II SA/Ke 863/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2014r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oddala skargę. 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Decyzją z [...] nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (ARiMR) po rozpatrzeniu odwołania Z. S. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z [...] nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. 1.2. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że do Biura Powiatowego ARiMR w K. wpłynął w dniu 13 maja 2013 r. wniosek Z. S. o przyznanie płatności na rok 2013. W przedmiotowym wniosku strona ubiegała się o przyznanie płatności do gruntów rolnych, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęcej), płatności do tytoniu i płatności uzupełniającej dla producentów surowca tytoniowego (płatności niezwiązanej do tytoniu). Producent zadeklarował do jednolitej płatności obszarowej działki rolne o łącznej powierzchni 19,41 ha położone na działkach ewidencyjnych w obrębach: [...] , w tym powierzchnię trwałych użytków zielonych TUZ 0,29 ha. Ponadto strona wnioskowała o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych do powierzchni 11,08 ha. Wraz z formularzem wniosku strona złożyła oświadczenie o uprawie zbóż, dziesięć załączników graficznych, oraz pięć oświadczeń o zawarciu z grupą producentów tytoniu umów kontraktacji Nr [...] (w ramach umowy na uprawę tytoniu Nr [...]), Nr [...] (w ramach umowy na uprawę tytoniu Nr [...]), Nr [...] (w ramach umowy na uprawę tytoniu Nr [...]), Nr [...] (w ramach umowy na uprawę tytoniu Nr [...]) i Nr [...] (w ramach umowy na uprawę tytoniu Nr [...]). Następnie 16 maja 2013 r. strona złożyła jednoroczną umowę kontraktacji tytoniu ze zbiorów 2013 r. Nr [...] zawartą 12 marca 2013 r. pomiędzy nią a firmą [...] Sp. z o.o. z której wynika, że Z. S. zobowiązał się do wyprodukowania w roku 2013 tytoniu odmiany typu [...] o wadze 3000 kg. W dniu 5 czerwca 2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR w K. wpłynęły umowy na uprawę tytoniu wymienione przez stroną w oświadczeniach złożonych wraz z wnioskiem w dniu 13 maja 2013 r., z których wynika, że Z. S. zobowiązał się do wyprodukowania w 2013 r. tytoniu w sumie: odmiany typu [...] o wadze 1800 kg, odmiany typu [...] o wadze 7 000 kg i innej odmiany tytoniu o wadze 1500 kg. 1.3. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wydał w dniu 30 kwietnia 2014 r. decyzję nr [...], na mocy której przyznał Z. S. jednolitą płatność obszarową w wysokości 15 777,68 zł, uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 1290,30 zł, uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości 57,89 zł, płatności do tytoniu w łącznej kwocie 41 671,34 zł, płatność niezwiązaną do tytoniu Virginia w kwocie 42 197,26 zł oraz płatność niezwiązaną do tytoniu - Pozostałe w kwocie 5035,73 zł. Od przedmiotowej decyzji strona złożyła odwołanie do Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w K.. W odwołaniu Z. S. nie zgodził się z decyzją Nr 0237-2014- 000002126 w zakresie płatności do tytoniu. Podniósł, że organ pierwszej instancji pominął rozstrzygnięcie w zakresie płatności do tytoniu objęte jednoroczną umową kontraktacji tytoniu ze zbiorów 2013 r. Nr 25/2013 zawartą 12 marca 2013 r. pomiędzy stroną, a firmą [...] Sp. z o.o., z której wynika, że Z. S. zobowiązał się do wyprodukowania w 2013 r. tytoniu odmiany typu [...] o wadze 3000 kg i przez to naruszył art. 19 ust 1 i 2 ustawy. 1.4. