II SA/Ke 875/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 25 października 2016 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na czynność materialno – techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zdeponowania broni w depozycie broni palnej wraz z amunicją i pozwoleniem na broń postanawia odrzucić skargę. M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na czynność materialno – techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...]. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżoną czynnością nazwaną przez organ "postanowieniem", Komendant dokonał przejęcia do czasowego depozytu posiadanej przez skarżącego broni myśliwskiej wraz z amunicją i pozwoleniem na broń. Postanowienie to otrzymał 2 września 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Komendant wskazał, że przedmiotem skargi była czynność odebrania broni, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni. Wspomniana czynność materialno – techniczna należy do czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarżący nie wyczerpał jednak trybu przewidzianego w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz.718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." , tj. nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Nie było w sprawie kwestionowane, że zaskarżona czynność dotycząca zdeponowania broni w depozycie broni palnej wraz z amunicją i pozwoleniem na broń jest czynnością materialno – techniczną z zakresu administracji publicznej o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, tak więc przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. Jednakże zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to na mocy art. 52 § 3 P.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd po wniesieniu skargi może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W niniejszej sprawie warunkiem wniesienia skargi na zaskarżony akt z [...] było więc wcześniejsze, a więc przed wniesieniem skargi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie wzywał organu do usunięcia naruszenia. Uczynił to dopiero 17 października 2016 r. i miało to miejsce już po wezwaniu go przez Sąd do złożenia dowodu, że wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Ponieważ skarżący przed wniesieniem skargi do sądu nie dopełnił wymaganej czynności i nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia, to skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 52 § 3 P.p.s.a. Zdanie ostatnie powołanego wyżej art. 52 § 3 P.p.s.a. w ocenie Sądu na obecnym etapie postępowania nie ma zastosowanie. Na podstawie tego przepisu Sąd tylko wówczas mógłby uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę, gdyby spóźnione, to jest złożone z uchybieniem 14 – dniowego terminu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzedziło wniesienie skargi. Tymczasem jak już wyżej wskazano, M. G. najpierw wniósł skargę (26 września 2016 r.), a dopiero potem wezwał organ do usunięcia naruszenia. W takiej zaś sytuacji skargę należało uznać za niedopuszczalną.