II SA/Ke 844/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2018r. na rozprawie sprawy z wniosku M. M. o uzupełnienie wyroku z dnia 11 stycznia 2018r. wydanego w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 30 października 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia p o s t a n a w i a odmówić uzupełnienia wyroku. II SA/Ke 844/17 UZASADNIENIE M. M. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 30 października 2017 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 29 września 2017 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. Skarżący wniósł o jego uchylenie i uchylenie postanowienia wydanego w I instancji. Nadto skarżący wniósł w skardze o ustalenie, na podstawie dołączonych do skargi środków dowodowych: - daty zmiany składników uposażenia, na składniki prawem określone dla stanowiska zastępcy dyżurnego KPP w S., albowiem nie da się wywieść, że zmiana ta z mocy prawa nastąpiła od dnia 1 stycznia 2007 roku, a z mocy art. 106 ustawy o Policji i regulacji uposażeniowych oraz że dopuszczalne jest dyskryminowanie funkcjonariusza w zakresie składników uposażenia w zależności od tego, czy zmiana nastąpiła decyzją, czy inną czynnością organu ds. osobowych; - daty zmiany stosunku służbowego na stanowisko zastępcy dyżurnego, stwierdzającego, że w razie uchylenia się organu od takich ustaleń, ustalenia takie musi dokonać sąd administracyjny, z uwagi na załączone środki dowodowe i w świetle wykładni prawa wynikającej z orzecznictwa NSA. Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił powyższą skargę M. M. Sąd w uzasadnieniu wyroku podniósł, że w niniejszej sprawie skarżący wnioskiem z dnia 25 września 2017 r. domagał się wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w S. zaświadczenia, że powierzanie obowiązków, które miało miejsce rozkazami personalnymi nr [...] z dnia 29 grudnia 2006 r., nr 89 z dnia 30 marca 2007 r., nr 451 z dnia 30 października 2007 r. i nr [...] z dnia 29 maja 2007 r., z uwzględnieniem okresów powierzenia w formie ustnej w okresach braków pisemności, stanowiło czynność ciągłą, w świetle potrzeb służby i zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki Policji i stanowiska kierowania, jakim jest zespół dyżurnych KPP w S., czy też były to inne prawnie dopuszczalne w świetle art. 32 ustawy o Policji działania, czy czynności organu ds. osobowych Policji, w szczególności, że ze stanowiska zastępcy dyżurnego nigdy nie został odwołany żadną czynnością, czy aktem organu ds. osobowych. Jednakże, jak podniósł Sąd, żądanie M. M. zawarte we wniosku z dnia 25 września 2017 r. wykracza poza zakres postępowania prowadzonego na podstawie art. 217 i nast. k.p.a. Wydanie żądanego przez stronę zaświadczenia sprowadziłoby się bowiem do dokonania oceny prawnej rozkazów personalnych nr [...] z dnia 29 grudnia 2006 r., nr [...] z dnia 30 marca 2007 r., nr [...] z dnia 30 października 2007 r. i nr [...] z dnia 29 maja 2007 r., z uwzględnieniem czynności organu tj. powierzenia w formie ustnej, co jest niedopuszczalne w świetle przywołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy, wobec braku stosownych danych, były zobowiązane do rozstrzygnięcia tego wniosku w sposób, jak w kwestionowanych orzeczeniach z dnia 29 września 2017 r. i z dnia 30 października 2017 r. W istocie bowiem przedmiotowy wniosek M. M. sprowadzał się do zinterpretowania w świetle przepisów prawa podejmowanych w stosunku do skarżącego w formie pisemnej i ustnej działań organu. Odnośnie złożonych w skardze wniosków strony o ustalenie daty zmiany składników uposażenia na składniki prawem określone dla stanowiska zastępcy dyżurnego KPP w S. oraz ustalenia daty zmiany stosunku służbowego na stanowisko zastępcy dyżurnego, Sąd nie mógł tych wniosków uwzględnić z uwagi na zakres kognicji sądu administracyjnego określony w szczególności w art. 3, art. 145 i art. 134 p.p.s.a., który w niniejszej sprawie sprowadzał się do kontroli legalności postanowienia w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Sąd w wyroku nie rozstrzygał zatem w tym zakresie, bowiem przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują żadnych dodatkowych obligatoryjnych