II SA/Ke 912/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.),, Sędzia WSA Beata Ziomek, , po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.K. i H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z [...] 2020 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania T. i H. K. od decyzji wydanej przez Wójta Gminy z [...] 2020 r., którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wykonując wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zawarte w wyroku z 28 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 445/20, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium podało, że po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. w S. organ I instancji opisaną wyżej decyzją stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą techniczną na działce o nr ewid. [...], obręb G. ". Decyzja ta następnie została uchylone przez Kolegium, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Na skutek złożenia sprzeciwu przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił decyzję Kolegium wyrokiem z 28 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 445/20. Sąd zakwestionował powody wydania przez SKO decyzji kasacyjnej i stwierdził, że organ ten powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające po raz drugi w razie potrzeby, w tym dokonać ustaleń faktycznych, a jego pogląd, że przeprowadzenie dodatkowego postępowania na podstawie art. 136 kpa stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, jest niezasadny. Sąd wyjaśnił w szczególności, że wbrew stanowisku SKO obszar oddziaływania inwestycji, określony na str. 7 Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (dalej KIP) oraz w jej załączniku nr 2, obejmuje dokładnie cały obszar inwestycji, tj. działkę nr [...], obręb G. , pozostając zarazem w zgodzie z wymogami wskazywanymi w zaskarżonej decyzji, gdyż linie wyznaczające obszar oddziaływania inwestycji w załączniku nr 2 do KIP zostały wrysowane po wewnętrznej stronie granic działki dla uniknięcia wątpliwości, że obszar oddziaływania inwestycji nie wykracza poza obszar jej lokalizacji, a jednocześnie jednakowe zaznaczenie obszaru lokalizacji i obszaru oddziaływania inwestycji powodowałoby nieczytelność mapy – ze względu na pokrywanie się linii. W odniesieniu do niezasadnego stanowiska SKO dotyczącego konieczności uzupełnienia KIP o wskazanie zsumowanych wartości hałasu, jakie będą łącznie emitowały inwertery oraz transformator, wchodzące w skład planowanej instalacji, Sąd wskazał, że na str. 27 KIP wskazano wymierne wartości hałasu: dla stacji transformatorowej - do 55 dB w odległości 1 m od stacji, dla inwerterów - do 50 dB lub brak hałasu w przypadku inwerterów bez mechanicznego chłodzenia. Dodatkowo w KIP zawarto informację, że najbliższy teren ochrony akustycznej - zabudowa mieszkaniowa zagrodowa - znajduje się w odległości ok. 400 m od planowanej inwestycji, a dopuszczalne normy hałasu nie zostaną przekroczone. Nie budziło wątpliwości Sądu, że Wójt Gminy G. – na podstawie dokonanej w sposób wyczerpujący oceny materiału dowodowego – ustalił, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie spowoduje przekroczenia norm hałasu, porównując także oddziaływanie akustyczne planowanej inwestycji z innymi inwestycjami tego typu i nie stwierdzając naruszeń w tym zakresie. W rezultacie brak było podstaw by przyjąć, jak wskazuje SKO, że dokonana przez organ ocena oddziaływania akustycznego planowanej inwestycji była w jakikolwiek sposób niekompletna czy wadliwa. W ocenie sądu nie brakuje też w sprawie dokumentów umożliwiających ustalenie przez SKO istotnych dla sprawy faktów i zbadanie poprawności działania organu I instancji, zwłaszcza w sytuacji, gdy wszystkie uprawnione organy – to jest RDOŚ, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie – wyraziły pozytywne stanowiska co do braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej budowy farmy fotowoltaicznej. Sąd zakwestionował również istotność dla wyniku sprawy braku dysponowania przez wymienione organy, za wyjątkiem RDOŚ, pełnym materiałem dowodowym. Sąd wywiódł między innymi, że gdyby pozostałe, poza RDOŚ organy opiniujące miały wątpliwości co do oceny planowanego przedsięwzięcia, to skierowałyby do strony wezwania do uzupełnienia informacji – analogicznie jak zrobił to RDOŚ. Natomiast wobec braku takiego działania ze strony Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej zasadnym jest stwierdzenie, że organy te dysponowały kompletnym i wystarczającym –w zakresie własnej właściwości – materiałem dowodowym umożliwiającym wydanie opinii. Sąd podzielił natomiast pogląd organu II instancji, że protest społeczności lokalnej nie stanowi, w świetle przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, negatywnej przesłanki do ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację danego przedsięwzięcia. Za całkowicie nieuprawnione – w świetle argumentacji sprzeciwu oraz zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego, w szczególności Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia – Sąd uznał stanowisko SKO o tym, że organ I instancji: - "nie dokonał wystarczającej analizy zaistniałego w sprawie konfliktu społecznego, jak również wariantowości inwestycji mającej na względzie szeroki sprzeciw społeczny", - "pominął własną kompleksową analizę i ocenę dowodu w tak ważnej kwestii, jaką jest w rozpoznawanej sprawie ustalenie i wskazanie faktycznych granic oraz zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko", - "przy ponownym badaniu sprawy winien dążyć do wyjaśnienia okoliczności oddziaływania planowanej inwestycji na tereny zabudowy mieszkaniowej". Ponownie rozpatrując sprawę i wykonując wytyczne WSA w Kielcach, organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 59 ust. 1 w/w ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawca ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia, planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej, załączył do wniosku kartę informacyjną przedsięwzięcia, z której wynikało, że powierzchnia działki, na której mają być zlokalizowane panele ma pow. ok. 2,12 ha, a najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest w kierunku południowym w odległości ok. 400 m od planowanej inwestycji. Kolegium podniosło dalej, że zgodnie z brzmieniem § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), dalej rozporządzenie z 10 września 2019 r., które weszło w życie 11 października 2019 r., zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują przepisy dotychczasowe, czyli rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (teks jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 71), (dalej rozporządzenie z 9 listopada 2010 r.) ponieważ postępowanie zostało w sprawie wszczęte wnioskiem złożonym 22 października 2019 r. i nie zakończono żadnego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b u.u.i.ś. Poza sporem pozostaje, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem należy do kategorii mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ww. u.u.i.ś., mogących wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w związku z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. Oznacza to, że taka inwestycja jest zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowiska, a więc ocena jej oddziaływania na środowisko (sporządzenie raportu) nie jest obligatoryjna i zależy od uznania organu, wydającego decyzję środowiskową. Stosownie do art. 74 ust. 1 u.u.i.ś., do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć co do zasady raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia (pkt 1), zaś w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia (pkt 2). Dla zasadności przedłożenia tych dokumentów rozstrzygająca jest ocena, czy w sprawie istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, przy czym przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zaś planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Na mocy art. 64 ust. 2 ustawy środowiskowej, postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, wydaje się po zasięgnięciu opinii m.in. organów wymienionych w art. 78 ust. 1. W toku kontrolowanego postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji jako właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej o wydanie wymaganych opinii. Pismem z 8 listopada 2019 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał opinię sanitarną wskazując, że nie widzi potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie wpływu na zdrowie ludzi. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z 6 grudnia 2019 r., po przeanalizowaniu wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z załącznikami, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia wraz z uzupełnieniem wyraził opinię, że dla omawianego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wreszcie Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie pismem z 10 stycznia 2020 r. wyraził opinię, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium podzieliło powyższe stanowiska o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Dodało, że wprawdzie organy opiniujące wydają wyłącznie opinie, a zatem organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy nie jest nimi formalnie związany, jednak są to organy wyspecjalizowane w zakresie gospodarki wodnej, w zakresie ochrony środowiska oraz w zakresie higieny i zdrowia. Już sama zatem jednolitość oceny tych wyspecjalizowanych organów w przedmiotowej sprawie wskazuje, że w zakresie ich właściwości brak jest szczególnych okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Zdaniem organu odwoławczego inwestor złożył kompletny wniosek. Ponadto Kolegium wskazało, że obszar oddziaływania inwestycji zamknie się w granicach wnioskowanej działki. Ponadto, co ustaliły organy specjalistyczne, planowana inwestycja należy do bezemisyjnych i jej realizacja nie przyczyni się do powstania jakichkolwiek zagrożeń dla środowiska naturalnego. Przy tak spójnych i jednoznacznych ustaleniach organu pierwszej instancji, jak i organów opiniujących, nie można podzielić obaw odwołujących, że przedsięwzięcie może wywrzeć niekorzystny wpływ na sąsiednie działki. Organ II instancji podkreślił, że protest społeczności lokalnej nie stanowi negatywnej przesłanki do ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych prowadzone jest z udziałem społeczeństwa, ale dotyczy to jedynie tych przedsięwzięć, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ale dopiero od momentu wydania postanowienia ustalającego konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (por. wyrok WSA w Krakowie z 2 grudnia 2013 r. II SA/Kr 1126/13). Przedmiotowe zamierzenie jest zaliczone do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, dlatego też negatywna postawa lokalnej społeczności wobec zamierzenia inwestycyjnego nie może samoistnie przesądzać o odmowie wydania decyzji środowiskowej. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, T.K. i H.K., zarzucili naruszenie: 1. art. 10 § 1, art. 39, art. 40, art. 131 kpa, poprzez nieprawidłowe poinformowanie stron o toczącym się postępowaniu, w tym brak prawidłowego zawiadomienia stron postępowania o wpłynięciu skargi na decyzję SKO z [...] 2020 r., przez co strony zostały pozbawione możliwości czynnego udziału w postępowaniu; 2. art. 63 i następne ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu polegające na wydaniu decyzji stwierdzającej brak potrzeb przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia na postawie art. 63 ust. 2 ustawy w sytuacji, gdy w dniu wszczęcia postępowania przepis ten nie obowiązywał; 3. rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko polegające na zastosowaniu przepisów tego rozporządzenia w sytuacji, gdy zastosowanie powinno mieć rozporządzenie z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu skargi jaj autorzy wskazali, że z niewiadomych względów na wydaniu decyzji przez SKO z [...] 2020 r. kończy się udział stron w postępowaniu. Strony postępowania, a przede wszystkim Państwo K., nie zostali prawidłowo zawiadomienie o wniesieniu skargi na decyzję organu drugiej instancji. Nic zostali zawiadomieni o toczącym się postępowaniu przed sądem administracyjnym, ani też o uchyleniu decyzji z [...] 2020 r. Wprawdzie w toku postępowania Gmina otrzymała do wywieszenia w swojej siedzibie informację o toczącym się postępowaniu, jednak w świetle art. 10 kpa w niniejszej sprawie brak było podstaw do odstąpienia od indywidualnego informowania stron postępowania o każdym jego etapie. Postępowanie organów jest tym bardziej niezrozumiałe, że już o wydaniu decyzji z [...]2020 r. strony zostały w prawidłowy sposób zawiadomione. Strona skarżąca dowiedziała się o postępowaniu przed sądem administracyjnym na etapie uzyskania z Urzędu Gminy zawiadomienia o wszczęciu postępowania o warunkach zabudowy. Biorąc pod uwagę, że na etapie postępowania przed organem I instancji mieszkańcy miejscowości graniczących z planowaną inwestycja brali czynny udział w postępowaniu i w sposób jednoznaczny i wyraźny podnosili swój sprzeciw, można wręcz uznać, że działanie organów polegające na zawiadamianiu stron z naruszeniem przepisów było celowe. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 63 i następnych u.u.i.ś., wnoszący skargę zwrócili uwagę, że 24 września 2019 weszły w życie zmiany w ww. ustawie wynikające z ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw. Konsekwencją zmian było między innymi uchylenie art. 63 ust. 2 u.u.i.ś., który dawał organowi prawo do zawarcia w decyzji postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji. Wprowadzone zmiany dotyczą nie tylko uchylenia art. 63 ust. 2, ale obejmują cały proces wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja organu pierwszej instancji została oparta między innymi na art. 63 ust. 2 ww. ustawy. Tym samym organy administracyjne stosowały przepisy, które nie obowiązywały w dniu wydawania decyzji. Błędnie również, zdaniem skarżących, stosowały organy przy wydawaniu decyzji przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w sytuacji, gdy w niniejszym postępowaniu zastosowanie powinno mieć rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10.09.2019 r. Należy podkreślić bowiem, że wniosek o wydanie decyzji wpłynął w dniu 22 października 2019 r. czyli po wejściu w życie nowego rozporządzenia, to jest po dniu 11 października 2019 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalanie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 10 grudnia 2020 r. Sąd dopuścił Towarzystwo [...] w K. do udziału w niniejszej sprawie w charakterze uczestnika postępowania. W piśmie z dnia 9 grudnia 2020 r. Towarzystwo [...] w K. stwierdziło, że sprzeciw mieszkańców wobec planowanej inwestycji jest uzasadniony ze względu na potrzebę ochrony krajobrazu oraz lokalne uwarunkowania i kierunki zagospodarowania określone w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy G. , predysponujące okolice do rolniczego wykorzystania z udziałem agroturystyki. Teren ten bowiem, ze względu na swoją atrakcyjność krajobrazową, zbiorniki wodne, trasy rowerowe i wartości przyrodnicze jest wykorzystywany turystycznie. Wydana decyzji spowoduje natomiast powstanie inwestycji, która zaburzy krajobraz, ograniczy korytarz ekologiczny, zmniejszy atrakcyjność turystyczną okolicy i prawdopodobnie ograniczy proekologiczne zamiary właścicieli sąsiednich działek dotyczące planów ich zalesienia. Uczestnik postępowania wskazał ponadto, że ponieważ obszar chronionego krajobrazu na terenie którego realizowana ma być planowana inwestycja jest formą ochrony krajobrazu, to inwestycja ta powinna być uzgodniona z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska pod kątem zgodności z przepisami obowiązującymi na terenie Chmielnicko-Szydłowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy G., stwierdzającą brak podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianego do realizacji na działce nr ewid. [...] o pow. 2,12 ha, obręb G. . Okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy nie budzą wątpliwości i zostały w całości przedstawione w stanie faktycznym uzasadnienia. W szczególności strony nie kwestionują samej procedury poprzedzającej wydanie przedmiotowej decyzji. Również Sąd dokonując jej oceny w ramach art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził, aby doszło do naruszenia zasad postępowania zmierzających do wydania decyzji środowiskowej. Przedmiotem sporu w świetle zarzutów skargi były trzy wskazane w niej naruszenia prawa. Pierwsze z nich dotyczyło uchybienia przepisom postępowania poprzez nieprawidłowe poinformowanie skarżących o toczącym się postępowaniu, w tym w szczególności o wniesieniu skargi na decyzję organu II instancji (ale nie decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie, tylko poprzednio wydaną w tej samej sprawie decyzję kasacyjną z [...] 2020 r.), o toczącym się na skutek wspomnianej skargi postępowaniu przed WSA w Kielcach i o efekcie tamtego postępowania w postaci uchylenia decyzji SKO z [...] 2020 r. Odnosząc się do takiego zarzutu należy wyjaśnić, że już od dnia 1 czerwca 2017 r. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., a więc takiej, jak wspomniana w zarzutach skargi decyzja SKO z [...] 