II SA/Ke 836/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 300 (trzysta) złotych. Zarządzeniem z 24 listopada 2016 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych złożonej przez nią skargi na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy , przez wykazanie, że zaskarżona uchwała narusza jej własny (osobisty) interes prawny lub uprawnienie w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2016.446.tekst jedn.) i sprecyzowanie, których przepisów zaskarżonej uchwały dotyczy skarga – w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca podkreśliła, że jeden dokument stanowiący załącznik do odpowiedzi na skargę nosi znamiona podrobionego. Chodzi o pismo Wojewody z 22 kwietnia 2016 r. potwierdzone za zgodność z oryginałem przez Wójta Gminy adresowane do przewodniczącej Rady tej gminy. Dokument ten nie zawiera podpisu, ani pieczęci osoby sporządzającej. Dalej skarżąca stwierdziła, że studium, a w dalszej kolejności sporządzony na jego podstawie plan zagospodarowania przestrzennego, usankcjonuje decyzje podjęte z rażącym naruszeniem prawa. Jej interes prawny został naruszony, gdyż nie mogła zapoznać się z kompletnym studium wyłożonym do wglądu, a zawierało ono tak dużo błędów, że w takiej formie nie powinno się było ostać i należało sporządzić je od nowa. Brak było przede wszystkim analiz ekonomicznych, środowiskowych i społecznych, odniesienia się wójta do stanowiska komisji urbanistyczno- architektonicznej. Opinię komisji uzyskano już po wyłożeniu studium, a powinna być znana jeszcze przed jego wyłożeniem. Ponadto w studium wyłożonym do wglądu brak było uzasadnienia zawierającego objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezy jego ustaleń oraz brak projektów studium, do których organy wniosły opinie. Dodała, że od dłuższego czasu leczy się z powodu zaburzeń błędników, a według lekarzy spowodowane to jest najprawdopodobniej hałasem i dźwiękami podprogowymi powodowanymi przez turbiny, przy czym nie stwierdzono innej przyczyny. Była z tego powodu hospitalizowana. Objawy pojawiły się jakieś 6 miesięcy po instalacji turbin i tylko się nasilały. W ostatnim punkcie stwierdziła, że obecnie nie jest możliwa sprzedaż mieszkania, gdyż nikt nie chce "mieszkać obok huczących turbin". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a." uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z kolei z § 2 tego przepisu wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał art. 50 § 2 p.p.s.a., bowiem w przypadku zaskarżenia uchwały rady gminy obowiązujące przepisy odmiennie regulują legitymację skargową, wprowadzając dopuszczalny na podstawie § 2 wyjątek od wyrażonej w art. 50 § 1 p.p.s.a. zasady ogólnej. Wyjątek ten został przewidziany w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 446). Z ustępu 1 tego przepisu wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, a wniesienie skargi zostało poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia. Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok SN z 7 marca 2003 r., III RN 42/02, OSNP z 2004r., nr 7, poz. 114; por. też wyrok WSA w Białymstoku z 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04 - dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (wyrok NSA z 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl ). Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (por. wyrok NSA z 7 maja 2008 r., II OSK 84/08, dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto należy podkreślić, że oceniając czy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostały naruszone uchwałą w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, należy mieć na uwadze, że ustalenia studium mają charakter ogólny i co do zasady nie kształtują bezpośrednio sytuacji podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Z tego względu wykazanie, że uchwała w przedmiocie studium, narusza interes prawny lub uprawnienie właścicieli gruntu jest utrudnione. Ponieważ akt ten nie wywołuje skutków właściwych dla miejscowego planu i nie kształtuje sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości, powoływanie się jedynie na uprawnienia właścicielskie nie wystarcza dla uznania, że doszło do naruszenia interesu prawnego. Nie można bowiem tylko na podstawie postanowienia studium wywodzić naruszenia interesu prawnego skarżącego, skoro studium nie jest aktem prawa miejscowego, a tylko miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może skutecznie kształtować i ograniczać korzystanie z prawa własności do nieruchomości. Mimo, że nie można wykluczyć naruszenia interesu prawnego ustaleniami studium, trzeba jednak dostrzegać różnicę pomiędzy studium i planem miejscowym, w zakresie bezpośredniości i realności skutku, jaki wywołują oba te akty, co będzie miało wpływ na ocenę istnienia naruszenia interesu prawnego (wyroki NSA: z 15 lipca 2016 r. II OSK 2813/14, z 17 marca 2015 r. II OSK 1967/13, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2451/11 nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Mając to wszystko na uwadze należy stwierdzić, że skarżąca nie spełniła przesłanki warunkującej skuteczne skierowanie skargi do sądu administracyjnego. Nie wykazała bowiem, że zaskarżona uchwała narusza jej własny (osobisty) interes prawny lub uprawnienie oraz nie sprecyzowała, których przepisów zaskarżonej uchwały dotyczy jej skarga. Za źródło naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, nie może być w szczególności uznana argumentacja odnosząca się głównie do braków formalnych wyłożonego do publicznego wglądu przedmiotowego studium. Uchwała w sprawie zmiany studium nie może też bezpośrednio wpływać na dolegliwości zdrowotne lub ewentualne obniżenie wartości nieruchomości skarżącej, okoliczności te również nie świadczą o tym, że zaskarżona uchwała pozbawia skarżącą konkretnych uprawnień albo nakłada na nią dodatkowe obowiązki. Także okoliczności wskazane w skardze nie mogą zmienić powyższej oceny, gdyż skarżąca poza przedstawieniem braków formalnych studium wyłożonego do publicznego wglądu, wyraża w niej głównie swoje krytyczne uwagi odnośnie decyzji z [...]. w sprawie pozwolenia na budowę farmy wiatrowej "P." w Ż. Skarżąca zamieściła też w skardze kserokopię mapy, nie podając jednak kiedy ta mapa została sporządzone i dla potrzeb realizacji jakiej inwestycji. Podkreślić przy tym należy, że z odpowiedzi na skargę wynika, że zamieszczona w skardze kserokopia mapy nie ma żadnego związku z zaskarżoną uchwałą, gdyż nie stanowi załącznika do tej uchwały. Z kolei punkt 7.1.2. prognozy oddziaływania na środowisko do studium, na który powołuje się skarżąca, stanowił cześć składową dokumentacji do prac planistycznych do innej uchwały z [...], która została zresztą uchylona. Wreszcie zaskarżona uchwała nie przewiduje lokalizacji nowych turbin wiatrowych, natomiast co do turbin już istniejących nie jest możliwa zmiana ich odległości od obiektów, gdyż ustawa z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, określająca minimalna odległość elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego ma zastosowanie do nowych inwestycji. Reasumując stwierdzić należy, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi bez wykazania, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny wnoszącego skargę jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., o czym orzeczono jak w punkcie 1 postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – jak w pkt 2 postanowienia.