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzje organ wskazał, że szczegółowe warunki i tryb udzielania płatności do gruntów rolnych na rok 2013 określają przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, ze zm.), wraz z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi, w tym Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326, ze zm.) oraz przepisy unijne, w szczególności: Rozporządzenie Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 378/2007 oraz uchylające Rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30, z 31.01.2009 r., str. 16), Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 1), Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1121/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 27) i Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65, ze zm.). W oparciu o wskazane przepisy stwierdził, że decyzja Nr 0237-2014-000002126 z dnia 30 kwietnia 2014 r. została wydana prawidłowo i nie zawiera wady skutkującej jej uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Poza wątpliwością jest fakt, że Z. S. 13 maja 2013 r. wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. W zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji z uwagi na art. 57 ust. 3 Rozporządzenia Nr 1122/2009 w zakresie powierzchni deklarowanej do płatności JPO, UPO i płatności zwierzęcej w całości uwzględnił żądanie strony. W kwestii płatności zwierzęcej Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. ustalił, że strona we wniosku zadeklarowała powierzchnię 0,29 ha trwałych użytków zielonych (TUZ). Po przeprowadzonej kontroli administracyjnej powierzchnia stwierdzona trwałych użytków zielonych wynosiła 0,29 ha. Na podstawie informacji zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych wyliczona na podstawie § 6 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą liczba zwierząt w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe wynosi 1,00 DJP. Powierzchnia maksymalna została ustalona na podstawie § 6 ust. 2 Rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą i wynosi 0,30 ha. Wobec tego zgodnie z § 6 ust. 2 Rozporządzenia z dnia 9 marca 2009 r. płatność zwierzęca została stronie przyznana do powierzchni 0,29 ha. W przedmiocie płatności niezwiązanej do tytoniu organ pierwszej instancji nie stwierdził nieprawidłowości. 1.5. Odnosząc się do kwestionowanej przez skarżącego płatności do tytoniu organ stwierdził, że Z. S. nie zrealizował dyspozycji zawartej w art. 7 ust. 2j pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., tj. wraz z wnioskiem strona złożyła pięć oświadczeń w zakresie zawartych umów kontraktacji w ramach umów na uprawę tytoniu zawartych przez grupę producentów tytoniu z pierwszym przetwórcą surowca tytoniowego wpisanym do rejestru pierwszych przetwórców surowca tytoniowego, ale nie złożyła jednorocznej umowy kontraktacji tytoniu ze zbiorów 2013 r. Nr 25/2013 zawartej w dniu 12 marca 2013 r. pomiędzy stroną, a firmą Praxis Sp. z o.o. Umowa ta została złożona przez producenta 16 maja 2013 r., co niewątpliwie musiało skutkować odmową przyznania płatności do tytoniu na rok 2013 do tej umowy. W przedmiotowej sprawie ostatecznym terminem na składanie deklaracji był dzień 15 maja 2013 r. Bezspornym jest zatem fakt, że umowa Nr [...] złożona przez Z.a S. w dniu 16 maja 2013 r. nie mogła zostać potraktowana jako wniosek, bowiem w dniu 13 maja 2013 r. skarżący złożył pojedynczy wniosek ze wskazaniem płatności o jakie się ubiega wraz z załącznikami obligatoryjnymi, w tym załącznikami do płatności do tytoniu. W związku z powyższym umowę dołączoną do sprawy w dniu 16 maja 2013 r. prawidłowo potraktowano jako modyfikację wniosku pierwotnego, polegającego na zwiększeniu uprawnień do otrzymania płatności do tytoniu. Jednakże w/w art. 18 Rozporządzenia Nr 1122/2009 w przypadku płatności do tytoni nie przewiduje możliwości dokonywania poprawek we wniosku, w związku z powyższym umowa Nr [...] z dnia 12 marca 2013 r. nie została zakwalifikowana do przyznania stronie płatności. W sytuacji, gdyby skarżący ww. umowę złożył wraz z wnioskiem o przyznanie płatności w dniu 13 maja 2013 r., zgodnie z art. 7 ust. 2j pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., przedmiotowa umowa podlegałaby weryfikacji formalnej i w przypadku pozytywnej kontroli mogłaby stanowić podstawę do przyznana płatności do surowca tytoniowego. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na powyższą decyzję Z. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. W skardze, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 1. art. 23 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do Zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora win — dalej jako rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009, poprzez ich niezastosowanie i oparcie rozstrzygnięcia w sprawie wyłącznie na błędnym przyjęciu na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, iż złożenie w dniu 16 maja 2013 r. umowy na uprawę tytoniu stanowi przesłankę do wykluczenia z płatności objętego umową surowca tytoniowego; 2. art. 7 ust. 2j pkt. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez błędne przyjęcie, że złożona przez skarżącego umowa na uprawę tytoniu ze zbiorów 2013 r. Nr 25/2013 stanowi oświadczenie o zawarciu umowy kontraktacji członka grupy producentów tytoniu oraz błędne przyjęcie, że złożenie ww. umowy w Biurze Powiatowym ARiMR w dniu 16 maja 2013 r. stanowi podstawę do wykluczeniem z płatności objętego umową surowca tytoniowego; 3. art. 19 ust. 2 pkt. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikała konieczność zastosowania przepisu w związku z złożeniem umowy na uprawę tytoniu nr 25/2013 w dniu 16 maja 2013 r. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 7 i 9 k.p.a. poprzez brak zastosowania, skutkującym w szczególności działaniem organu wątpliwym z punktu widzenia praworządności, braku dostatecznie wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz pominięciem względów związanych z interesem społecznym; 2. art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji z uwagi na oparcie rozstrzygnięcia tej decyzji na wybiórczo powołanych przepisach prawnych rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, co narusza zasadę praworządności i uniemożliwia realizację zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów państwa. 2.2. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ bezpodstawnie nie zastosował art. 23 rozporządzenia komisji (WE) nr 1122/2009. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze złożeniem przez skarżącego modyfikacji do wniosku pierwotnego, art. 18 rozporządzenia komisji (WE) Nr 1122/2009 nie wskazuje na brak możliwości dokonywania poprawek do wniosku. Takie poprawki są przewidziane w art. 23 ust. 2 tego rozporządzenia komisji (WE) Nr 1122/2009. Złożenie umowy na uprawę tytoniu nr 25/2013 w ocenie strony skarżącej, stanowiło złożenie wniosku po wyznaczonym terminie (15 maja 2013 r. — art. 18 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego), skutkującym co najwyżej na podstawie art. 23 ust. 1 rozporządzenia komisji (WE) Nr 1122/2009 obniżeniem kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy. 2.3. W ocenie skarżącego niezależnie od przyjęcia charakteru złożenia umowy na uprawę tytoniu w dniu 16 maja 2013 r. postępowanie takie winno prowadzić w tych obu wypadkach co najwyżej do obniżenia kwot płatności na podstawie art. 23 rozporządzenia komisji (WE) Nr 1122/2009, a nie do wykluczenia z płatności 3000 kg tytoniu odmiany [...] objętego jednoroczną umową na uprawę tytoniu Nr [...], złożonej w Biurze Powiatowym ARiMR w dniu 16 maja 2013 r. Podkreślił, że nie znajduje żadnego uzasadnienia oparcie się przez organ, przy wydawaniu decyzji w przedmiotowej sprawie, tylko na regulacjach zawartych w omawianym art. 18 skoro artykuł ten zawiera jedynie część regulacji rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 znajdującej zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Zastosowanie jedynie części obowiązującej całościowej regulacji, wynikającej z co najmniej dwóch artykułów omawianego rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, nie może prowadzić do wydania decyzji zgodnej z tym rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1122/2009. Wydana w oparciu o tę niepełną, jedynie cząstkową podstawę prawną decyzja jest obarczona drastyczną wadliwością i kształtuje zakres uprawnień adresata decyzji w sposób sprzeczny z obowiązującym prawem. 