II SA/Ke 849/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Referent stażysta Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2006r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A. C. 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Ke 849/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., udzielił W. W. pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku garażowego na działce nr 1255, położonej w O. przy ul. W. , stanowiącej w okresie budowy współwłasność W. W., A. C. i A.W. Decyzja ta podjęta została na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016). Od decyzji tej odwołanie złożyła A. C. Decyzją z dnia [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania A. C., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie A. C. jest niedopuszczalne, zgodnie bowiem z art. 59 ust. 7 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Jakkolwiek organ I instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie budynku garażu oraz umieścił w rozdzielniku przedmiotowej decyzji A. C., która była stroną w postępowaniu dotyczącym samowolnego wybudowania przedmiotowego garażu, jednakże w myśl cytowanego przepisu art. 59 ust. 7 nie ma ona przymiotu strony w przedmiotowej sprawie, dotyczącej pozwolenia na użytkowanie. Organ odwoławczy wskazał, że cechą immanentną interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 kpa jest to, że znajduje on oparcie w przepisach prawa materialnego. Wynika z tego, że jeżeli ktoś żąda czynności organu administracji w sferze regulowanej przepisami prawa budowlanego, to żądanie takie może być skuteczne tylko o tyle, o ile znajduje umocowanie w przepisach prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła A.C. , wnosząc o jej uchylenie oraz "doprowadzenie budynku do stanu zgodności z normami prawa budowlanego". Zarzuty skargi skierowane są do decyzji organu I instancji, udzielającej W. W. pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku garażowego, nie odnoszą się natomiast do decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze z uwagi na brak przymiotu strony po stronie skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek przyczyny jej uwzględnienia są odmienne od przedstawionych w skardze. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd na mocy art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) nie jest związany granicami skargi, a jedynie zakresem rozstrzygnięcia objętego decyzją. Oznacza to, że jest władny uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które przytoczyła strona skarżąca. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z treści decyzji z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., udzielił W.W. pozwolenia na użytkowanie budynku garażowego na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016). Jeżeli zatem organ uznał, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, to winien był stosować wszystkie reguły wynikające z przepisów dotyczących pozwolenia na użytkowanie, zawartych w tej ustawie. Przepisy te nie określają, tak jak obecnie obowiązująca ustawa, że stroną tego postępowania może być wyłącznie inwestor. Zatem uznanie przez organ odwoławczy, że skarżąca nie jest stroną postępowania o pozwolenie na użytkowanie z uwagi na treść obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), której w sprawie organ nie stosował nie jest właściwe. Organ odwoławczy winien był, przy uznaniu że organ I instancji prawidłowo zastosował ustawę z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ocenić, czy w świetle przepisów tej ustawy skarżąca może być stroną postępowania o pozwolenie na użytkowanie. Nie wyjaśnienie tych okoliczności przez organ odwoławczy z uwagi na zastosowanie przepisu art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oznacza naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 ust. 1c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 cyt. ustawy.