orzeczeń w przypadku wyroku oddalającego skargę. W dniu 17 stycznia 2018 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego (datowany na dzień 13 stycznia 2018 r.) o uzupełnienie ww. wyroku Sądu z dnia 11 stycznia 2018 r. (omyłkowo wskazanego co do daty jako orzeczenie z dnia 11.01.2017 roku), w którym strona wniosła o “zakreślenie w nim, iż sąd skargę oddala w części rozpoznanej". Jak wskazał wnioskodawca, powołując konkretne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, że z wykładni prawa głoszonej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, która powinna mieć zastosowanie we wszystkich sprawach rozpoznawanych przed sądami, wynika, że Sąd musi rozpoznać wszystkie podniesione w skardze zarzuty strony, albowiem nierozpoznanie wszystkich podniesionych przez stronę zarzutów daje stronie dalsze prawo kwestionowania zaskarżonego orzeczenia, mimo wyroku sądowego, gdyż "wyrok taki co prawda jest, ale nie posiada charakteru wyroku powagi osądzonej". Skarżący wskazał na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I OPS 6/09, a także orzeczenia NSA wydane w sprawach sygn. akt: I OSK 2797/16 i I OSK 818/09. Autor wniosku podniósł nadto, powołując się także na orzeczenia sądów administracyjnych, że wnosi o uzupełnienie orzeczenia sądowego w zakresie, w jakim organy Policji kwestionują zmiany stosunku służbowego na skutek działań, czy czynności organu ds. osobowych i ustalenie, który z wydanych mu w służbie czynnej rozkazów personalnych, na skutek wyczerpania dyspozycji powierzenia, stał się decyzją administracyjną o trwałej i bezterminowej zmianie stanowiska służbowego na stanowisko zastępcy dyżurnego, albowiem zmiana taka nastąpiła wprost z mocy prawa nie później niż z dniem 1 stycznia 2008 r. oraz ustalenie i orzeczenie daty zmiany składników uposażenia na składniki ze stanowiska zastępcy dyżurnego, gdyż zmiana taka następuje z mocy prawa, tj. art. 106 ustawy o Policji w związku z art. 32 ustawy zasadniczej, nie pozwalającym różnicować policjantów w zakresie składników uposażenia w sytuacji zmiany trwałej, a równorzędnej z nią, a tylko czasowej zmiany powierzeniem obowiązków, z nowym zakresem obowiązków stanowiskowych, nadaniem nowych praw, uprawnień i obowiązków, oraz zmianą w całości wręcz stosunku służbowego uregulowanego i możliwego do zmiany wyłącznie decyzją administracyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W świetle przytoczonego przepisu, przesłanką uzupełnienia wyroku jest pominięcie przez Sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji wyroku. Strona może żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku, jednakże zostały pominięte przez sąd (por. J. Jagielski w [red.] R. Hauser, M. Wierzbowski – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2013, str. 609). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania. W niniejszej sprawie tego rodzaju przypadek nie zachodzi, albowiem wyrok wydany dnia 11 stycznia 2018 r. rozstrzygnął o całości skargi, orzekając o jej oddaleniu. Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, stąd też podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligują Sądu do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia w przypadku oddalenia skargi. Zatem zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Jak wynika natomiast z uzasadnienia wniosku o uzupełnienie wyroku, skarżący nie zgadza się z treścią rozstrzygnięcia Sądu, z uwagi na nierozstrzygnięcie w sentencji wyroku o jego żądaniach - ustalenia daty zmiany składników uposażenia na składniki ze stanowiska zastępcy dyżurnego oraz ustalenia daty zmiany stosunku służbowego na stanowisko zastępcy dyżurnego - w kontekście nieuwzględnienia przez Sąd podniesionych w skardze zarzutów. Taka sytuacja, mając powyższe rozważania na względzie, nie wyczerpuje jednak dyspozycji art. 157 § 1 p.p.s.a. Strona, która nie zgadza się z wyrokiem Sądu, w szczególności z uwagi na to, że Sąd nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, może wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Takie prawo przysługuje również skarżącemu od ww. wyroku z dnia 11 stycznia 2018 r. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.