2.4. Konsekwencją powyższego jest także wywodzenie przez organ błędnych i nieuprawnionych skutków prawnych w odniesieniu do przepisu art. 7 ust. 2j pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Jak wskazał skarżący przedłożona ARiMR umowa nr 25/2013 była umową na uprawę tytoniu w rozumieniu art. 7 ust. 2j pkt 1( a nie art.7 ust.2j pkt.2) ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Skarżący stwierdził, że niezależnie jednak od wskazanej podstawy prawnej art. 7 ust. 2j pkt 2 czy art. 7 ust. 2j pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, żaden ze wskazanych przepisów nie może prowadzić do wniosku przyjętego przez organ II instancji w zakresie odmowy na wskazanej podstawie przyznania płatności do tytoniu na rok 2013 dostarczonego na podstawie umowy nr 25/2013. Wniosek taki jest nieuprawniony biorąc pod uwagę omawianą obszernie wyżej, a pominiętą przez organ regulację art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Zgodnie z tym ostatnim artykułem rozporządzenia Komisji niezależnie od zakwalifikowania działania skarżącego, polegającego na złożeniu 16 maja 2013 r. umowy na uprawę tytoniu, jako złożenie wniosku o przyznanie pomocy po wyznaczonym terminie albo jako złożenie poprawki do pojedynczego wniosku sankcją dla skarżącego jest obniżenie kwoty przyznanej płatności a nie wykluczenie z płatności. Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w decyzji w sprawie przyznania m.in. płatności do tytoniu określa się zmniejszenia i wykluczenia z tych płatności, jeżeli te zmniejszenia i wykluczenia wynikają z przepisów Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, wśród których wymieniona się miedzy innymi ww. rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009. 2.5. Skarżący podniósł także, że organ naruszył art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 7 i 9 k.p.a. poprzez braku zastosowania, skutkującym w szczególności działaniem organu wątpliwym z punktu widzenia praworządności, braku dostatecznie wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz pominięciem względów związanych z interesem społecznym. Uchybienia stwierdzone w niniejszej sprawie są związane z brakiem odpowiedniego wykorzystania przez organy ARiMR wszystkich dostępnych narzędzi do właściwego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skoro umowa z pierwszym przetwórcą surowca tytoniowego (Nr 25/2013 z dnia 12 marca 2013 r.) nie mogła zostać złożona w ocenie organu po terminie i została potraktowana jako próba złożenia zmiany do wniosku (co według organów ARiMR było niedopuszczalne) to dlaczego przyjęto powyższą umowę a nie wymagano złożenia zmiany do wniosku na specjalnym formularzu według wymagań proceduralnych ARiMR. Dlaczego zatem zgodnie z art. 7 k.p.a strona nie została poinformowana, iż nie ma możliwości złożenia przedmiotowej umowy tylko została ona przyjęta przez pracownika Biura Powiatowego ARiMR. Zgodnie z art. 7 k.p.a. Gdyby organ poinformował stronę, że nie ma możliwości dokonywania zmian we wniosku, to strona wycofałaby w dniu 16 maja 2013 r. cały wniosek i złożyłaby go ponownie wraz z szóstą umową ([...]) ponosząc konsekwencje jedynie 1 % zmniejszenia płatności a nie odmowy i utraty tak dużej części płatności do surowca tytoniowego. 2.6. Organ administracji publicznej naruszył w ocenie skarżącego art. 9 k.p.a. na podstawie, którego obowiązany jest do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organ czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. 2.7. Skarżący wskazał także, że doszło do naruszenia art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji z uwagi na oparcie rozstrzygnięcia tej decyzji na wybiórczo powołanych przepisach prawnych rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 co narusza zasadę praworządności i uniemożliwia realizację zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów państwa. 2.8. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje. 3.1. