzeń inwestycyjnych, które są reglamentowane przez Prawo budowlane, niekoniecznie poprzez obowiązek uzyskania pozwolenia. Definicje legalne stworzone na potrzeby Prawa budowlanego mają zastosowanie do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przez roboty budowlane należy zatem rozumieć budowę, prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego stanowi pojęcie niedookreślone, które nie zostało wyraźnie zdefiniowane w ustawie. Częściowo jest ono określone normatywnie w art. 71 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego rozumie się podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska, bądź układ lub wielkość obciążeń. Pojęcie "przebudowa" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Polega ona na wykonywaniu robót budowlanych, których skutkiem jest zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, pod warunkiem że zmiana nie dotyczy parametrów charakterystycznych, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, liczba kondygnacji. W przypadku przebudowy może zmienić się układ funkcjonalny budynku istniejącego, mogącego dotyczyć zarówno elementów konstrukcyjnych, jak i wypełniających, np. związanych ze zmianą sposobu użytkowania obiektu lub jego części. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się dla zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego, gdy mają zostać wykonane roboty budowlane. W sprawie niniejszej wykonanie robót budowlanych, polegających na przebudowie poddasza w istniejącym budynku mieszkalno-usługowym wymagało uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż przebudowa poddasza powodowała zmianę sposobu użytkowania tej części budynku (art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy a contrario). Ocena legalności zaskarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego wraz z jego przebudową w istniejącym budynku mieszkalno-usługowym z przeznaczeniem na cele mieszkalne wykazała, że jest ona zgodna z prawem. Jak wynika z akt sprawy, parametry obiektu budowlanego, takie jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, liczba kondygnacji nie ulegną zmianie; zmianie ulegnie jedynie funkcja poddasza obiektu – na mieszkaniową. Organ dokonywał analizy zgodności funkcji jedynie w zakresie wnioskowanym przez inwestora, w związku z treścią art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. W niniejszej sprawie inwestorka wnioskowała o zmianę sposobu użytkowania poddasza budynku mieszkalno-usługowego na cele mieszkalne (1 lokal mieszkalny). Analiza, sporządzona przez uprawnionego architekta wykazuje, że w wyznaczonym obszarze większość budynków posiada funkcję mieszkaniową, co oznacza że wnioskowana inwestycja nie godzi w zastany stan rzeczy, jest zgodna z funkcją istniejącą (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy). W wyniku realizacji planowanej inwestycji nie ulegnie zmianie linia zabudowy, szerokość elewacji frontowej (od strony ulicy Granicznej), wysokość górnej krawędzi (okapu) elewacji frontowej mierzonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, wielkość powierzchni zabudowy do powierzchni terenu w liniach rozgraniczających teren inwestycji, udział powierzchni biologicznie czynnej i geometria dachu. Organ prawidłowo ustalił, że nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (w ewidencji gruntów i budynków nieruchomość oznaczona jest symbolem "Bi" – inne tereny zabudowane). W związku z powyższym uznać należy, że wobec spełnienia warunków określonych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zaskarżona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest prawidłowa. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi należy wskazać, że słuszne co do zasady jest stanowisko skarżącego, że nie można ustalić decyzją warunków zabudowy dla inwestycji już faktycznie zrealizowanej, jednak z akt sprawy nie wynika, aby taki fakt miał miejsce. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował, że budynek przy ul. G. wybudowany został na podstawie pozwolenia na budowę z 1989r. i oddany do użytkowania w 1991r. jako budynek mieszkalno-usługowy. W roku 2011 nastąpiła zmiana sposobu użytkowania części mieszkalnej na piętrze budynku na usługową (wynajem pokoi) na podstawie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania dokonanego przez właściciela budynku w dniu 18 sierpnia 2011r. w Wydziale Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta. Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy przebudowie strychu, a następnie decyzją z dnia [...] w/w organ nakazał zaniechanie wykonywanych robót. Z pisma organu nadzoru budowlanego wynika, że inwestorka zastosowała się do wydanych nakazów. Dokonana kontrola organu nadzoru budowlanego nie wykazała, aby po dacie wstrzymania wykonywane były roboty budowlane, jak też nie wykazała użytkowania strychu. Wskazaną w skardze decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalno-usługowego oraz umorzyło postępowanie w części dotyczącej przebudowy, związanej ze zmianą sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na pokoje gościnne. Decyzja ta zatem dotyczyła wniosku inwestora określającego zamierzenie inwestycyjne w sposób wskazany w w/w decyzji; obecnie oceniana decyzja, wydana została na podstawie nowego wniosku o odmiennej treści. Ponadto organ słusznie zauważył, że gdy decyzja o warunkach zabudowy jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej, może być wydana po jej realizacji (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r., sygn. akt P 37/06 - Dz.U. Nr 247, poz. 1844). Podkreślić także należy, że z konstytucyjnej zasady prawa ochrony własności oraz z ukształtowania prawa własności jako najszerszego prawa do rzeczy w kodeksie cywilnym wynika, że należy domniemywać prawo do korzystania z rzeczy przez właściciela, w tym do zagospodarowania nieruchomości w sposób przez niego wybrany, pod warunkiem respektowania prawnych zakazów i nakazów. Przeszkodą w wydaniu decyzji nie może być to, że po zrealizowaniu inwestycji prawdopodobnie zwiększy się natężenie hałasu, ruchu na sąsiednich nieruchomościach, w tym na nieruchomości skarżącego. Kwestie dotyczące m.in. hałasu są badane w kolejnym etapie inwestycyjnym, tj. pozwoleniu na budowę. W decyzji określono, że nie narusza ona prawa własności ani uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 ustawy). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, w związku z czym skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) podlega oddaleniu.