II SA/Ke 842/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2006 sprawy ze skarg L. G., G. G., Z. G. i J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr znak [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] nr [...] uchyliło postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] nr In.[...] uzgadniające pozytywnie projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie drogi gminnej na Os. L. w C. na wymienionych w sentencji działkach i w tym zakresie umorzyło postępowanie. W motywach rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, iż podstawę uzgodnienia w zakresie należącym do zarządcy drogi gminnej stanowił dla Burmistrza Miasta i Gminy art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717). Zażalenie na postanowienie organu I instancji wnieśli J. G., J. G. i G. G. podnosząc zarzuty merytoryczne i domagając się jego uchylenia. Organ odwoławczy stwierdził, że z załącznika graficznego do projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wynika, iż teren inwestycji przylega do pasów istniejących dróg gminnych, których zarządcą zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). W rozpoznawanej sprawie organem właściwym do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jak również do wyrażenia stanowiska odnośnie uzgodnienia tej decyzji w zakresie należącym do zarządcy drogi gminnej jest ten sam organ, a mianowicie Burmistrz Miasta i Gminy. Zdaniem organu odwoławczego, w takiej sytuacji współdziałanie organów, o jakim mowa w art. 106 kpa staje się bezprzedmiotowe, zaś ustalenia poczynione na gruncie ustawy o drogach publicznych nie przybierając formy postanowienia będą stanowiły część podstawy faktycznej orzeczenia kończącego postępowanie. W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] skarżący J. G., G. G., L. G. i Z. G., wnieśli o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 106, art. 107 § 3 art. 11 kpa. Skarżący twierdzą, iż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego narusza prawo strony do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, niż w niej podniesionych. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 - zwanej dalej jako ustawa) w myśl którego, decyzje o których mowa w art. 51 ust. 1 ( patrz: decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Należy podkreślić, że uzgodnienia dokonywane w ramach wyznaczonych art. 53 ust. 4 ustawy służą ochronie interesu publicznego chronionego przepisami szczególnymi. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Z analizy treści powołanego art. 53 ust. 4 pkt 9 wynika, że o konieczności uzgodnienia w zakresie określonym tym przepisem decyduje okoliczność "przylegania" obszaru planowanej inwestycji do obszaru pasa drogowego. Z samego zatem faktu, że inwestycja dotyczy budowy drogi gminnej nie można jeszcze wywodzić, iż uzgodnienie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy jest niezbędne. Nie budzi wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o drogi publiczne w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy zalicza się tu: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne. Stosownie do treści art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy, po zasięgnięciu opinii właściwej rady powiatu. W rozpoznawanej sprawie ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do faktu przylegania obszaru inwestycji do obszaru drogi jak również określenia kategorii drogi (droga gminna) nie znajdują żadnego odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Wbrew twierdzeniom organu załącznik graficzny do projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wskazuje, iż teren inwestycji przylega do pasów istniejących dróg publicznych jak również brak dowodów pozwalających na zaliczenie tych dróg do określonej kategorii. Wątpliwości odnośnie ustalenia kategorii drogi potwierdza treść projektu decyzji Burmistrza Miasta i Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która w pkt 2 zatytułowanym "Obecny sposób zagospodarowania terenu" zawiera stwierdzenie: "Aktualnie na całej długości projektowanego odcinka ulicy nawierzchnia gruntowa jest bardzo zdewastowana utrudniając nie tylko przejazd ale i dostępność do mieszkań również z uwagi na nieuregulowane sprawy własnościowe". A zatem podstawową kwestią od której zależeć będzie ocena czy w sprawie wymagane jest uzgodnienie o jakim mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy, będzie ustalenie czy obszar planowanej inwestycji przylega do obszaru pasa drogowego drogi publicznej. Jest bowiem oczywiste, że w razie negatywnej odpowiedzi w tym zakresie uzgadnianie stanie się bezprzedmiotowe, jednakże z przyczyn zasadniczo odmiennych niż te, które zostały podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego leżącego u podstaw rozstrzygnięcia stanowi naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji mając na względzie przedstawione wyżej uwagi i całokształt materiału dowodowego wyda stosowne rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 134 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.