2020 r., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji" (art. 64a p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 64b § 1 i 3 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, ale w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się. Oznacza to, że w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji uczestniczy tylko strona, która wniosła sprzeciw, oraz organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję. Przytoczony bowiem przepis art. 33 § 3 p.p.s.a. wymienia podmioty, które mogą wystąpić w postępowaniu przed sądem administracyjnym w charakterze uczestników postępowania. Wynika więc z niego, że wyłączenie od udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawie toczącej się na skutek wniesienia sprzeciwu od decyzji kasacyjnej, obejmuje zarówno uczestników postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 i 1a), jak i innych uczestników (art. 33 § 2). Konsekwencją takiej regulacji w niniejszej sprawie było to, że T. i H. K. biorący udział w postępowaniu wszczętym wnioskiem inwestora [...] Spółki z o.o. w S., nie mogli brać udziału w charakterze uczestników w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym na skutek złożenia przez wspomnianego inwestora sprzeciwu od kasacyjnej decyzji SKO z [...] 2020 r., a więc i być zawiadamiani o wniesieniu tego sprzeciwu, jak i uchyleniu zaskarżonej nim decyzji kasacyjnej. Nieprawdą przy tym jest twierdzenie autora skargi, jakoby T. i H. K. dowiedzieli się o wspomnianym postępowaniu przed sądem administracyjnym dopiero "na etapie uzyskania z Urzędu Gminy zawiadomienia o wszczęciu postępowania o warunkach zabudowy", skoro w dniu 7 sierpnia 2020 r. doręczono im zaskarżoną obecnie decyzję SKO z dnia [...] 2020 r. (zwrotki k. 260 i 261 akt administracyjnych), w której wspomniano o postępowaniu toczącym się przed WSA w Kielcach na skutek sprzeciwu inwestora od decyzji SKO z [...] 2020 r. (określonym błędnie jako skarga) i o jego wyniku (k. 252 odwrót). Dodatkowo należy wyjaśnić, że omawiany zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, w szczególności w zakresie postępowania dowodowego, czego w skardze nie tylko nie wykazano, ale nawet nie twierdzono. W konsekwencji powyższych wyjaśnień, w oczywisty sposób niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 39 i 40k.p.a., które dotyczą sposobu doręczania pism w postępowaniu administracyjnym i podmiotów takich doręczeń. Z kolei art. 131 kpa stanowiący, że o wniesieniu odwołania organ administracji publicznej zawiadamia strony, nie ma żadnego zastosowania do wnoszenia skargi, a tym bardziej sprzeciwu. Na koniec tej części rozważań trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji tylko wtedy, gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego Sąd nie stwierdził, a autor skargi będący profesjonalnym pełnomocnikiem, nawet nie próbował wykazać. Drugi z zarzutów skargi dotyczył wadliwego zakwalifikowania planowanego przez inwestora przedsięwzięcia na podstawie rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., zamiast na podstawie rozporządzenia z 10 września 2019 r. Oceniając ten zarzut należy na wstępie zauważyć, że autor skargi nie zarzuca wadliwego zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia, jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zamiast przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (co miałoby istotne znaczenie dla wyniku sprawy), ale tego, że dokonana kwalifikacja oparta była na nieobowiązującym przepisie. Taka konstatacja oznacza, że jeżeli mające zastosowanie w sprawie rozporządzenie zawiera przepis pozwalający zakwalifikować to przedsięwzięcie, jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to zarzucane naruszenie nie miałoby wpływu na wynik sprawy. Taka natomiast sytuacja rzeczywiście w sprawie zachodzi. Jak wynika bowiem z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia z 10 września 2019 r., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się między innymi zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a; Przepis ten różni się od zastosowanego w sprawie przepisu § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. tym, że identyczne określenie rodzaju przedsięwzięcia, jego usytuowania i powierzchni uzupełnione zostało stwierdzeniem, że przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Ta różnica o tyle nie ma znaczenia w okolicznościach sprawy, że przedmiotowe przedsięwzięcie planowane na całej powierzchni działki o powierzchni 2,12 ha