II SA/Ke 852/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 września 2006 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] znak: [...] o cofnięciu diagnoście A. K. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że organ I instancji został zawiadomiony przez Urząd Celny pismem z dnia 30 stycznia 2004r. o przeprowadzeniu dochodzenia, w wyniku którego ujawniono nieprawidłowości związane z pracą diagnosty A. K. Polegały one na wydaniu przez niego zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym o badaniu technicznym pojazdu marki [...] o nr nadwozia [...], nr silnika [...], rok produkcji 1999, zagraniczny nr rejestracyjny [...]. W związku z powyższym diagnoście postawiono zarzut popełnienia przestępstwa karno - skarbowego. Czyn ten polegał na zawarciu w zaświadczeniu o badaniu technicznym pojazdu adnotacji o pozytywnym badaniu, podczas gdy było to niezgodne ze stanem rzeczywistym , a swoim zachowaniem diagnosta udzielił pomocy w popełnieniu przestępstwa. Jednocześnie Urząd Celny przekazał zebrany w sprawie materiał dowodowy do Sądu Rejonowego w K. W dniu 20 września 2004 r. organ I instancji otrzymał z Sądu Rejonowego w Kielcach odpis prawomocnego postanowienia ze sprawy o sygn. akt VIII Ks 50/04, z uzasadnienia którego wynika, że w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów A. K. dopuścił się zarzucanych mu czynów. Potwierdzeniem faktu wydania przez diagnostę zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, w którym stwierdzono, że pojazd może być dopuszczony do ruchu jest protokół z przeprowadzonej w dniu 26 października 2004r.kontroli stacji pojazdów. W konsekwencji powyższych okoliczności, organ I instancji uznał, że zachodzą przesłanki określone w art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym do cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów Od decyzji tej odwołanie złożył A. K. dowodząc, iż opisane badania wykonał zgodnie z przepisami. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniosło, że fakt poświadczenia przez A. K. nieprawdy w zaświadczeniu o badaniu technicznym został potwierdzony przez niego samego zarówno przed organem celnym, jak i przed sądem. Organ powołał się na uwierzytelniony odpis z protokołu przesłuchania skarżącego w dniu 4 grudnia 2003 r. w Urzędzie Celnym, z którego wynika, że diagnosta wydał zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, pomimo, iż wcześniej stwierdził, że dopiero założenie w samochodzie stacyjki pozwoli na zakończenie badania pozytywnym wynikiem. Organ wskazał także na ekspertyzę przedmiotowego pojazdu dokonaną w dniu 23 grudnia 2003 r. przez rzeczoznawców na zlecenie Urzędu Celnego, z której wynika, iż w badanym samochodzie niesprawność silnika wyklucza jego uruchomienie nawet przy zastosowaniu opisanych w opinii metod. Fakt umorzenia przez Prokuraturę Rejonową w K. dochodzenia w sprawie poświadczenia przez skarżącego nieprawdy o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, nie ma przesadzającego znaczenia, skoro organy dysponują orzeczeniem Sądu Rejonowego w Kielcach , który nie miał wątpliwości, że A. K. dopuścił się przestępstwa poprzez wydanie zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł A. K., zarzucając, że przedmiotowe decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7 , 8 , 9 i 10 k.p.a. W uzasadnieniu podniósł, że zarówno organ I jak i II instancji błędnie przyjęły, iż wydał zaświadczenie dotyczące badania technicznego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym. Istniejące w pojeździe usterki nie dyskwalifikowały go od dopuszczenia do ruchu w świetle obowiązujących przepisów. Wskazał, iż jedynym argumentem jaki przemawia za takim stanowiskiem organów jest fakt, iż dobrowolnie poddał się karze w sprawie karno-skarbowej prowadzonej z wniosku Urzędu Celnego w Kielcach. Tymczasem do dobrowolnego poddania się karze został nakłoniony przez funkcjonariuszy urzędu celnego, którzy zapewniali go, że takie rozwiązanie będzie dla niego najprostsze i najmniej dotkliwe. Na taką propozycję przystał, z uwagi na działanie w warunkach silnego stresu i zmęczenia, jak również z uwagi na fakt, ze nie miał doświadczenia w sprawach karnych. Ponadto zarzucił, że powołane przez organ II instancji prawomocne postanowienia Sądu Rejonowego w K. wydanego w sprawie o sygn. akt VIII Ks 50/04 nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, a prowadzone w jego sprawie przez Prokuraturę Rejonową w K. postępowanie przygotowawcze zostało umorzone postanowieniem z dnia [...]. W uzasadnieniu postanowienia prokurator stwierdził m.in., że w toku postępowania "czynności nie potwierdziły w sposób jednoznaczny i kategoryczny, iż doszło do zaistnienia przestępstwa" a "zgromadzone dowody pozostają z sobą w znacznych sprzecznościach i zawierają wiele nieścisłości". Podniósł także, iż ekspertyza rzeczoznawców z dnia 23 grudnia 2003 r. nie była przeprowadzona w jego obecności, jak również nie został "zapoznany" z jej treścią, tak więc nie miał możliwości merytorycznego odniesienia się do zawartych tam stwierdzeń. Dodał, że z uwagi na wiek i stan zdrowia nie będzie mógł znaleźć innej pracy po pozbawieniu go uprawnień diagnosty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazało, iż postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] jest wiarygodnym dowodem w postępowaniu administracyjnym oraz korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Ze względu na powyższe nie ma znaczenia umorzenie przez Prokuraturę Rejonową w K. postępowania w sprawie poświadczenia przez A. K. nieprawdy o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a, decyzja / lub postanowienie/ podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi: - po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, - po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, - po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji sądu administracyjnego, sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy p.p.s.a. Tym samym wbrew zarzutom skargi, kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Stosownie do art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58, poz. 515 z póź. zm. ) starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 , stwierdzono : 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Treść wskazanego przepisu jest jednoznaczna i kategoryczna. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym skutkuje cofnięciem uprawnień do wykonywania badań technicznych. Takie brzmienie przepisu oznacza, że ustawodawca nie dopuścił w tego rodzaju sprawach instytucji uznania administracyjnego. Materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy wskazuje, że skarżący w dniu 29.10.2003r. wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu marki [...]( numery identyfikacyjne szczegółowo wskazane w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji), dopuszczając ten pojazd do ruchu. Fakt wydania zaświadczenia o badaniu technicznym pojazdu niezgodnego ze stanem rzeczywistym, przyznał przede wszystkim sam skarżący nie tylko przed sądem powszechnym i organem celnym ( k. 23-24, k.67, k.61-75 akt administracyjnych), ale również w pisemnym wyjaśnieniu z dnia 28.10.2004r. otrzymanym przez organ I instancji w dniu 29.10.2004r.,( k.27 akt administracyjnych). Okoliczność powyższą potwierdza również ekspertyza przedmiotowego pojazdu przeprowadzona w dniu 23.12.2003r. przez rzeczoznawców na zlecenie Urzędu Celnego. W świetle przedstawionych okoliczności trafnie organy administracji uznały, że umorzenie dochodzenia przez Prokuraturę Rejonową w dniu [...] w sprawie poświadczenia nieprawdy o przeprowadzonym badaniu technicznym przedmiotowego pojazdu nie ma przesądzającego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie administracyjne doprowadziło do wykazania zebranym materiałem dowodowym w sprawie, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58, poz. 515 z póź. zm. ), a tym samym cofnięcie uprawnień skarżącemu znajduje uzasadnienie prawne i faktyczne. Wbrew zarzutom skargi organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., i 10 k.p.a. Stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażona w tym przepisie zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 77 k.p.a. nakładający na organy powinność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ administracji publicznej zobowiązany jest więc zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego. W niniejszej sprawie stan faktyczny został wyjaśniony dokładnie w oparciu o dowody zgromadzone w sprawie, co nakazuje powołany wyżej art. 77 k.p.a. Wyciągnięte przez organy wnioski były logiczne, a ocena dowodów prawidłowa, zgodna z regułami procedury administracyjnej. Zawarty w skardze zarzut naruszenia przez organy orzekające art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. nie został uzasadniony. Skarżący nie wskazał na czym miałoby polegać, w jego ocenie, naruszenie wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady zaufania do organów administracji publicznej, oraz w art. 9 k.p.a., zasady udzielania informacji. Sąd, dokonując oceny działań organów obu instancji nie dopatrzył się naruszenia tych zasad. Dokonanie przez organy administracji publicznej innej oceny ustalonego stanu faktycznego, od oceny, jaką prezentuje skarżący, nie może być zakwalifikowane jako naruszenie zasady zaufania, o której mowa w art. 8 k.p.a. Zarzuty skargi odnoszące się do tej części ustaleń organu uznać więc należy za bezzasadne. Stanowią one polemikę z ustaleniami, które znajdują pełne oparcie w materiale sprawy i ich ocena wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie narusza zasad dowodzenia w sposób, który kwalifikowałby ten proces jako dowolny. Należy podkreślić, że formalnym wyrazem oceny zgromadzonego materiału dowodowego jest uzasadnienie decyzji ( por. wyrok NSA z 08.09.1989r. sygn. akt. II SA / 390 / 89, OSP 1991r. nr 6 poz. 40), w którym organ administracji publicznej jest obowiązany ustosunkować się do wszystkich okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej uczyniły zadość wskazanemu wyżej obowiązkowi, uzasadniając rozstrzygnięcia w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Również sformułowały w skardze zarzut naruszenia przez organy art. 10 k.p.a. jest bezzasadny. Jak wynika z akty sprawy skarżący w toku postępowania administracyjnego miał zapewnioną możliwość czynnego udziału w tym postępowaniu na każdym jego etapie, jak również był informowany o poszczególnych czynnościach organów administracji publicznej ( por. np. k. 58, k. 57, k.49, k.25 akt administracyjnych). Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)