II SA/Ke 89/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie: WSA Renata Detka (spr.), Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant - referent stażysta Katarzyna Mrozicka - Bąbel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2005 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: statusu bezrobotnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] wydaną z upoważnienia Starosty, A. B. uznana została z dniem 24 maja 2004 r. za osobę bezrobotną i został jej przyznany od dnia 1 czerwca 2004 r. zasiłek w kwocie 605,10 zł. miesięcznie. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ I-szej instancji wskazał art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 15 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu podnosząc, że z przedstawionych dokumentów wynika, że A.B. w dniu rejestracji spełniała warunki ustawowe do uznania jej za osobę bezrobotną oraz do przyznania zasiłku. Rozpoznając odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniesione przez A. B., Wojewoda decyzją z dnia [...] utrzymał je w mocy, przytaczając powołane przez organ I-szej instancji przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu będące podstawą rozstrzygnięcia i podzielając argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania, które skoncentrowały się na dacie przyznania zasiłku dla bezrobotnych, organ odwoławczy podniósł, że przepis art. 23 ust. 1 ustawy wyraźnie mówi, że zasiłek dla bezrobotnych przysługuje po upływie 7 dni od dnia rejestracji, a nie od 7 dnia od dnia rejestracji, a zatem decyzja organu I instancji jest zgodna z tym przepisem. Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A. B. zarzucając naruszenie art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, art. 32 Konstytucji ( wszyscy są równi wobec prawa ), a także art. 1 i 25 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka ( każda osoba ma prawo do zabezpieczenia na wypadek bezrobocia ). Wedle skarżącej, prawo do zasiłku należy jej się od dnia 31 maja 2004 r., a nie od 1 czerwca 2004 r. - jak orzekły organy obu instancji. Tym samym przyznano jej prawo do półrocznego zasiłku, a nie do rocznego, co miałoby miejsce gdyby zasiłek został przyznany z dniem 31 maja 2004 r. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego orzeczenia podnieść należy, że nie zawiera ono wad wymienionych w art. 156 kpa powodujących nieważność ani też nie ma podstaw do stwierdzenia uchybień prawa procesowego czy materialnego o jakich mowa w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powodujących konieczność uchylenia decyzji będącej przedmiotem skargi. Podstawą materialno-prawną orzekania w sprawie była nie obowiązująca już ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz.U. 03.58.514 ze zm.), gdyż pod jej rządami skarżąca złożyła wniosek o rejestrację. Stosownie do treści art. 23 ust. 1 tej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Do obliczenia tego terminu prawidłowo organy zastosowały przepis art. 57 § 1 kpa, zgodnie z którym, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się zaś za koniec terminu. Jeżeli zatem rejestracja skarżącej nastąpiła dnia 24 maja 2004 r., to obliczanie 7-mio dniowego terminu, po upływie którego przysługuje bezrobotnemu prawo do zasiłku, należy rozpocząć od dnia następnego czyli od 25 maja 2004 r. Termin ten upływa zatem 31 maja 2004 r., dlatego prawidłowo i zgodnie z prawem organy przyjęły, że prawo do zasiłku przysługuje skarżącej od 1 czerwca 2004 r. W nawiązaniu do dalszych zarzutów skargi wyjaśnić należy, że zarówno decyzja organu I-szej instancji, jak i organu odwoławczego nie przesądza w żaden sposób czasu, na jaki A. B. przyznany został zasiłek. Jego utrata zależy od zajścia konkretnych zdarzeń ( między innymi także upływu czasu ) określonych w ustawie i dlatego założenie, że zasiłek będzie przysługiwał skarżącej przez pół roku, a nie przez rok, jest - przy okazji sądowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia - przedwczesny i bezprzedmiotowy. Trudno także dopatrzyć się naruszenia przez organy administracji publicznej naruszenia art. 32 Konstytucji bądź też Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, albowiem skarżąca została uznana za osobę bezrobotną i został jej przyznany zasiłek zgodnie z obowiązującymi w dacie rejestracji przepisami. Odmienny pogląd wyrażany przez A. B. w skardze wynika z subiektywnego postrzegania własnej sytuacji prawnej i nie został poparty żadnymi racjonalnymi argumentami, których zresztą nie można się dopatrzyć także w ramach sądowej kontroli zaskarżonego aktu dokonywanej z urzędu. Dlatego stanowiska skarżącej poprzeć się nie da. Jeśli zaś chodzi o zasygnalizowany przez A. B. na rozprawie dnia 28 października 2005 r. wniosek o zasądzenie od Wojewody "zadośćuczynienia moralnego i zdrowotnego w kwocie 15.000 zł.", to wyjaśnić należy, że rozstrzyganie tego typu żądań natury finansowej nie leży w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, określonej w art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie bowiem do § 1 tego przepisu, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując jedynie takie środki, jakie przewidziane są w ustawie. Nie obejmują one zaś orzekania w przedmiocie żądań finansowych zgłaszanych wobec organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.