II SA/Ke 834/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.),, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skargi I. S. i M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy dziesięciu wiat oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] wnoszącą sprzeciw w sprawie budowy dziesięciu wiat na działce Nr [...] położonej w miejscowości Ł., gm. C. W uzasadnieniu tej decyzji organ ustalił, że w dniu 19 czerwca 2015 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło zgłoszenie I.S. i M. S. dotyczące budowy 10 wiat o powierzchni zabudowy do 25,00 m² każda, na działce Nr [...] położonej w miejscowości Ł., gm. C. Do zgłoszenia dołączyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami nr [...] położonymi w miejscowości Ł., na cele budowlane, opis projektowanych robót budowlanych wraz z rysunkami, fragment mapy z oznaczeniem lokalizacji planowanej inwestycji. Jako uzasadnienie zgłoszonego sprzeciwu Starosta wskazał, że inwestycja polegająca na budowie 10 wiat o powierzchni 25,0 m² każda, powoduje znaczne zagęszczenie tych obiektów na działce Nr [...], a co za tym idzie narusza przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ przepis ten dopuszcza jedynie budowę dwóch budynków gospodarczych, wiat i altan na każde 500 m² powierzchni działki. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji organ II instancji przytoczył treść przepisów art. 28 ust. 1, 29 ust. 1 pkt 1 lit. a, 29 ust. 1 pkt 2 i 29 ust. 2 pkt 5 oraz art. 30 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego (j.t. Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 czerwca 2015 r. Wyjaśnił też, że stosownie do treści art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Następnie zauważył, że inwestorzy na podstawie zgłoszenia z dnia [...] uzyskali prawo budowy pięciu wiat na działce nr [...] położonej w Ł. Przedmiotowe zgłoszenie z dnia [...] dotyczy więc budowy kolejnych 10 wiat na tej samej działce nr [...]wchodzącej w skład gospodarstwa w zabudowie siedliskowej składającej się z sąsiadujących ze sobą działek nr [...], których właścicielami są inwestorzy. Z mapy załączonej do zgłoszenia wynika, że na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny, gospodarczy, zbiornik na ścieki sanitarne, studnia i gnojownik w budowie. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka nr [...] położona jest na gruntach Br-RIVa (grunty rolne niezabudowane), ŁIV, RIVa, RIVb, S-RIVa. Natomiast działka nr [...]sklasyfikowana jest jako RIVa i ŁIV, które nie są zabudowane. Zgodnie z mapą załączoną do zgłoszenia, jego zakres obejmuje również częściowe utwardzenie działki nr [...]. Zgodnie zaś z rysunkami załączonymi do zgłoszenia, projektowane wiaty są obiektami wolnostojącymi wykonanymi na słupach bez ścian bocznych, przykrytymi dachami dwuspadowymi, o powierzchni liczonej po poziomie płyty betonowej 24,98 m² każda. Powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1969 r. III CZP 12/69 OSNC 1970/3/39 organ II instancji zauważył, że działka siedliskowa to działka pod budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego. Natomiast z definicji gospodarstwa rolnego i nieruchomości rolnych (art. 46 kc) wywodzić należy, że działką rolną, która nie jest zdefiniowana w polskim systemie prawa, jest wydzielona geodezyjnie część nieruchomości, która jest lub może być wykorzystywana do prowadzenia działalności rolniczej, co wynika z kolei z przeznaczenia danej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, bądź jeśli planu nie uchwalono, z informacji zawartej w ewidencji gruntów. W konsekwencji w przedmiotowym wypadku, za działkę rolną należy uznać, zdaniem organu odwoławczego, działkę nr [...], na której znajduje się zabudowa, tj. budynek mieszkalny wraz z zabudową towarzyszącą. Natomiast działki nr [...]nie można uznać za działkę siedliskową. Dlatego przedmiotowa inwestycja nie mieści się w dyspozycji art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, a co za tym idzie nie można przyjąć zgłoszenia z dnia 19 czerwca 2015 r. Organ podniósł również, że faktycznym