II SA/Ke 868/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.S. i S.S. o wstrzymanie wykonania postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w sprawie ze skargi G.S. i S.S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia oceny technicznej obiektu budowlanego p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na G.S. i S.S. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 października 2012r. oceny technicznej stwierdzającej stan techniczny wiaty o konstrukcji stalowej posiadającej wymiary w rzucie 15 x 8 m, znajdującej się na działce nr 799/2 w miejscowości S., oraz prawidłowość jej wybudowania w świetle obowiązujących wymogów przepisów techniczno – budowlanych. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę na w/w rozstrzygnięcie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnieśli G.S. i S.S. W piśmie z dnia 10 grudnia 2012r. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonanie zakwestionowanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do treści artykułu 61 § 3 ustawy P.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kierując się treścią cyt. przepisów stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach. Zauważyć nadto trzeba, że ciężar wykazania istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na skarżącym składającym wniosek. We wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Niezależnie od powyższego podkreślić trzeba, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Z całą pewnością takim rozstrzygnięciem nie jest zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie uchylające rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazujące sprawę do ponowne rozpatrzenia przez ten organ, wydane w oparciu o art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. Zakwestionowane przez skarżących postanowienie ze względu na swój formalny charakter i zakres nie powoduje bowiem bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Rozstrzygnięcie to dotyczy wyłącznie kwestii procesowej – a więc nie rodzi żadnych praw, jak również nie nakłada na stronę obowiązków. Nie podlega zatem ochronie tymczasowej w postaci wstrzymania jej wykonania (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2009r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1575/09, dostępne w internetowej bazie orzeczniczej NSA). Ubocznie wskazać trzeba, że w treści wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia skarżący nie dość, że nie wskazali jakiegokolwiek uzasadnienia ich żądania w konkretnym stanie faktycznym niniejszej sprawy, to nie powołali się na którąkolwiek z przesłanek ustawowych wskazanych w 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Tym samym wnioskodawcy w żaden sposób nie wykazali, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia mogło narazić ich na wyrządzenie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a.