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Kontrola sądowo-administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy, wydając zaskarżony akt, nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej zwana "ustawa p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.2. Bezsporne między stronami było, że we wniosku złożonym w dniu 13 maja 2013 r. skarżący ubiegał się o przyznanie płatności do surowca tytoniowego (płatność do tytoniu). Wraz z wnioskiem złożył pięć oświadczeń o zawarciu z grupą producentów tytoniu umów kontraktacji Nr [...] (w ramach umowy na uprawę tytoniu Nr [...]), Nr [...] (w ramach umowy na uprawę tytoniu Nr [...]), Nr [...] (w ramach umowy Nr [...]), Nr [...] (w ramach umowy na uprawę tytoniu Nr [...]) i Nr [...] (w ramach umowy na uprawę tytoniu Nr [...]). Następnie w dniu 16 maja 2013 r. złożył jednoroczną umowę kontraktacji tytoniu ze zbiorów 2013 r. Nr 25/2013 zawartą w dniu 12 marca 2013 r. pomiędzy nią, a firmą [...] Sp. z o.o. z której wynika, że Z. S. zobowiązał się do wyprodukowania w roku 2013 tytoniu odmiany typu [...] o wadze 3000 kg. Istota sporu miedzy stronami sprowadza się do materialno prawnej oceny złożenia przez skarżącą w dniu 16 maja 2013 r. umowy Nr 25/2013. Przepis art. 7 ust. 2b pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U z 2014 rpoz.240 ze zm. – dalej zwana ustawą) określa, że płatności do tytoniu przysługują rolnikowi, który spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, a ponadto rolnik zawarł w terminie do dnia 14 marca roku zbioru, umowę na uprawę tytoniu z pierwszym przetwórcą surowca tytoniowego wpisanym do rejestru pierwszych przetwórców surowca tytoniowego lub umowę kontraktacji w ramach umowy na uprawę tytoniu zawartej przez grupę producentów tytoniu z pierwszym przetwórcą surowca tytoniowego wpisanym do rejestru pierwszych przetwórców surowca tytoniowego. Zgodnie z art. 7 ust. 2j pkt 1 ustawy, rolnik wraz z wnioskiem o przyznanie płatności do tytoniu ma obowiązek złożenia wraz z wnioskiem kopii umowy na uprawę tytoniu jeżeli nie jest członkiem grupy producentów tytoniu. Zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy wniosek o przyznanie płatności obszarowych, płatności do krów i owiec oraz płatności do tytoniu składa się w terminie od 15 marca do 15 maja. Jak stanowi ust. 3 art. 18 ustawy termin ten nie podlega przywróceniu. A zatem w tym terminie rolnik zobowiązany jest do złożenie wniosku wraz z wszystkimi wymaganymi załącznikami. Równocześnie jak prawidłowo wskazał organ, art. 18 ust. 1 Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina(Dz.U. UE L z dnia 2 grudnia 2009 r.) rolnicy ubiegający się o wsparcie specjalne, składają wnioski o przyznanie pomocy zawierające wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy a w szczególności: tożsamość rolnika; oświadczenie rolnika, że jest świadomy warunków przedmiotowej pomocy i w stosownych przypadkach, wszelkie dokumenty uzupełniające potrzebne do wykazania kwalifikowalności do przedmiotowego środka. Wnioski o przyznanie pomocy składa się w terminie ustalonym przez państwo członkowskie. Z kolei w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. w art. 18 ust. 2 i 3 wskazano, iż wniosek o przyznanie płatności obszarowych, płatności do krów i owiec oraz płatności do tytoniu składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Termin, o którym mowa w ust. 2, nie podlega przywróceniu. Podkreślenia wymaga, że art. 18 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 reguluje wymogi dotyczące wniosków o przyznanie wsparcia specjalnego innego niż płatności obszarowe i płatności z tytułu zwierząt gospodarskich, który nie przewiduje możliwości dokonywania zmian we wniosku polegających m.in. na zwiększaniu uprawnień zadeklarowanych w pojedynczym wniosku. 3.3. W niniejszej sprawie skarżący w zakreślonym ustawą, nieprzywracalnym terminie złożył opisywany powyżej wniosek wraz z pięcioma oświadczeniami o zawarciu z grupą producentów tytoniu umów kontraktacji, natomiast nie złożył jednorocznej umowy kontraktacji tytoniu ze zbiorów 2013 r. Nr [...] zawartą w dniu 12 marca 2013 r. pomiędzy nim, a firmą [...] Sp. z o.o. Umowę taką złożył 16 maja 2013 r., a więc po terminie określonym ustawą. W świetle powyższego zasadnie uznano, że skarżący nie zrealizował dyspozycji zawartej w art. 7 ust. 2j pkt 1 ustawy. Wskazanie przez organ w tym zakresie art. 7 ust. 2j pkt 2 ustawy nie wpływa na prawidłowość rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie sądu w niniejszej sprawie nie doszło do wskazywanego w skardze naruszenia art. 18 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 23 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 poprzez ich niezastosowanie w stosunku do umowy na uprawę tytoniu złożonej w dniu 16 maja 2013 r. Art. 18 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1122/2009 nie przewiduje możliwości składania zmian do wniosku o przyznanie płatności do tytoniu. Szczególne podkreślenia wymaga fakt, że strona sama przyznała na stronie internetowej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - waw.arimr.gov.pl (strona internetowa przeznaczona dla beneficjentów programów obsługiwanych przez tą instytucję zawierająca wszystkie wymogi jakie należy spełnić, by otrzymać poszczególne płatności) są wyraźnie wymienione warunki otrzymania płatności do tytoniu i płatności uzupełniającej dla producentów surowca tytoniowego. W zakładce "Płatności bezpośrednie w 2013 r." określone zostały wszystkie zasady oraz wymogi warunkujące otrzymanie płatności bezpośrednich, również dotyczące terminu składania wniosków o płatności, a także terminu na dokonywanie zmian we wniosku oraz konsekwencji późniejszego złożenia wniosku. Występuje jedynie wyłączenie możliwości dokonywania zmian we wniosku o płatność do tytoniu, natomiast nie zanegowana jest możliwość składania wniosku po terminie, oczywiście wraz z konsekwencją zmniejszenia kwoty płatności o 1% za każdy dzień roboczy opóźnienia. 3.4. Zdaniem sądu, jak trefnie wskazał organ, brak jest także podstaw do zakwalifikowania jednorocznej umowy kontraktacji tytoniu ze zbiorów Nr 25/2013 zawartej w dniu 12 marca 2013 r. jako odrębnego wniosku złożonego przez producenta w dniu 16 maja 2013 r., a co za tym idzie zastosowania do tej umowy art. 23 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 regulującego złożenie wniosku po wyznaczonym terminie. Składając tę umowę skarżący nie składał bowiem nowego wniosku, a jedynie podjął próbę uzupełnienia wniosku złożonego wcześniej. Tym samym w niniejszej sprawie brak było możliwości zastosowania art. 23 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Przepis ten ma zastosowanie do wniosku o przyznanie płatności w tym płatności do tytoniu złożonego po terminie 15 maja, która to sytuacja nie występuje w rozstrzyganej sprawie bowiem skarżący składając w dniu 16 maja 2013 r. umowę Nr 25/2013 zawartą w dniu 12 marca 2013 r. złożył poprawkę do wniosku o przyznanie płatności do tytoniu, którą próbował zwiększyć uprawnienia do przedmiotowej płatności, a nie nowy “spóźniony" wniosek. 3.5. Brak jest także podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia przepisów postępowania: art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., w związku z art. 7 i 9 k.p.a. poprzez brak ich zastosowania oraz naruszenie art. 6 i 8 k.p.a., w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji (oparcie rozstrzygnięcia na wybiórczo powołanych przepisach Rozporządzenia Nr 1122/2009). Organ nie naruszył art. 3, z którego wynika, że organ udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (ust. 2 pkt 3). PPO pierwsze organ nie mógł odmówić przyjęcia złożonej w dniu 16 maja umowy. Nadto jak wynika z informacji ze strony internetowej, na które powołuje się sam skarżący, miał on informację co do obowiązującej procedury, wymagań formalnych i materialnych dla otrzymania płatności. Także zaskarżona decyzja i jej uzasadnienie nie narusza normy art.107 § 3 k.p.a. Zawiera ono zarówno wskazanie faktów ( które w niniejszej sprawie nie były sporne) jak i prawidłowe wyjaśnienie podstawy prawnej wydanej decyzji. 3.6. Mając powyższe na względzie skargę, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a, należało oddalić.