zamiarem inwestorów jest powiększenie istniejącego siedliska na działce nr [...], co w efekcie doprowadzi do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na działce nr [...]na siedlisko. Stanowiło by to nadużycie prawa, ponieważ nie jest dopuszczalne powiększanie siedliska na podstawie faktycznej zabudowy. Takie powiększenie siedliska powinno nastąpić w odrębnym postępowaniu i na podstawie przepisów odrębnych, co dopiero otworzyło by możliwość pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawie budowy przedmiotowych wiat. Organ wykluczył też możliwość zastosowania w sprawie art. 29 ust. 1 pkt 2 i 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego, ponieważ przepisy te dotyczą działek budowlanych, którą działka nr [...] nie jest. W skardze od powyższego rozstrzygnięcia I. i M. S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzucili, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie ma znaczenia, czy działka na której ma powstać wiata jest działką siedliskową, rolną, czy budowlaną. Przepis ten nie wskazuje bowiem rodzaju działki, a zatem dotyczy wszystkich działek przeznaczonych pod budowę, a jedynym ograniczeniem jest możliwość zgłoszenia dwóch budynków gospodarczych (wiat) na każde 500 m² powierzchni działki. Skarżący powołali się przy tym na taką właśnie interpretację tego przepisu, którą otrzymali w decyzji Wojewody dotyczącej zgłoszenia przez nich budowy poprzednich 5 wiat. Wyjaśnili też, że działka nr [...], z której w wyniku podziału dokonanego w 2012 r. wydzielone zostały działki nr [...], w całości stanowiła działkę siedliskową. W związku z tym również działka nr [...] nadal wchodzi w skład siedliska rolniczego i jest ściśle z nim związana przez istniejące na niej obiekty w postaci: budynku gospodarczego związanego z produkcją rolną, dwóch gnojowników w budowie, zamontowanego zbiornika na gnojownicę oraz pięciu wiat o pow. zabudowy do 25 m² każda, na które posiada prawomocne pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Na wstępie należy zauważyć, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Następnie trzeba stwierdzić, że rozpatrujące sprawę organy architektoniczno-budowlane, rozstrzygnęły ją na podstawie przepisów prawa budowlanego w brzmieniu, które w dacie wydawania decyzji już nie obowiązywało, ale to naruszenie prawa materialnego nie miało wpływu na wynik sprawy, a przez to nie mogło doprowadzić do uwzględnienia skargi. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015.443), która weszła w życie z dniem 28 czerwca 2015 r., do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, zgłoszenie budowy nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, nie stanowi bowiem wniosku (podania) zainteresowanego podmiotu, który by w myśl kodeksu postępowania administracyjnego wymagał załatwienia sprawy administracyjnej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Do dnia wydania decyzji o sprzeciwie, w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie regulowanym przepisami k.p.a. Postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ architektoniczno-budowlany po dokonaniu zgłoszenia budowy, jest dopiero postępowanie w sprawie sprzeciwu, wszczynane w istocie decyzją o sprzeciwie wydawaną z urzędu i to tylko wówczas, gdy organ dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki do wydania takiej decyzji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 160/13, LEX nr 1317330 i przywołane w nim orzecznictwo: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 307/08, LEX nr 530044; z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 724/08, publ. w ONSAiWSA z 2011 r. Nr 2, poz. 26; z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 574/08). Powyższy pogląd oznacza, że skoro wszczęcie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nastąpiło z dniem 3 lipca 2015 r. ( tj. z dniem wniesienia przez organ I instancji sprzeciwu od zgłoszenia I. i M. S. z dnia [...]), a więc już po wejściu w życie ustawy zmieniającej Prawo budowlane z dnia 20 lutego 2015 r., to postępowanie powinno zostać przeprowadzone już