II SA/Ke 880/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2006r. sprawy ze skargi S. C. na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. II SA/Ke 880/05 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 119 § 2, art 121 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu w administracji (Dz.U. Nr 36, poz. 161 z 1991 r. ze zm.) na S. C. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, polegającego na rozbiórce w całości budynku mieszkalnego położonego na działce nr ewidencyjny 430 w B. Z. przy ul. G., określając w nim termin wykonania obowiązku na 21 dni od daty doręczenia postanowienia, gdyż w przeciwnym razie będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art 144 kpa i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu zażalenia S. C. uchylił powyższe postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że na S. C. ciąży obowiązek rozbiórki budynku mieszkalnego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, położonego na działce nr ew. gr. 430 w B. Z. przy ul. G. Obowiązek ten wynika z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. Z. z dnia [...], która to decyzja została utrzymana w mocy przez Wojewodę w dniu [...], a skarga S. C. złożona na w/w decyzje do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie została oddalona wyrokiem z dnia 28 lutego 2000roku. Organ odwoławczy stwierdził że w dniu 14 listopada 1997 r. wysłano S. C. upomnienie wzywające do wykonania przedmiotowego obowiązku, a następnie podjęto postępowanie egzekucyjne w administracji w dniu [...] i [...], a w dnia [...] nałożono postanowieniem na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia. Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało nie prawidłowo, albowiem wystawiony tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów przepisu art.27 § 1 cytowanej ustawy - nie zawiera oznaczenia wierzyciela (brak pieczęci w nagłówku tytułu wykonawczego), brak odcisku pieczęci urzędowej wierzyciela (brak pieczęci urzędowej okrągłej z godłem państwowym w rubryce 27 tytułu wykonawczego), nie wpisano daty (w rubryce 36 tytułu wykonawczego), błędnie zamiast kwoty należnych kosztów upomnienia wpisano kwotę grzywny. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, iż pisemne upomnienie wzywające do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego było wysłane do zobowiązanego w 1997 roku. W sytuacji gdy sprawa rozbiórki przedmiotowego budynku mieszkalnego była później rozpatrywana przez sąd administracyjny i wydane było postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji o rozbiórce, to przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego (po wydaniu wyroku przez sąd administracyjny) Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien był ponownie przesłać zobowiązanemu stosowne upomnienie. Podkreślono również, że powołane w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 4 lipca 1990 r. w sprawie opłat za czynności egzekucyjne oraz sposobu przeprowadzania licytacji i trybie postępowania przy przechowywaniu i licytacyjnej sprzedaży niektórych nieruchomości (Dz.U. Nr 47, poz.281 ze zm.) nie obowiązywało w dacie wydania postanowienia. W związku z tym organ odwoławczy uznając, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części uchylił zaskarżone postanowienie w całości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniósł S. C., domagając się uchylenia nakazu rozbiórki budynku, w którym zamieszkuje wraz z wnukami, których rodzice zginęli w wypadku samochodowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, którą organ nałożył na skarżącego, gdyż nie wykonał on dobrowolnie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego, orzeczonej decyzją z dnia [...]. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż kwestionowane postanowienie wydane na podstawie art. 138 § 2 kpa nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jego legalności. Stosownie do regulacji zawartej w art. 138 § 2 k.p.a przesłanką wydania decyzji kasacyjnej, powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji jest konieczność przeprowadzenia, przed rozstrzygnięciem sprawy postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Organ odwoławczy w sposób bardzo wnikliwy i dokładny przedstawił uchybienia organu I instancji i należycie je uzasadnił. Zgodnie z art. 122 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu w administracji (Dz.U. Nr 36, poz. 161 z 1991 r. ze zm.) grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego i postanowienie o nałożeniu grzywny. Słusznie podniósł organ odwoławczy, że wystawiony w sprawie niniejszej tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów przewidzianych w przepisie art. 27 § 1 cyt. ustawy tj. nie zawiera oznaczenia wierzyciela (brak pieczęci w nagłówku tytułu wykonawczego) - art. 27 § 1 pkt 1, brak odcisku pieczęci urzędowej wierzyciela (brak pieczęci urzędowej okrągłej z godłem państwowym w rubryce 27 tytułu wykonawczego) - art. 27 § 1 pkt 7, nie wpisano daty (w rubryce 36 tytułu wykonawczego) - art. 27 § 1 pkt 7, błędnie zamiast kwoty należnych kosztów upomnienia wpisano kwotę grzywny. Tytuł wykonawczy stanowi podstawę do prowadzenia egzekucji - jest w nim wskazany obowiązek, który ma być egzekwowany. Jest dokumentem urzędowym. Do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia (art. 27 § 3 ustawy). Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że z uwagi na to , że pisemne upomnienie wzywające do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego było wysłane do zobowiązanego w 1997 roku, a sprawa rozbiórki przedmiotowego budynku mieszkalnego była później rozpatrywana przez sąd administracyjny i wydane było postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji o rozbiórce, to przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego (po wydaniu wyroku przez sąd administracyjny) Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien był ponownie przesłać zobowiązanemu stosowne upomnienie. Mając na uwadze, iż postępowanie organu I instancji było w całości nienależycie prowadzone, zasadne było uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwzględnieniem wskazówek zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi wniesionej przez S. C. i domagania się przez skarżącego uchylenia nakazu rozbiórki, to jak już podkreślono przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, a nie decyzja orzekająca nakaz rozbiórki. Decyzja ta była już przedmiotem kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, który w wyrokiem z dnia 28 lutego 2000 roku oddalił skargę skarżącego S. C. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ).