II SA/Ke 833/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Mrozicka - Bąbel, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2006 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody z dnia[...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. IISA/Ke 833/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania K. G. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...], w sprawie wymeldowania K. G. i jej dzieci K. G., M. G., M. Ł. oraz wnuczki N. Ł. z pobytu stałego w lokalu przy ul. L. w P., na podstawie art. 15 ust. 2 i art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ nadzoru stwierdził, że organ administracyjny rozpatrując sprawę o wymeldowanie obowiązany jest zbadać, czy opuszczenie miejsca stałego pobytu ma charakter dobrowolny i trwały, tylko bowiem w takich przypadkach można orzec o wymeldowaniu. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy organ nadzoru ustalił, że organ I instancji nie zbadał przyczyn opuszczenia przez K. G. oraz jej dzieci i wnuczkę lokalu przy ul. L. W rodzinie G. panuje konflikt, który może wskazywać na to, że opuszczenie przez wyżej wymienionego mieszkania nie miało charakteru dobrowolnego oraz że nie jest ono trwałe. W związku z tym organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 9 kpa organ I instancji winien poinformować strony o przysługujących im środkach prawnych, mających na celu uregulowanie kwestii swobodnego korzystania z przedmiotowego lokalu, a dopiero po ich wykorzystaniu wydać stosowną decyzję. Ponadto Wojewoda nakazał zbadanie okoliczności podanych przez K. G., a dotyczących świadczenia przez nią pracy poza miejscem zameldowania oraz pobierania nauki przez córkę w innym mieście, gdyż ich zaistnienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i stanowić negatywną przesłankę wydania decyzji o wymeldowaniu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. G. wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący podniósł, że K. G. dobrowolnie wyjechała do Włoch "niby do pracy", a następnie "ściągnęła" tam dzieci M. i K., natomiast córka M. wraz z mężem i dzieckiem od 2002r. mieszka w Krakowie. Ponadto wnoszący skargę zarzucił, iż opuszczenie przez jego żonę mieszkania przy ul L. ma charakter trwały, gdyż żona w czasie swoich krótkich pobytów w Polsce w ogóle go nie odwiedza. J. G. podniósł ponadto, że żadna z wymeldowanych osób nie przebywa w przedmiotowym lokalu, nie ma tam swoich osobistych rzeczy oraz, że żona nie partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania. Zdaniem skarżącego K. G. nie ma zamiaru w przedmiotowym lokalu ponownie zamieszkać, a jedynie chce mu dokuczyć. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie uznając jej wywody za bezzasadne oraz podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną /art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej uppsa/. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, będącej przedmiotem skargi / art. 145 § 1 uppsa/. Zgodnie z art. 15. 1. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r., o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U.06.139.993), osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Opuszczenie miejsca stałego pobytu winno być rozumiane jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu oraz dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Z powyższego wynika, że przesłanką wymeldowania jest jedynie taki stan, w którym osoba zameldowana dobrowolnie opuszcza lokal i nie ma zamiaru tam dalej zamieszkiwać. Dlatego organy rozpatrujące sprawy o wymeldowanie mają obowiązek ustalić nie tylko sam fakt opuszczenia miejsca zamieszkania przez osobę zameldowaną, lecz również przyczyny tego stanu tj. czy było ono dobrowolne i wynikało z woli osoby zameldowanej. Wreszcie organ musi ustalić, czy powyższe zachowanie ma charakter trwały a nie jedynie czasowy, związany z przejściową sytuacją życiową osoby zameldowanej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ I instancji ograniczył się jedynie do ustalenia, że osoby podlegające wymeldowaniu nie przebywają w miejscu zameldowania i nie poczynił żadnych ustaleń celem wyjaśnienia przyczyn tego stanu rzeczy a w szczególności czy opuszczenie mieszkania przez K. G. i jej najbliższych było dobrowolne oraz czy ma ono charakter trwały, tym bardziej, że skarżąca K. G. w oświadczeniu złożonym przed organem I instancji podała, że do opuszczenia spornego lokalu ona i jej dzieci zostali zmuszeni wyjątkowo nagannym zachowaniem J. G., który znęcał się psychicznie i fizycznie nad rodziną, urządzał awantury oraz zmienił zamki w drzwiach wejściowych. Z powyższego oświadczenia wynika również, że jedna z córek czasowo przebywa w innej miejscowości w celu pobierania nauki w szkole wyższej, a ona sama okresowo pracuje we Włoszech gdyż w miejscu zamieszkania nie może znaleźć pracy. Powyższe okoliczności, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy nie zostały wyjaśnione przez organ I instancji, który to organ nie dopuścił dowodu z przesłuchania podlegających wymeldowaniu osób, a niewątpliwie taki dowód przyczyniłby się do należytego wyjaśnienia sprawy i ustalenia czy istnieją podstawy do ich wymeldowania. Słusznie zatem organ nadzoru przyjął, iż zgromadzony przez organ I instancji w sprawie materiał dowodowy jest niekompletny i uniemożliwia skontrolowanie, czy zaszły przesłanki będące podstawą wymeldowania na podstawie art. 15 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że Wojewoda orzekł zgodnie z obowiązującymi przepisami, prawidłowo przyjmując, iż rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części (art. 138§2 kpa). Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 uppsa.