na podstawie przepisów obowiązujących od dnia 28 czerwca 2015 r. Wskazane naruszenie przepisów prawa materialnego nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, a przez to nie mogło prowadzić do uwzględnienia skargi (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Spośród bowiem przepisów, które zostały w sprawie zastosowane, w wyniku nowelizacji z dnia 20 lutego 2015 r. zmianie uległ tylko przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który jednak ani w brzmieniu sprzed 28 czerwca 2015 r., ani też w późniejszym, nie miał zastosowania do przedmiotowego zgłoszenia. Jak to trafnie wskazał Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podstawę wydania decyzji organu I instancji stanowił art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Ocena zasadności skargi sprowadzała się więc do rozważenia, czy zgłoszone roboty budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, czy też zgodnie z twierdzeniami skarżących podlegały zgłoszeniu. Skarżący zgłosili zamiar realizacji dziesięciu wolno stojących wiat o powierzchni zabudowy do 25,00 m² każda na działce Nr [...] położonej w miejscowości Ł., gm. C. W zgłoszeniu wskazali, że następuje ono w trybie art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Również w skardze wywodzili, że zastosowanie w ich przypadku powinien mieć ten właśnie przepis, ponieważ nie ma przy jego stosowaniu znaczenia, czy działka na której ma powstać wiata jest działką siedliskową, rolną, czy budowlaną. Przepis ten nie wskazuje bowiem rodzaju działki, a zatem dotyczy wszystkich działek przeznaczonych pod budowę. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2015 r., pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Jak więc widać przepis ten nie dotyczy obecnie jakichkolwiek wiat. Odnosi się do nich bowiem art. 29 ust. 1 pkt 2c dodany przez art. 1 pkt 7 lit. a tiret trzecie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U.2015.443) zmieniającej Prawo budowlane z dniem 28 czerwca 2015 r. Zgodnie z nim pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Ponieważ na objętej zgłoszeniem działce nr [...]o powierzchni 0,6189 ha nie znajduje się budynek mieszkalny, ani też nie jest to działka przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe, nie tylko powołany przez skarżących przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2015 r., ale i również przytoczony przepis art. 29 ust. 1 pkt 2c tej ustawy nie mógł być podstawą do odstąpienia od obowiązku uzyskania przez inwestorów pozwolenia na budowę. Trzeba przy tym zauważyć, że z dołączonej do skargi decyzji Wojewody z dnia [...] wynika, że skarżący oprócz przedmiotowych 10 wiat, zamierzają na tej samej działce nr [...] wznieść jeszcze 5 wiat o powierzchni zabudowy do 25 m². Oznacza to, że zgłaszając budowę kolejnych 10 wiat na tej samej działce o powierzchni niecałych 62 arów, przekroczyli również dopuszczalną ilość takich wiat wynikającą z art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego, co dodatkowo uzasadniało wniesienie sprzeciwu od takiego zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1) tej ustawy. Sąd wyraża również pogląd, że zastosowanie w sprawie art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego nie było dopuszczalne również dlatego, że przepis ten nie może być stosowany zamiennie z regulacją wymienioną w art. 29 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Ten ostatni przepis reguluje bowiem w sposób kompletny zagadnienia związane z budową obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, dla których nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Nie może więc z innego przepisu prawa budowlanego wynikać dopuszczalność budowy bez pozwolenia na budowę obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną, których budowa bez pozwolenia nie byłaby dopuszczalna na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Innymi słowy; zakresy przedmiotowe regulacji zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz pozostałych przepisów art. 29 ust. 1 – nie pokrywają się. Wskazana argumentacja przekonuje, że niezasadny jest zarzut skargi sprowadzający się do poglądu, że skoro art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie wskazuje rodzaju działki, jakiej dotyczy, to znaczy że można na jego podstawie budować wymienione w nim obiekty budowlane również na działkach siedliskowych, czy rolnych. Kierując się dyrektywą wynikającą z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, WSA w Kielcach rozważył też, czy mogły mieć w sprawie zastosowanie inne, niż wskazany przez inwestorów przepisy pozwalające na realizację ich zamierzenia budowlanego na podstawie zgłoszenia. W szczególności Sąd rozważył, czy podstawą odstąpienia od wymogu uzyskania pozwolenia na budowę mogły być analizowane przez organ II instancji przepisy art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego. Stosownie do treści ostatnio wymienionego przepisu, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Jak wynika z niepodważonych w tej części ustaleń organów architektoniczno-budowlanych, zamierzenie budowlane objęte zgłoszeniem I. i M. S. z dnia [...] dotyczyło budowy 10 wiat wolnostojących będących obiektami wolnostojącymi wykonanymi na słupach bez ścian bocznych przykrytych dachami dwuspadowymi oraz robót budowlanych polegających na częściowym utwardzeniu działki nr [...]. To ostatnie ustalenie nie budzi również wątpliwości Sądu. W zgłoszeniu z dnia [...] określono bowiem, że dotyczy ono robót budowlanych polegających na "budowie wiat w ilości 10 sztuk każda o pow. zab. do 25,0 m² wg. załączonego projektu budowlanego na działce nr [...]". Jak natomiast wynika z załączonego do zgłoszenia projektu budowlanego sporządzonego przez projektanta M. S., opis techniczny będący częścią tego projektu przewiduje "utwardzenie terenu do poszczególnych wiat kruszywem dolomitowym wg planu zagospodarowania". Dołączony do projektu budowlanego plan zagospodarowania siedliska rolniczego przewiduje natomiast na działce nr [...]"projektowany dojazd utwardzony kruszywem dolomitowym". Utwardzenie gruntu jest również zaznaczone na tym planie zagospodarowania symbolem "utw" umieszczonym w sąsiedztwie projektowanych wiat. Ponieważ inwestorzy nie kwestionowali w toku postępowania, ani w skardze, że działka oznaczona numerem [...]położona w miejscowości Ł. nie jest działką budowlaną, należy przyjąć, że roboty budowlane polegające na utwardzeniu powierzchni gruntu na tej działce nie są zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego. Oznacza to, że takie roboty budowlane wymagały uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę stosownie do zasady wynikającej z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. W konsekwencji wniesienie sprzeciwu oparte na treści art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego było uzasadnione. Zgodnie z tym przepisem bowiem, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Należy dodać, że nawet gdyby przyjąć, że zamiarem inwestorów objętym przedmiotowym zgłoszeniem były roboty budowlane nie polegające na częściowym utwardzeniu działki nr [...], ale na wykonaniu opisanego i pokazanego na załączonym do zgłoszenia planie zagospodarowania siedliska "dojazdu utwardzonego kruszywem dolomitowym" na działce nr [...], (co zdaje się wynikać z opisu znajdującego się na tym planie zagospodarowania), to i tak nie miałoby to wpływu na wynik sprawy, ponieważ takie roboty budowlane również wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Wynika to bowiem z treści art. 29 ust. 2 oraz 30 ust. 1 Prawa budowlanego, gdzie nie zostały wymienione roboty budowlane polegające na wykonywaniu dojazdu. Dojazd ten należy przy tym w okolicznościach sprawy traktować jako drogę. Przez wykonywanie drogi (w rozumieniu przepisów prawa budowlanego) należy rozumieć bowiem czynności faktyczne zmierzające do urządzenia nieruchomości z przeznaczeniem jej do celów poruszania się zarówno pieszo, jak i mechanicznymi środkami transportu. Decydującym kryterium zakwalifikowania obiektu do określonej kategorii obiektów budowlanych powinna być, obok spełniania przez taki obiekt przesłanek wskazanych w art. 3 Prawa budowlanego, zamierzona i realizowana przez inwestora funkcja obiektu. Utwardzenie gruntu, czy też drogi gruntowej tłuczniem kamiennym w taki sposób, że wykonana nawierzchnia umożliwia wykorzystanie jej jako dojazdu dla pojazdów mechanicznych, stanowi wykonanie obiektu spełniającego funkcję drogi (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 6 maja 2008 r., II SA/Lu 76/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 stycznia 2005 r., II SA/Wr 99/03). Oceniając usytuowanie projektowanego dojazdu względem istniejącej na gruncie na działce nr 32/3 drogi dojazdowej utwardzonej kruszywem (oznaczonej na planie zagospodarowania numerem 17) oraz względem projektowanych wiat, należy dojść do wniosku, że celem projektowanego dojazdu na działce nr [...]będzie umożliwienie, czy ułatwienie poruszania się zarówno pieszo, jak i mechanicznymi środkami transportu pomiędzy projektowanymi wiatami, a drogą publiczną. Powyższe uwagi pozwalają na stwierdzenie, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy sprzeciw wobec zamiaru budowy 10 wiat o powierzchni zabudowy do 25 m² na działce nr [...]wg załączonego projektu – mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Ubocznie więc tylko można dodać, że oparcie zgłoszonego sprzeciwu między innymi na twierdzeniu, że działki inwestorów oznaczonej numerem [...]nie można uznać za siedliskową, gdyż działką siedliskową ich gospodarstwa rolnego jest działka nr [...] zabudowana domem mieszkalnym i zabudową towarzyszącą – może budzić wątpliwości. Zgłoszone wiaty nie stanowią budynków w rozumieniu ustawowej definicji znajdującej się w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ nie są wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, czego przy budynkach wymaga powołany przepis. Nie są też obiektami małej architektury, co nie budzi wątpliwości w świetle definicji tych obiektów budowlanych zawartej w art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 3 tej ustawy oznacza to więc, że przedmiotowe wiaty należy zakwalifikować jako budowle. Choć literalna wykładnia przepisu art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie obejmującego swym enumeratywnym wyliczeniem jakichkolwiek budowli może sugerować, że przedmiotowe wiaty, jako budowle nie mogą być zwolnione na podstawie tego przepisu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, to jednak wykładnia celowościowa tego przepisu wskazuje, że skoro zostały w nim ujęte obiekty gospodarcze związane z produkcją rolną o wyraźnie większym stopniu konstrukcyjnego skomplikowania niż budowle, tj. budynki gospodarcze, to nie można takich budowli, jak wiaty o wymiarach mieszczących się w parametrach przewidzianych dla parterowych budynków gospodarczych, o jakich mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego traktować bardziej rygorystycznie, niż tych budynków. W związku z taką wykładnią o tym, czy przedmiotowe wiaty mogłyby być uznane za obiekty gospodarcze, o jakich mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, rozstrzygałaby ocena, czy rzeczywiście zgłoszone wiaty planowane były do wybudowania w ramach istniejącej działki siedliskowej skarżących. Ocena przedstawiona przez organ w tym zakresie może budzić wątpliwości, skoro z dołączonego do akt sprawy administracyjnej planu zagospodarowania oraz z dołączonej do skargi decyzji Wojewody z dnia [...] wynika, że na objętej zgłoszeniem działce nr [...]budowane lub projektowane są gnojownik, 5 wiat i budynek gospodarczy, przy czym budowa tych wiat nie został objęta skutecznym sprzeciwem organu architektoniczno-budowlanego, a budowa pozostałych obiektów jest, według twierdzeń skarżących, objęta prawomocnym pozwoleniem na budowę. Przedstawione wątpliwości nie mogły jednak spowodować uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na wykazaną powyżej zasadność sprzeciwu wobec budowy co najmniej części z planowanego przez inwestorów zamierzenia budowlanego, w postaci utwardzenia powierzchni gruntu, bądź utwardzenia dojazdu. Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.