II SA/Ke 908/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Dorota Chobian, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla A. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: wodno - kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną i gazową na działce Nr [...], obręb geodezyjny [...]. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, że przedmiotem postępowania jest pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego 8,94 m x 10,24 m oraz wysokości 7,82 m do kalenicy usytuowanego w odległości: - 4,10 m od zachodniej granicy z sąsiednią działką Nr 595, 4,10 m od wschodniej granicy z sąsiednią działką Nr [...], 19,72 m od południowej granicy z sąsiednią działką Nr [...], 23,27 m od północnej granicy z sąsiednią działką Nr 597/1. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów A. B. jest właścicielem działki Nr [...] oraz współwłaścicielem działki [...]. Organ powołał się na treść art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej jako "u.P.b.", i stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Dla terenu, na którym położona jest działka Nr [...] w msc. [...], nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i dlatego Inwestor uzyskał decyzję Burmistrza Gminy [...] o warunkach zabudowy Nr 76/2019 z dnia 15 kwietnia 2019 r. Znak: IBD-III.6730.11.2019.ACH. W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 u.P.b. organ rozpatrując wniosek inwestora ocenił zgodność projektowanej inwestycji z warunkami zawartymi w ww. decyzji o warunkach zabudowy, a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wojewoda podzielił ustalenia organu I instancji, w tym co do tego, że: - gabaryty zabudowy do 2 kondygnacji nadziemnych (w tym poddasze użytkowe); w projekcie warunek spełniony: zaprojektowano budynek 2-kondygnacyjny niepodpiwniczony; - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do linii okapu lub attyki, gzymsu od 2,50 m do 5,50 m; w projekcie warunek spełniony i wynosi 2,96 m; - szerokość elewacji frontowej budynku od 7,0 m do 11,0 m; w projekcie warunek spełniony i wynosi 10,24 m; - zastosowanie dachu dwuspadowego lub dachu wielospadowego o kącie nachylenia połaci dachowych 30° do 45°; kąty nachylenia głównych połaci dachowych takie same; w projekcie warunek spełniony i wynosi 40°; - kierunek głównej kalenicy względem jednej z granic bocznych działki lub względem elewacji frontowej ustala się na prostopadły lub równoległy; w projekcie warunek spełniony; - wysokość projektowanego budynku do kalenicy do 10,0m; w projekcie warunek spełniony i wynosi 7,82 m; - wskaźnik powierzchni zabudowy nie może przekraczać 30% powierzchni działki; w projekcie warunek spełniony i wynosi 14,29 %; - powierzchnia biologicznie czynna min. 35% powierzchni działki; w projekcie warunek spełniony i wynosi 59,51 %; - ilość miejsc postojowych na terenie inwestycji: min. 1; w projekcie warunek spełniony: zaprojektowano 2 miejsca parkingowe; - dojazd do nieruchomości z drogi publicznej powiatowej nr 0382T poprzez bezpośredni dostęp do drogi zjazdem indywidualnym działką Nr [...], znajdującym się poza terenem inwestycji (pkt 2.5 ppkt. 8); w projekcie warunek spełniony. Wypełniając dyspozycję art. 35 ust. 1 u.P.b. organ odwoławczy sprawdził zgodność projektu budowlanego z pozostałymi wymogami decyzji o warunkach zabudowy, zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, w analizowanym przypadku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz.1065), dalej jako "rozporządzenie", a także kompletność projektu budowlanego oraz zgodność z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (t.j. Dz. U. 2018, poz. 1935), dalej jako "rozporządzenie w sprawie projektu", i ustalił, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje działkę Inwestora Nr [...] oraz działki Nr [...] i Nr [...] - w związku z jej charakterem, usytuowaniem, wymiarami i specyfiką. Przedmiotowy budynek jednorodzinny usytuowany jest w odległości 4,10 m od zachodniej granicy z sąsiednią działką Nr 595 i 4,10 m od wschodniej granicy z działką Nr [...], spełnia więc wymogi § 12 ust. 1 rozporządzenia. Ponadto, po przeanalizowaniu projektowanego zakresu inwestycji w stosunku do stron świata i istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich oraz uwzględniając położenie głównej kalenicy dachu budynku jednorodzinnego, organ odwoławczy stwierdził brak konieczności sporządzenia analizy dostępu światła (§ 13 rozporządzenia) i słońca (§ 60 rozporządzenia) do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich, z uwagi na oczywisty brak naruszenia prawa w tym zakresie - na wysokości przedmiotowego budynku na działkach sąsiednich (wzdłuż granicy) brak zabudowy. Projekt zagospodarowania spełnia także wymóg: - § 19 ust. 2 rozporządzenia w zakresie odległości miejsc parkingowych od granicy z działką budowlaną; - § 23 rozporządzenia w zakresie miejsc do gromadzenia odpadów stałych; - § 29 rozporządzenia w zakresie odprowadzenia wód opadowych zaprojektowano - według opisu do projektu zagospodarowania powierzchniowo na własną działkę. Przedmiotowa inwestycja nie spowoduje wprowadzenia ograniczeń w sposobie zagospodarowania działek sąsiednich. Zdaniem organu odwoławczego projekt budowlany spełnia także wymogi rozporządzenia w sprawie projektu, a w szczególności: - na stronie tytułowej – stosownie do § 3 ust. 1 – znajdują się wszystkie niezbędne elementy projektu, - część opisowa projektu zagospodarowania działki – stosownie do § 8 ust. 2 – określa przedmiot inwestycji, istniejący stan zagospodarowania