II SA/Ke 831/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2016r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego oddala skargę. II SA/Ke 831/16 Uzasadnienie Decyzją z dnia 26 lipca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia 9 maja 2016 r. znak: [...] o cofnięciu licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa rzeczy, wydanej 4.12.2015 r. ważnej do 4.12.2030 r. – zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. Wnioskiem z dnia 27 listopada 2015 r. M. M. wystąpił o wydanie licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa rzeczy. Do wniosku załączył oświadczenie o spełnieniu wymogu dobrej reputacji. Świadomy odpowiedzialności karnej za składanie fałszywego oświadczenia wskazał, że: a) Nie został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu, b) Nie wydano mu prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Starosta w dniu 4.12.2015 r. wydał przedsiębiorcy M. M. licencję Nr [...] na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa rzeczy z terminem ważności do 4.12.2030 r. W wyniku sprawdzenia donosu, Starosta uzyskał z Krajowego Rejestru Karnego informację, że M. M. wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 27.10.2015 r. sygn. akt [...] na podstawie art. 288 Kk został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu. Wyrok uprawomocnił się w dniu 20.11.2015 r. Uznając, że przedsiębiorca przestał spełniać wynikający z art. 5c ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wymóg dobrej reputacji Starosta na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a i ust. 2 cyt. ustawy cofnął M. M. udzieloną licencję Nr [...]. W odwołaniu od decyzji Starosty z dnia 9 maja 2016 r. M. M. zarzucił organowi błędną interpretację przepisów określających warunki, jakie powinna spełnić osoba posiadająca licencję na wykonywanie transportu drogowego, akcentując okoliczność, że został skazany w okresie posiadania licencji, a nie przed jej otrzymaniem. Zdaniem odwołującego fakt, że czynu za który został skazany dopuścił się zanim otrzymał licencję wynika, iż wyrok zapadły po uzyskaniu licencji nie uzasadnia jej cofnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie przytoczyło treść przepisów art. 15 ustawy o transporcie drogowym wskazując, że zgodnie z ust. 1 pkt 2 lit a i ust. 2 tego przepisu, licencje o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 cofa się, jeżeli posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Jeżeli posiadacz licencji przestał spełniać wymagania o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit a określające tzw. wymóg dobrej reputacji, co ma miejsce m.inn. w sytuacji skazania przedsiębiorcy prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu to organ zobowiązany jest do wydania decyzji o cofnięciu licencji. Organ odwoławczy za prawidłowe uznał ustalenia Starosty dotyczące skazania M. M. wyrokiem z dnia 27 października 2015 r. za przestępstwo przeciwko mieniu określone w art. 288 § 1 Kk, który to wyrok stał się prawomocny z dniem 20 listopada 2015 r. Powyższa okoliczność zdaniem organu uzasadnia cofnięcie licencji wydanej w dniu 4.12.2015 r., zaś okoliczności związane z utratą możliwości uzyskania dochodu pozostają w sprawie bez znaczenia. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, M. M. wniósł o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzucił błędne przyjęcie, że wiedząc iż jest prawomocnie skazany, złożył świadomie oświadczenie, iż nie jest karany, podczas, gdy w rzeczywistości wyrok uprawomocnił się 20 listopada 2015 r. a wniosek składał 4 listopada 2015 r., czyli w tej dacie nie był skazany i złożył oświadczenie zgodnie z prawdą. Zdaniem skarżącego skazanie za uszkodzenie mienia a nie za kradzież mienia na karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie pozbawia go dobrej reputacji do prowadzenia działalności gospodarczej w postaci transportu drogowego i pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Podkreślając incydentalność zdarzenia z dnia 18 października 2014 r. kiedy to uszkodził mienie stwierdził, że interpretacja prawa dokonana przez Starostę i podtrzymana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest błędna i zbyt rygorystyczna. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji według kryterium jej zgodności z prawem materialnym, a także przepisami postępowania administracyjnego. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez M. M. skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd stwierdził, że skarga ta nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 5b ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) zwanej dalej u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek strony (ust. 3 art. 5b). Licencję wydaje właściwy organ administracji publicznej, po stwierdzeniu, że podmiot spełnia ustawowe przesłanki wymienione w art. 5c u.t.d. określające wymogi wobec przedsiębiorców ubiegających się o wydanie licencji w celu podjęcia i wykonywania transportu drogowego. Stosownie do treści art. 5c ust.1 pkt 1 lit. a u.t.d. przedsiębiorcy przyznaje się licencję jeżeli osoby prowadzące działalność gospodarczą: a) nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo innym mającym związek z wykonywaniem zawodu, b) nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Powyższe przesłanki stanowią wymóg tzw. dobrej reputacji, niezbędnej przy wykonywaniu tego typu działalności licencjonowanej. Ustawodawca przewidział w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a cofnięcie licencji o której mowa w art. 5b ust. 2 t.j. na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Jednocześnie w ust. 2 art. 15 przyjął, że w sytuacji, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit a, to cofnięcia licencji nie poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia przepisów określonych w ust. 1 pkt 2 lit a, b, d oraz lit e, nastąpi wszczęcie postępowania w spawie cofnięcia licencji. Treść regulacji w opisanym wyżej zakresie jest kategoryczna i nie pozostawia organom tzw. luzu decyzyjnego, stwarzającego możliwość zastosowania uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji publicznej jest zobligowany do cofnięcia licencji, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Brak wymogu dobrej reputacji jest wystarczającym powodem do tego aby uznać, że posiadacz licencji nie spełnia wymogów uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy ustalił, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 27 października 2015 r. sygn. akt [...] został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu z art. 288 par 1 Kk, wyrok ten stał się prawomocny z dniem 20 listopada 2015 r. Niewątpliwie od tej daty skarżący przestał spełniać wymóg dobrej reputacji, określony w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit a u.t.d. Przepis art. 288 par 1 Kk znajduje się w rozdziale XXXIV Kk zatytułowanym: przestępstwa przeciwko mieniu. Skoro Starostwo Powiatowe powzięło wiadomość o tej istotnej okoliczności w oparciu o informację z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 15 kwietnia 2016 r. to obowiązkiem organu I instancji wobec kategorycznej treści art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a w zw. z ust. 2 było cofnięcie skarżącemu licencji Nr [...] udzielonej 4.12.2015 r. Twierdzenia skarżącego, że wniosek o udzielenie licencji został złożony w dniu 4 listopada 2015 r. nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Wniosek o wydanie licencji, jak wynika z jego treści został podpisany 27 listopada 2015 r. , a do Starostwa Powiatowego Wydział Komunikacji i Transportu wpłynął w dniu 4 grudnia 2015 r. pod poz. 637 (dowód: k nr 9 akt adm.). Oświadczenie potwierdzające spełnienie wymogu dobrej reputacji wynikającego z art. 5c ust. 1 pkt 1 u.t.d. skarżący podpisał 26 listopada 201k nr 5 r. (dowód: k nr 5 akt adm.). Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że podnoszona przez Skarżącego okoliczność skazania za przestępstwo przeciwko mieniu przed datą uzyskania licencji nie ma żadnego znaczenia dla oceny przesłanki uprawniającej organ do cofnięcia licencji na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a i ust. 2 u.t.d. Pozytywne ustalenie, iż osoba posiadająca licencję została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu, jest wystarczającą podstawą do uznania, iż osoba taka nie legitymuje się niezbędną przesłanką do dysponowania licencją zezwalającą na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja miała miejsce. Skarżący nie kwestionuje okoliczności związanych ze skazaniem go prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwa przeciwko mieniu. Organy administracji rozstrzygając w przedmiotowej sprawie nie naruszyły przepisów ustawy o transporcie drogowym. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Ppsa.