II SA/Ke 837/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2014r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody z dnia 24 lipca 2014r. znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz G. Sp. z o.o. kwotę 200 (dwieście) złotych – tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 24 lipca 2014 r. znak: [...], Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania W. C. od decyzji Starosty z dnia 26 maja 2014 r. znak: [...] orzekającej m.in. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie W., gm. Ł. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr 95/18 i 92/5, stanowiącej własność W. C., przez udzielenie P. Sp. z o.o., zezwolenia m.in. na przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego, tj. gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 PN MOP 6,0 MPa relacji Parszów – Dąbrowa - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie I instancji w całości. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W umowie z dnia 27 lipca 2010 r. W. C. wyraził zgodę na wykorzystanie przez K. Sp. z o.o., działki nr 95/18 pod budowę ww. gazociągu DN 300, według dołączonego załącznika graficznego. W oparciu o notatkę służbową sporządzoną przez pełnomocnika inwestora w dniu 17 stycznia 2012 r. ustalono, że właściciel wycofał zgodę na wykorzystanie działki nr 95/18 pod budowę ww. gazociągu. Począwszy od dnia 5 lutego 2013 r. pełnomocnik inwestora występował pisemnie do W. C. o wyrażenie zgody na umiejscowienie przedmiotowej inwestycji na działkach nr 95/18 i 92/5, przedstawiając opis inwestycji, kwotę odszkodowania oraz załączając projekty umów cywilnoprawnych i załączniki graficzne. Wobec braku porozumienia Starosta S., działając na wniosek inwestora z dnia 31 maja 2013 r., w piśmie z dnia 18 czerwca 2013 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.). Organ ustalił, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy z dnia 1 lipca 2013 r. nastąpiło połączenie spółek, m.in. K. Sp. z o.o., poprzez przejęcie przez spółkę P. Sp. z o.o., później występującą pod firmą P. Sp. z o.o.. Organ ustalił ponadto, że przedmiotowe działki znajdują się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.) Gminy Ł. przyjętym uchwałą z dnia 6 kwietnia 2004 r. nr [...], w pasie terenu przewidzianym do zaprojektowania gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300. Na rozprawie administracyjnej w dniu 23 lipca 2013 r. pełnomocnik inwestora zaproponował właścicielowi podpisanie umowy w oparciu o wycenę rzeczoznawcy, jednak nie mniej niż 50 zł/mb przebiegu gazociągu na działce. Właściciel zaproponował inny przebieg trasy gazociągu, wzdłuż drogi dojazdowej. Stwierdził, że wszelkie rozmowy prowadzone były ze spółką o innej nazwie, wobec czego wcześniejsze umowy "tracą ważność". W dniu 27 listopada 2013 r. pełnomocnik inwestora przesłał pełnomocnikowi właściciela propozycję zmienionej trasy gazociągu, a następnie stosowne projekty umów cywilnoprawnych. Wobec braku porozumienia pełnomocnik inwestora podtrzymał, w piśmie z dnia 14 lutego 2014 r., wniosek o orzeczenie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Dodatkowo w piśmie z dnia przedstawił szczegóły zmienionej trasy gazociągu. Trasę tę zaprojektowano przez działkę nr 95/18 na południowej granicy w odległości od 53,7 m do 21,1 m licząc od wschodniego narożnika działki, następnie na długości 20,2 m w kierunku północno-wschodnim i dalej po północno-wschodniej granicy działki w odległości od 16,5 m do 33,5 m licząc od wschodniego narożnika działki, jako trwałe ograniczenie praw rzeczowych oraz na działce nr 92/5 o szerokości 3,8 m (pozostała część strefy kontrolowanej, tj. 2,2 m poza granicą działki) na wschodniej granicy działki w odległości od 0 do 19,3 m, jako trwałe ograniczenie praw rzeczowych. W. C., zapoznając sie z materiałami sprawy w dniu 3 kwietnia 2014 r., wyjaśnił, że pierwszą wersję przebiegu trasy gazociągu zaakceptował i podpisał umowę dotyczącą działki nr 95/18. Później projekt został zmieniony bez podania przyczyny. Pełnomocnik inwestora wyjaśnił natomiast, że zmiana trasy gazociągu spowodowana była koniecznością dostosowania gazociągu do przekroczenia drogi S7. Następnie organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 26 maja 2014 r., wskazując w niej konkretny przebieg linii gazociągu, ustanawiając pasy strefy kontrolowanej gazociągu o szerokości 6 m (po 3 m od osi gazociągu). W odwołaniu W. C. zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że nie wyraził zgody na przeprowadzenie gazociągu, oraz że rokowania zakończyły się niepowodzeniem. W uzasadnieniu podniósł, że zawarł z inwestorem umowę na wykorzystanie działki nr 95/18. Ponadto zarzucił nieokreślenie terminu, na który zostało udzielone zezwolenie, a także brak analizy inwestycji pod kątem jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela. Wojewoda rozpatrując odwołanie wskazał na okoliczność