działki, projektowane zagospodarowanie działki, z urządzeniami budowlanymi, obiektami, układem komunikacyjnym, sieci uzbrojenia terenu, zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej, dane dotyczące rejestru zabytków, granicy terenu górniczego, - część rysunkowa projektu zagospodarowania działki – stosownie do § 8 ust. 1 i ust. 3 – sporządzona jest na kopii aktualnej mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i określa: orientację położenia działki w stosunku do terenów sąsiednich i stron świata, granice działki budowlanej, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń z nimi związanych, z zaznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich i układ sieci i przewodów uzbrojenia terenu, - projekt architektoniczno-budowlany - stosownie do § 11 i § 12 - zawiera opis techniczny oraz część rysunkową. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z zapisami w ww. decyzji stosownie do wymogu cytowanego wyżej przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. u.P.b., projekt zagospodarowania terenu pozostaje w zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projekt budowlany, stanowiący załącznik do decyzji, jest kompletny, posiada niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor spełnił zatem wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 u.P.b. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że nie polega na prawdzie twierdzenie, iż zaprojektowany dojazd do budynku nie jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Dojazd do nieruchomości z drogi publicznej powiatowej nr 0382T przewidziano istniejącym zjazdem indywidualnym działką Nr [...], zgodnie z pkt 2.5 ppkt.8 decyzji o warunkach zabudowy, a inwestor jest współwłaścicielem działki Nr [...]. Decyzja o pozwoleniu na budowę uprawnia inwestora do prowadzenia robót budowlanych jedynie w obrębie działki Nr [...]. Projektowana komunikacja wewnątrz działki zaznaczona na projekcie zagospodarowania działki ma wyłącznie poglądowy charakter, a granice inwestycji w sposób jednoznaczny wskazano w obrębie ABCD-A. Przepis art. 35 ust. 4 u.P.b. stanowi, iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 tego artykułu oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję, zaskarżając ją w części dotyczącej ustalenia oddziaływania inwestycji na działkę [...] i ustalenia, że stanowi ona obsługę komunikacyjną z drogi publicznej, A. B. zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy działka ma odpowiedni dojazd z drogi publicznej; - art. 7, 76 § 1, 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu sprawy i jej dowolnej ocenie poprzez ocenę map projektowych i ustalenie na ich podstawie oddziaływania inwestycji na działkę nr [...]; - art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 kpa obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 kpa; - art. 8 i 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego i w jakim zakresie inwestycja oddziałuje na działkę o nr [...] skoro zachowane są odległości; nieodniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu; - art. 9 i 11 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji co do tego, że działka [...] stanowi obsługę komunikacyjną w sytuacji gdy ona jako jej właścicielka nie wyraża na to zgody. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: - nieuprawnione przeprowadzenie dojazdu do działki [...] przez działkę [...] z uwagi na to, że inwestor i projektant nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością nr [...]; - naruszenie przez projektanta przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków co do dojazdu poprzez wskazanie, że działka ma zapewniony dostęp do drogi przez działkę [...]. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o "uwzględnienie skargi w części dotyczącej nieprawnego uzasadnienia, że działka [...] stanowi obsługę komunikacyjną z drogi publicznej do działki [...]". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał, że o możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji na działce o nr [...] przesądziła decyzja o warunkach zabudowy, która wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej, a z której wynika, że dojazd do nieruchomości z drogi publicznej powiatowej nr 0382T przewidziano istniejącym zjazdem indywidualnym działką Nr [...], zgodnie z pkt 2.5 ppkt. 8 decyzji o warunkach zabudowy, a inwestor jest współwłaścicielem działki nr [...]. Inwestor do wniosku w sprawie pozwolenia na budowę dołączył m.in. oświadczenia, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, a działka skarżącej nr [...] nie jest objęta wnioskiem o przedmiotowe pozwolenie na budowę. Przedmiotowa decyzja uprawnia inwestora do prowadzenia robót budowlanych jedynie w obrębie działki Nr [...]. Działka nr [...] nie stanowi obsługi komunikacyjnej działki nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wyznaczonym wskazanymi przepisami prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga A. B. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, podobnie jak decyzja organu I instancji, wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi sprowadzały się w istocie do prawidłowości ustaleń organów w zakresie zapewnienia nieruchomości inwestora prawidłowego dostępu do drogi publicznej. Art. 35 u.P.b. określa granice działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Zgodnie z przyjętą konstrukcją organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma prawa ingerencji w merytoryczną część projektu, a jedynie sprawdza jego prawidłowość pod względem zgodności z przepisami prawa, i to w zakresie ściśle przez ustawę określonym. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 2 u.P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W świetle przepisów art. 34 ust. 3 pkt 1 u.P.b. i § 8 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia będący elementem projektu budowlanego projekt zagospodarowania działki lub terenu w swojej części opisowej i rysunkowej winien zawierać m.in. określenie układu komunikacyjnego, w tym dojazdów. Obowiązkiem inwestora jest wykazanie w złożonym projekcie budowlanym, że planowana inwestycja w razie udzielenia pozwolenia na budowę będzie miała zapewniony dojazd do drogi publicznej o odpowiednich parametrach. Projekt budowlany ma zatem przewidywać rozwiązania komunikacyjne świadczące o zapewnieniu realnej a nie orientacyjnej możliwości dojazdu/dojścia do inwestycji, zgodnej z przepisami (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 marca 2018 r., sygn. II SA/Wr 625/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2018 r., sygn. IV SA/Po 658/18). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Warunkiem uznania nieruchomości za nieruchomość zdatną na cele budowlane, oprócz jej położenia w terenach budowlanych, jest zapewnienie dla takiej nieruchomości dojścia i dostępu do drogi publicznej, przy czym nie wystarcza faktycznie istniejący dostęp, ale musi to być dostęp prawnie zagwarantowany. Dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. W przypadku braku bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, możliwy jest jedynie dwojakiego rodzaju pośredni dostęp do drogi publicznej, tj. poprzez ustanowienie służebności drogowej lub poprzez drogę wewnętrzną. Przez pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć dostęp faktyczny i prawny, zapewniający kumulatywne spełnienie obu tych przesłanek. Dostęp prawny oznacza, że winien on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, bądź orzeczenia sądowego, zaś faktyczny, że musi rzeczywiście zapewniać możliwość przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Nie może być on dostępem wyłącznie hipotetycznym. Musi to być dostęp realny, możliwy do wyegzekwowania przez inwestora przy użyciu dostępnych środków prawnych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2212/17). Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. W ocenie Sądu w niniejszym przypadku decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę została wydana przedwcześnie, bez poczynienia istotnych ustaleń i wyjaśnienia wątpliwości we wskazanym wyżej zakresie. Kluczowe znaczenie ma w tej sytuacji projektowany układ komunikacyjny – dojazd do działki nr [...]. W zasadniczej części został on zaprojektowany poprzez działkę o nr [...], której inwestor jest współwłaścicielem. Jednak, jak wynika z części graficznej projektu zagospodarowania działki, w części, w której projektowany dojazd przebiega w okolicy północnej części budynku położonego na działce [...] (równolegle do tej części), szerokość dojazdu pomiędzy budynkiem a granicą działki może być mniejsza niż 3 metry, na co może wskazywać porównanie szerokości tej części dojazdu do jego pozostałego fragmentu, przebiegającego prostopadle, która – zgodnie z rysunkiem – ma szerokość 3 metrów. Mogłoby to świadczyć o tym, że – jeśli dojazd przebiega wyłącznie przez działkę [...] – we wspomnianej części może on nie spełniać przesłanki minimalnej szerokości przewidzianej w § 14 ust. 1 rozporządzenia. Analiza części rysunkowej projektu może prowadzić do wniosku, że spełnienie tego parametru wymagałoby, aby dojazd przebiegał częściowo przez działkę o nr [...] – jak twierdzi skarżąca (która nie wyraża zgody na taki przebieg dojazdu, a brak jest danych o tym, by została na przykład ustanowiona stosowna służebność). Powyższe wątpliwości potęguje po pierwsze fakt, że – jak można wywnioskować z części graficznej projektu zagospodarowania działki – pierwotnie w ten właśnie sposób (tj. również przez działkę nr [...]) tenże dojazd był zaprojektowany, następnie zaś – z nieznanych powodów – został skorygowany (zwężony i ograniczony wyłącznie do działki [...]). Po drugie, w części opisowej projektu w jednym miejscu (str. 20) stwierdzono, że dojazd do działki przewidzianej pod zabudowę od strony południowej ma przebiegać poprzez działkę [...] z przylegającej do niej drogi asfaltowej dz. nr 991/2. W innym miejscu (str. 24) podniesiono natomiast, że "działka nr [...] i [...] stanowiąca drogę wewnętrzną dojazdową do projektowanej zabudowy będąca współwłasnością inwestora, ze względu na planowany przez nią dojazd do planowanej zabudowy znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji". Zarówno część opisowa, jak i rysunkowa projektu, zawierają zatem w powyższym zakresie sprzeczności, które należało wyjaśnić. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji, poprzez niedokonanie wystarczających i jednoznacznych ustaleń we wskazanym zakresie, naruszyły przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ administracji publicznej I instancji doprowadzi do wyjaśnienia powyższych wątpliwości, w tym przede wszystkim wyjaśni, czy dojazd do nieruchomości, na której znajduje się inwestycja, spełnia parametry przewidziane w przepisach techniczno-budowlanych i czy dostęp do drogi publicznej został prawnie zagwarantowany. Organ wyda stosowne rozstrzygnięcie, mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej uwagi i eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. Zapadłe rozstrzygnięcie uzasadni zgodnie ze wskazaniami art. 107 § 3 kpa.