II SA/Ke 85/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 marca 2011 roku sprawy ze skargi A.K. i Z.U. na akt- adnotację Wojewody z dnia [...] na zaświadczeniu Prezydenta Miasta Kielce z [...] w przedmiocie rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 13 stycznia 2011r. A. K. oraz Z. U. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę (sprecyzowaną pismem z dnia 21 lutego 2011r.) na akt/czynność Wojewody z dnia [...], polegający na dokonaniu adnotacji na zaświadczeniu Prezydenta Miasta K. z dnia 31 marca 2000r., wydanym w przedmiocie rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżoną adnotacją określono wysokość wybranej przez strony formy realizacji prawa do rekompensaty, to jest świadczenia pieniężnego wypłacanego ze środków Funduszu Rekompensacyjnego, na kwotę 24.600 zł, co stanowi 20 % wartości potwierdzonego prawa do rekompensaty wynoszącego 1/2 część kwoty 246.000 zł. Tym samym, zdaniem skarżących Wojewoda dopuścił się nieprawidłowego wykonania w/w zaświadczenia, jako że z jego treści wynika, że strony nabyły prawo do kwoty 246.000 zł, która stanowi 2/3 wartości pozostawionej nieruchomości. Wskazano przy tym, że organ był już wzywany przez strony do usunięcia przedmiotowego naruszenia prawa – pismem z dnia 29 listopada 2010r., złożonym w oparciu o art. 52 § 4 ustawy p.p.s.a., które spotkało się z negatywną odpowiedzią Wojewody z dnia 9 grudnia 2010r. Mając na uwadze powyższe A. K. oraz Z. U. wnieśli o uchylenie zaskarżonego aktu/czynności, ewentualnie o stwierdzenie jego bezskuteczności oraz uznanie ich uprawnienia do 2/3 oszacowanej wartości nieruchomości, to jest do kwoty 246.000 zł, wynikającej z § 5 ust. 1 i 2 pkt 1 – 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości (Dz. U. nr 9, poz. 32 ze zm.) w zw. z art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 115, poz. 741 ze zm.). Z akt administracyjnych wynika, że kwoty rekompensat, których wysokość została określona w w/w adnotacji Wojewody z dnia [...] zostały wypłacone stronom w dniu 27 kwietnia 2007r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed tut. Sądem pełnomocnik skarżących potwierdził, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy opisanego powyżej aktu/czynności Wojewody z dnia [...] Zdaniem pełnomocnika organ ten błędnie określił wysokość rekompensaty, przy czym nie była to oczywista omyłka. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zdaniem Sądu, zaskarżona w niniejszej sprawie adnotacja Wojewody z dnia [...] – zamieszczona na zaświadczeniu Prezydenta Miasta K. z dnia 31 marca 2000r. – jest aktem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. W literaturze przedmiotu (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Warszawa 2005,s.59-60). prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w sprawie podziela, że przedmiot skargi przewidziany w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zakreślają następujące elementy: 1/ akt lub czynność nie może mieć charakteru decyzji lub postanowienia, wydawanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3; 2/ akt lub czynność muszą mieć charakter zewnętrzny tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność; 3/ akt lub czynność muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu; 4/ akt lub czynność muszą mieć charakter publicznoprawny; 5/ akt lub czynność musi "dotyczyć" uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż powyższe kryteria dopuszczalności skargi na przedmiotowy akt Wojewody zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie. Zaskarżony akt nie ma bowiem charakteru decyzji lub postanowienia o jakim mowa wyżej, jest aktem, który ma charakter zewnętrzny, jest skierowany do indywidualnych podmiotów, jest także aktem z zakresu administracji publicznej - albowiem w sposób prawnie wiążący wpływa on na sytuację prawną podmiotu do którego jest skierowany. Akt ten "dotyczy" również uprawnień skarżących wynikających z przepisów prawa, ponieważ istnieje bezpośredni związek między tym aktem, a uprawnieniami skarżących wynikającymi z art. 7 ust. 3 i 4 w związku z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 169, poz. 1418 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 3 tej ustawy osoby, które posiadają zaświadczenia lub decyzje potwierdzające prawo do rekompensaty wydane na podstawie odrębnych przepisów i nie zrealizowały prawa do rekompensaty, występują do wojewody, który wydał decyzję, lub do wojewody właściwego ze względu na siedzibę starosty, który wydał zaświadczenie lub decyzję, z wnioskiem o ujawnienie w rejestrze, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy, wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty zgodnie z art. 13 ust. 1. W przypadku wyboru świadczenia pieniężnego realizowanego w formie przelewu osoba uprawniona wskazuje numer rachunku bankowego. Następnie – stosownie do art. 7 ust. 4 ustawy – na decyzji lub zaświadczeniu, o których mowa w ust. 3, wojewoda zamieszcza adnotację o wybranej formie realizacji prawa do rekompensaty oraz o wysokości rekompensaty, określonej zgodnie z art. 13 ustawy. Jak wynika z tego ostatniego przepisu zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w wysokości równej 20 % wartości tych nieruchomości, a wysokość świadczenia pieniężnego stanowi 20 % wartości pozostawionych nieruchomości (ust. 2). Z zakwestionowanego przez skarżących aktu - adnotacji wynika, że: 1/ wybrana przez strony forma realizacji prawa do rekompensaty to świadczenie pieniężne wypłacane ze środków Funduszu Rekompensacyjnego, 2/ wysokość rekompensaty, to jest 24.600 zł stanowi 20 % wartości potwierdzonego prawa do rekompensaty wynoszącego 1/2 część kwoty 246.000 zł. Badając formalną dopuszczalność skargi A. K. oraz Z.U. należy także wskazać, że stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku natomiast aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a.). Zaskarżenie w sprawie niniejszej aktu o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. rodzi ten skutek, że przed wniesieniem skargi A. K. oraz Z. U. winni byli wezwać Wojewodę do usunięcia naruszenia prawa, spowodowanego adnotacją tego organu z dnia 19 kwietnia 2006r – w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedzieli się lub mogli dowiedzieć się o wydaniu/podjęciu tego aktu. Niesporne jest, że oryginał zaświadczenia Prezydenta Miasta K. z dnia 31 marca 2000r. – wraz z naniesioną adnotacją Wojewody z dnia [...] o wybranej formie realizacji prawa do rekompensaty oraz jej wysokości – został doręczony stronom przy piśmie z dnia [...] (k. 12 akt administracyjnych). Ponadto kwoty rekompensat określone przedmiotową adnotacją zostały wypłacone stronom w dniu 27 kwietnia 2007r. – przelewem bankowym (k. 14 akt administracyjnych). Tymczasem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (k. 22 akt administracyjnych), spowodowanego zaskarżoną adnotacją, zostało skierowane przez pełnomocnika skarżących do Wojewody dopiero w dniu 29 listopada 2010r., a zatem z kilkuletnim uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. Bez znaczenia pozostaje przy tym powołanie w podstawie prawnej przedmiotowego wezwania art. 52 § 4 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w przypadku innych aktów niż wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ustawy p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, przed wniesieniem skargi do sądu należy wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, a termin, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a., nie ma zastosowania. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, iż zaskarżona adnotacja Wojewody z dnia [...] jest aktem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., nie zaś – jak zdają się uważać skarżący – innym aktem, do którego zastosowanie znajduje art. 52 § 4 ustawy p.p.s.a. Skoro uchybiono terminowi o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. - skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.