zawarcia w dniu 27 lipca 2010 r. umowy między W. C. a K. Sp. z o.o., w której właściciel działki nr 95/18 zgodził się na jej wykorzystanie pod budowę gazociągu. Trasę gazociągu przedstawiał załącznik nr 1 do umowy. Organ odwoławczy nie stwierdził, aby powyższa umowa został rozwiązana zgodnie z przepisami prawa. Jednocześnie wyraził przypuszczenie, że strony uznają ją za rozwiązaną. Od dnia 5 lutego 2013 r. pełnomocnik inwestora prowadził bowiem rokowania w spawie zgody na umiejscowienie gazociągu na dwóch działkach, tj. nr 95/18 i 92/5, a właściciel na rozprawie administracyjnej stwierdził, że wobec zmiany podmiotu po stronie inwestora wcześniejsze umowy tracą ważność. Wątpliwości organu odwoławczego wzbudziła również zmiana proponowanej trasy gazociągu. W aktach sprawy brak jest bowiem np. aneksu do ww. umowy w odniesieniu do nowego przebiegu trasy gazociągu. W świetle powyższego organ II instancji stwierdził, że z uwagi na zawarcie umowy z dnia 27 lipca 2010 r., a tym samym zgodę właściciela działki nr 95/18 na jej wykorzystanie, brak było podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Zarówno bowiem ww. umowa, jak i decyzja organu I instancji, umożliwiają uzyskanie prawa do dysponowania działką nr 95/18 na cele budowlane. Dlatego niewłaściwe było wszczęcie postępowania administracyjnego co do tej działki. W razie wycofania się właściciela z zawartej umowy inwestor ma możliwość jej wyegzekwowania na drodze sądowej. Organ odwoławczy uznał za słuszne zarzuty naruszenia przez organ I instancji wskazanych w odwołaniu przepisów k.p.a. Organ I instancji nie wyjaśnił bowiem, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości będzie związane z okresem eksploatacji gazociągu. Nie uzasadnił również kwestii następstwa prawego po stronie inwestora. Organ II instancji nie podzielił natomiast obaw właściciela nieruchomości co do utraty jej wartości, ponieważ trudno to ocenić przed zrealizowaniem inwestycji. Po wybudowaniu gazociągu nadal będzie możliwe rolnicze wykorzystanie przedmiotowych działek. Odnośnie nie wskazania terminu, na który udzielono zezwolenia, organ wyjaśnił, że przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie nakłada na organy orzekające w tym trybie obowiązku jego określania. Ponadto ograniczenie, o którym mowa w ww. przepisie związane jest ściśle z okresem funkcjonowania gazociągu, a zatem niemożliwe jest obecnie określenie takiego terminu. Ustosunkowując się do zarzutu nieprzeprowadzenia analizy inwestycji pod kątem jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji rozważał kwestię posadowienia gazociągu i określił zakres ograniczenia prawa własności. Realizacja przedmiotowej inwestycji jest celem publicznym, a zatem ma pierwszeństwo przed planami właściciela nieruchomości. Poza tym realizację tych planów uniemożliwiają ustalenia m.p.z.p., w którym przedmiotowe działki zaliczone zostały do rolnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach P. Sp. z o.o. (dalej "Spółka") wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a nadto naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające ograniczenie prawa własności działek stanowiących własność W. C.. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że Starosta S. w sposób wszechstronny i pełny ustalił stan faktyczny sprawy, zawiadamiał strony o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania oraz o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, wzywał Spółkę do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Zdaniem skarżącej organ II instancji popadł w sprzeczność logiczną, bowiem z jednej strony wskazał, że doszło do rozwiązania umowy z właścicielem nieruchomości, gdyż strony tak uznały, z drugiej zaś stwierdził, że brak było możliwości udzielenia zezwolenia w rybie art. 124 ust. 1 u.g.n., ponieważ umowa w zakresie jednej z działek wiązała inwestora i właściciela. Tymczasem w odniesieniu do drugiej z działek nie zawarto umowy, a zatem konieczne było wystąpienie w trybie art. 124 u.g.n. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutu dotyczącego "sprzeczności logicznej" organ wyjaśnił, że uznał umowę z dnia 27 lipca 2010 r. za obowiązującą. W uzasadnieniu decyzji padło jedynie sformułowanie, że "strony (...) zdają się uznawać ww. umowę za rozwiązaną". Organ potwierdził, iż co do jednej z dwóch działek inwestor nie zawarł umowy, wskazując, że taki stan wynika również z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 28 października 2014 r. uczestnik W. C. wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że umowa z dnia 27 lipca 2010 r. nadal obowiązuje. Podniósł, iż aktywnie uczestniczył w rokowaniach, a nawet przedstawił swój projekt umowy, którego nie można uznać za stawiający zbyt wygórowane żądania, w związku z tym twierdzenie, że nie wyrażał zgody na inwestycję należy uznać za błędne. W tych okolicznościach nie zaistniała więc przesłanka braku zgody właściciela przewidziana w art. 124 u.g.n. Uczestnik wskazał ponadto, że umowa zezwalająca na zajęcie działki nr 92/5 nie była potrzebna. Umowa z dnia 27 lipca 2010 r. w pełni bowiem regulowała stosunki między właścicielem a inwestorem, ponieważ planowana inwestycja nie miała przebiegać przez działkę nr 92/5. Jedynie niewielka część tej działki miała być objęta pasem strefy kontrolowanej gazociągu. W uzasadnieniu zarzucono organowi I instancji kierowanie się interesem inwestora, bez należytego odniesienia się do słusznego interesu uczestnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn wskazanych w skardze. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), dalej "u.g.n.", Starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis ten upoważnia starostę do władczego rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości, aby inwestor realizujący cel publiczny mógł uzyskać czasowy tytuł prawny do władania konkretną nieruchomością na cele budowlane, w braku zgody właściciela lub braku służebności cywilnoprawnej. Zatem decyzja wydana w trybie art. 124 ust. u.g.n. stanowi tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego, ale tylko wyłącznie w granicach określonych w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. W dalszej kolejności inwestor będzie mógł wykonać, na podstawie późniejszej decyzji o pozwoleniu na budowę określone prace budowlane, w tym przypadku budowę gazociągu (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2003 r., sygn. akt SA/Rz 1635/00, niepubl.). Powyższe unormowanie określa dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, a mianowicie: brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na przeprowadzenie wymienionych w tym przepisie robót budowlanych, udokumentowanej przeprowadzonymi rokowaniami oraz zgodność inwestycji z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dopiero w kontekście takich ustaleń możliwe jest wydanie decyzji uwzględniającej dyspozycję art. 124 u.g.n. W rozpoznawanej sprawie organ II instancji uchylił decyzję Starosty S. z dnia 26.05.2014r. i umorzył w całości postępowanie organu I instancji, którego przedmiotem było m.inn. ograniczenie sposobu korzystania z dwóch działek: 95/18 i 92/5 Przepis art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. uprawnia organ odwoławczy, w sytuacji uchylenia zaskarżonej decyzji, do umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości albo w części. Unormowanie to nie określa przesłanek wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania pierwszej instancji. Należy zatem uznać, że kwestia umorzenia przez organ odwoławczy postępowania przed organem pierwszej instancji nie została uregulowana w cyt. przepisie i przyjąć, iż w tym zakresie mają zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organem pierwszej instancji (art. 140), czyli przepis art. 105. Piśmiennictwo i orzecznictwo zgodnie przyjmują, że organ odwoławczy może wydać taką decyzję tylko wówczas, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe (W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 167; B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 590), przy czym chodzi tu o tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania pierwszoinstancyjnego, określoną w art. 105 § 1 (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 1985 r., sygn. III SA 1105/84, RNGA 1986, nr 2, s. 37; GAP 1987, nr 5, s. 43, w którym stwierdzono, że umarzając postępowanie organu I instancji, organ odwoławczy kieruje się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 k.p.a., czyli spowodowaną jakimikolwiek przyczynami bezprzedmiotowością postępowania). Zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. jest więc zasadne m.in. w przypadku, jeżeli postępowanie przed organem I instancji było bezprzedmiotowe przed wydaniem zaskarżonej decyzji, czyli istniały podstawy jego umorzenia przez organ I instancji. Organ II instancji upatruje bezprzedmiotowości całego postępowania przed organem I instancji w tym, że W. C., w umowie z dnia 27 lipca 2010 r., wyraził w stosunku do poprzednika prawnego inwestora, zgodę na zajęcie części działki nr 95/18 w celu przeprowadzenia gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300. W konsekwencji wyrażenie takiej zgody uniemożliwiało wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. Zarówno bowiem ww. umowa, jak i decyzja organu I instancji, umożliwiają uzyskanie prawa do dysponowania działką nr 95/18 na cele budowlane. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim w odniesieniu do działki nr 95/18 organ II instancji nie ustalił, czy umowa z dnia 27.07.2010r. dotyczy gazociągu, którego przebieg był tożsamy z tym, który został wskazany we wniosku Spółki z dnia 31.05.2013r. Jeżeli bowiem nie ma zgodności w zakresie lokalizacji gazociągu na działce nr 95/18 w powołanych wyżej dokumentach, to nie występuje przeszkoda uniemożliwiająca inwestorowi wystąpienie z wnioskiem w trybie art. 124 u.g.n. Wówczas bez znaczenia byłaby okoliczność, czy umowa z dnia 27.07.2010r. obowiązuje, czy też nie obowiązuje. W ocenie Sądu, umowa pozwala wyłącznie na przyjęcie, że istnieje zgoda właściciela na wykorzystanie nieruchomości w sposób przewidziany w umowie, nie stwarza natomiast dla właściciela nieruchomości roszczenia np. o wybudowanie gazociągu w określonym w umowie miejscu. Ocena czy doszło do zmiany przebiegu gazociągu i czy jest to zmiana uprawniona należy każdorazowo do organów administracji właściwych do wydania decyzji, o której mowa w art. 124 u.g.n. W rozpoznawanej sprawie takiej oceny Wojewoda nie przeprowadził, w związku z tym umorzenie postępowania co do działki nr 95/18 jest co najmniej przedwczesne. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na rozbieżność pomiędzy lokalizacją gazociągu wskazaną w załączniku do umowy z dnia 27.07.2010r. a przebiegiem gazociągu wynikającym z załączonego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego załącznika graficznego. Wyjaśnienie powyższej kwestii powinno być przedmiotem analizy organu, która przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Za pozbawione podstaw prawnych należy uznać umorzenie postępowania w odniesieniu do działki nr 92/5, która jak wynika z akt sprawy, nie była objęta treścią umowy z dnia 27.07.2010r. , ani żadnego innego porozumienia między właścicielem a inwestorem. W tym miejscu, odnosząc się jednocześnie do treści pisma procesowego W. C., podkreślić należy, że do zajęcia działki nr 92/5 pod planowaną inwestycję w trybie nieadministracyjnym, również potrzebna była wyraźna zgoda jej właściciela, mimo że w przypadku tej działki pierwotnie chodziło tylko o jej objęcie pasem strefy kontrolowanej gazociągu. Zgodnie bowiem z § 2 pkt 30 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 23 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (poz. 640) określenie "strefa kontrolowana" oznacza obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, w którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się transportem gazu ziemnego podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu. W strefach kontrolowanych należy kontrolować wszelkie działania, które mogłyby spowodować uszkodzenie gazociągu lub mieć inny negatywny wpływ na jego użytkowanie i funkcjonowanie (§ 10 ust. 2). W strefach kontrolowanych nie należy też wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania (§ 10 ust. 3). Wszelkie prace w strefach kontrolowanych mogą być prowadzone tylko po wcześniejszym uzgodnieniu sposobu ich wykonania z właściwym operatorem sieci gazowej (§ 10 ust. 4). Regulacje powyższe niewątpliwie więc ograniczają prawo własności właściciela gruntów położonych w strefie kontrolowanej, o ile grunty te nie zostały przez operatora wykupione czy wywłaszczone. W konsekwencji zajęcie nieruchomości, choćby tylko pod pas strefy kontrolnej, wymaga wyraźnej zgody jej właściciela, której w niniejszej sprawie, w odniesieniu do działki nr 92/5, nie było. Niedopuszczalne było zatem przyjęcie, że w stosunku do działki nr 92/5 postępowanie prowadzone w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. było bezprzedmiotowe. W świetle powyższego organ odwoławczy, umarzając postępowanie I instancji, dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Powyższe okoliczności wskazują na to, że decyzja organu II instancji narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 u.g.n. w zakresie uznania, w oparciu o przedstawiony materiał dowodowy sprawy, że W. C. wyraził zgodę na planowany przez skarżącą Spółkę przebieg trasy gazociągu na działce nr 95/18. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji przeprowadzi postępowanie odwoławcze mając na uwadze przedstawione wyżej wywody i eliminując dotychczas popełnione uchybienia. W szczególności uwzględni w rozstrzygnięciu okoliczność, że umowa z dnia 27 lipca 2010 r. nie dotyczy działki nr 92/5. Ponadto powinien ustalić, czy lokalizacja gazociągu na działce nr 95/18 wskazana we wniosku z dnia 31 maja 2013r. jest taka sama jak w umowie z dnia 27.07.2010r., czy też przebiega w inny sposób, co uzasadniałoby podstawy do rozstrzygnięcia wniosku i wydania decyzji w trybie art. 124 u.g.n. W tym ostatnim przypadku organ oceni, czy lokalizacja gazociągu spełnia określoną wymienionym przepisem przesłankę zgodności inwestycji z planem miejscowym. W konsekwencji poczynionych analiz organ zajmie stanowisko, któremu da wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Opisane wyżej uchybienia zaskarżonej decyzji mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w efekcie czyni koniecznym jej uchylenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji oparto o przepis art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania, na które złożyła się kwota wpisu w wysokości 200 zł, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.