II SA/Ke 892/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek,, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 stycznia 2013r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło wydaną z upoważnienia Burmistrza O. decyzję z dnia [...] znak: [...] w sprawie przyznania M. W. zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł miesięcznie, na stałe, począwszy od 1.09.2012r., oraz określenia terminu wypłaty przyznanego zasiłku, i w to miejsce orzekło o przyznaniu M. W. legitymującemu się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł miesięcznie, na stałe, począwszy od 1.09.2012r. W osnowie opisanej na wstępie decyzji organu I instancji określono, że wypłata zasiłku pielęgnacyjnego realizowana będzie w formie przelewu na wskazane konto bankowe w terminie od 25 do 30 każdego miesiąca. W odwołaniu od tej decyzji M. W. nie zgodził się z powyższym terminem wypłaty przyznanego zasiłku i wystąpił o przekazywanie mu zasiłku w terminie od 1 do 3 każdego miesiąca, z uwagi na potrzebę wykupienia leków. W uzasadnieniu organ II instancji przytoczył treść przepisów regulujących zasady przyznawania zasiłków pielęgnacyjnych, tj. art. 1 ust. 1 oraz art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, stwierdzając, że M. W. spełnia kryteria przyznania mu na stałe zasiłku pielęgnacyjnego we wskazanej wyżej wysokości. Powodem uchylenia decyzji organu I instancji było natomiast zamieszczenie w osnowie decyzji informacji o terminie wypłacania świadczenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wypłata świadczenia, uregulowana w art. 26 ust. 1 i 2 cyt. ustawy, jest czynnością materialno-techniczną, nie stanowi elementu rozstrzyganego decyzją administracyjną i z tego względu nie ma podstaw do zamieszczania informacji o tym w osnowie decyzji. Oznacza to, że również Kolegium nie może orzec o terminie wypłaty przyznanego świadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. W. podtrzymał swoje żądanie wypłacania przyznanego zasiłku pielęgnacyjnego w terminie od 1 do 3 każdego miesiąca. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniono, że po wniesieniu skargi M. W. pismem z dnia 12.12.2012r. został poinformowany przez Ośrodek Pomocy Społecznej w O., iż zgodnie z jego wnioskiem, wypłata przyznanego zasiłku realizowana będzie w terminie od 1 do 10 każdego miesiąca, w formie przelewu na wskazane konto. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego , którą zreformowano decyzję przyznającą skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł miesięcznie w ten sposób, że nie określono terminu wypłaty przyznanego zasiłku. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie kwestionuje wysokości przyznanego świadczenia, a jedynie domaga się aby jego wypłata następowała w terminie od dnia 1 do 3 każdego miesiąca. Warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ich ustalania, przyznawania i wypłacania określa ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.), zwana dalej ustawą. Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy świadczeniami rodzinnymi są m.in. świadczenia opiekuńcze: zasiłek pielęgnacyjny i świadczenie pielęgnacyjne. Zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osobie w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji (art. 16 ust. 1 ustawy). Świadczenie to, zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy przysługuje: 1) niepełnosprawnemu dziecku; 2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) osobie, która ukończyła 75 lat. Bezsporne w sprawie jest, że skarżący legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności ustalonym w orzeczeniu Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Opatowie z dnia 26 sierpnia 2011 r. wydanym na stałe. Oznacza to, że skarżącemu przysługuje prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że wypłata zasiłku pielęgnacyjnego, podobnie jak każdego innego świadczenia z zakresu pomocy społecznej, stanowi czynność materialno-techniczną. Poprzez wypłatę zasiłku organ administracji publicznej nie rozstrzyga bowiem w sposób władczy o prawach i obowiązkach strony. W związku z tym organ nie wydaje decyzji administracyjnej w przedmiocie wypłaty i nie można domagać się wydania takiej decyzji od organu (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. IV SA/Gl 930/08, wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. III SA/Kr 1237/10). W świetle powyższego zamieszczenie w osnowie decyzji organu I instancji informacji dotyczącej terminu wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego nie znajdowało podstaw w obowiązujących przepisach prawa. Termin wypłaty świadczenia nie stanowił bowiem kwestii rozstrzyganej wydaną w niniejszej sprawie decyzją. Organ w rozpoznawanej sprawie rozstrzygał jedynie, czy skarżącemu przysługuje prawo do zasiłku pielęgnacyjnego oraz o jego wysokości. Prawidłowo zatem organ odwoławczy zreformował na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję organu I instancji poprzez wydanie decyzji nie zawierającej informacji o terminie wypłaty zasiłku. Ubocznie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy świadczenia rodzinne wypłaca się nie później niż do ostatniego dnia miesiąca, na który przyznane zostało świadczenie. W przypadku złożenia wniosku po 10 dniu miesiąca, świadczenie za dany miesiąc wypłaca się najpóźniej do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono wniosek (ust. 2). Organ jednakże, wychodząc naprzeciw potrzebom skarżącego, uwzględnił jego wniosek z dnia 12.12.2012r. i pismem z tego samego dnia poinformował go o wypłacie przyznanego zasiłku w terminie od 1 do 10 dnia każdego miesiąca w formie przelewu na wskazane konto bankowe. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.