położonej na obszarze objętym formą ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, tj. na Chmielnicko-Szydłowieckim Obszarze Chronionego Krajobrazu, bezspornie przekracza limit powierzchni pozwalającej na zakwalifikowanie go do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zarówno na gruncie rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., jak i rozporządzenia z 10 września 2019 r. Poza powyższymi uwagami należy jednak zauważyć, że zastosowana przez organy administracji kwalifikacja przedmiotowego przedsięwzięcia musi zostać w niniejszej sprawie zaakceptowana z powodu jej potwierdzenia w prawomocnym wyroku WSA w Kielcach z dnia 28 maja 2020 r., II SA/Ke 445/20, w którym wyrażony został taki właśnie pogląd prawny (k. 240 in fine akt administracyjnych). Zgodnie natomiast z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie, co w sprawie w istotnym dla niej zakresie nie nastąpiło. Trzeci z zarzutów skargi dotyczył naruszenia art. 63 i następnych u.u.i.ś. poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu polegającego na wydaniu decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia na podstawie art. 63 ust. 2 tej ustawy w sytuacji, gdy w dniu wszczęcia postępowania przepis ten nie obowiązywał. Mają rację skarżący o ile twierdzą, że powołany w podstawie prawnej decyzji Wójta Gminy G. z [...] 2020 r., a także wzmiankowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis art. 63 ust. 2 u.u.i.ś., nie miał w niniejszej sprawie zastosowania, ponieważ został uchylony z dniem 24 września 2019 r. (art. 1 pkt 12 ustawa z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw - Dz.U.2019.1712, dalej ustawa z 19 lipca 2019 r.), a przepisy przejściowe zawarte w art. 5-8 powołanej ustawy z 19 lipca 2019 r., przewidujące w niektórych sytuacjach stosowanie przepisów dotychczasowych, nie miały w niniejszej sprawie zastosowania. Należy jednak zauważyć, że mimo wadliwego powołania tego przepisu, nie został on w istocie w sprawie zastosowany. Uchylony art. 63 ust. 2 u.u.i.ś. przewidywał, że postanowienie, o jakim mowa w art. 63 ust. 1 (tj. postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W stanie prawnym obowiązującym przed 24 września 2019 r. przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko było (i jest nadal) obligatoryjne z mocy art. 59 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. W stosunku natomiast do planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko właściwy organ, uznając, że obowiązek taki zachodzi (po zasięgnięciu opinii innych organów), stwierdzał go w drodze postanowienia (art. 63 ust. 1). W przypadku natomiast, gdy organ nie stwierdzał takiego obowiązku, rozstrzygnięcie w tym zakresie zapadało również w formie postanowienia (art. 63 ust. 2), na które jednak nie przysługiwało zażalenie. Strona mogła kwestionować takie rozstrzygnięcie na etapie odwołania od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ze względu na analogiczne wymagania co do zawartości uzasadnienia postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzasadnienia decyzji środowiskowej (odpowiednio art. 65 ust. 3 i art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś.), treść uzasadnienia tego postanowienia była powtarzana w decyzji środowiskowej. Uznając, że dublowanie czynności urzędowych i treści obu rozstrzygnięć nie jest konieczne, ustawodawca powołaną wyżej ustawą z dnia 19 lipca 2019 r., wyeliminował z procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postanowienie o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (uzasadnienie projektu ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw - Dz.U.2019.1712). Taką zmienioną regulację uwzględniono w niniejszej sprawie. Wójt Gminy G. bowiem, rozpatrując wniosek odpowiadający wymogom określonym w art. 74 u.u.i.ś. dotyczący przedsięwzięcia prawidłowo zakwalifikowanego, jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, po uzyskaniu zgodnie z art. 64 ust. 1 opinii RZGW, PPIS i Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, podzielając stanowisko tych organów wyspecjalizowanych w zakresie ochrony środowiska, higieny i zdrowia oraz gospodarki wodnej o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, wydał na podstawie art. 85 ust. 1 i 2 u.u.i.ś. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w której uzasadnieniu, w związku z nieprzeprowadzeniem oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, zawarł informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., uwzględnione przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. W szczególności zawarł w niej oparte na karcie informacyjnej tego przedsięwzięcia oraz na opiniach RZGW, PPIS i Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, które poddał własnej ocenie, dane na temat rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia z uwzględnieniem wszystkich parametrów, uwarunkowań i zagrożeń wymienionych w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a do g, usytuowania tego przedsięwzięcia z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, rodzaju cech i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. W tej sytuacji zarzucane powołanie w podstawie prawnej decyzji organu I instancji oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisu art. 63 ust. 2 u.u.i.ś. może być kwalifikowane jedynie jako naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 k.p.a., które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, przez co nie mogło spowodować uwzględnienia skargi. Odnosząc się do twierdzeń i zarzutów wyrażonych w piśmie Towarzystwa [...] w K. z 9 grudnia 2020 r., które postanowieniem z dnia 10 grudnia 2020 r. zostało na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. dopuszczone do udziału w sprawie w charakterze uczestnika, należy zauważyć, że również nie mogły doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Odnosząc się do zawartego we wspomnianym piśmie zarzutu niedokonania uzgodnienia planowanej inwestycji z RDOŚ pod kątem jej zgodności z przepisami obowiązującymi na terenie Chmielnicko-Szydłowieckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu należy zauważyć, że treść opinii RDOŚ z dnia [...] 2019 r. wydanej na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 4 u.u.i.ś., § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w zw. z § 4 rozporządzenia z 10 września 2019 r. (k. 119-127 akt organu I instancji) wskazuje, że organ ten dostrzegł fakt lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia planowanego zgodnie z przedstawioną przez inwestora Kartą Informacyjną Przedsięwzięcia, na terenie Chmielnicko-Szydłowieckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu i poddał ten fakt analizie i ocenie. Organ ochrony środowiska stwierdził w szczególności, że uchwała Nr XXXV/620/13 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z 23 września 2013 r. dotycząca wyznaczenia tego obszaru chronionego krajobrazu, ustaliła też cele i działania związane z ochroną krajobrazową i kulturową, których realizacji planowana inwestycja nie zagraża. Przekształceniem zostanie bowiem objęta powierzchnia rolna (2,12 ha) stanowiąca niewielki fragment areału sąsiadujących terenów rolnych, konstrukcja nośna farmy fotowoltaicznej będzie miała wysokość do 4 m i zostanie usytuowana w odległości ok. 400 m od zabudowy wiejskiej, poza terenami o wartościach kulturowych i poza wzniesieniami. Należy zauważyć, że sugerowane w piśmie uczestnika z 9 grudnia 2020 r. uzgodnienie z RDOŚ, nie mogło mieć miejsca, ponieważ zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. takie uzgodnienie następuje przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko. W okolicznościach niniejszej sprawy natomiast taka sytuacja nie miała miejsca, skoro Wójt Gminy G. decyzją z [...] 2020 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. RDOŚ nie miał więc ani potrzeby, ani możliwości oceniania planowanej inwestycji pod innym kątem niż w celu zaopiniowania potrzeby przeprowadzenia w sprawie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko w trybie art. 64 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. Niemniej jednak można zauważyć, że zapisy wspomnianej uchwały z 11 września 2013 r. dotyczącej wyznaczenia omawianego obszaru chronionego krajobrazu, nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że planowana farma fotowoltaiczna nie będzie naruszać ustalonych na tym obszarze zakazów wymienionych w § 4 uchwały, co wynika również z omawianej wyżej opinii RDOŚ z [...] 2019 r., która odnosi się wprost do poszczególnych zakazów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 uchwały. Zasygnalizowane w piśmie uczestnika z 9 grudnia 2020 r. obawy oparte zostały na zapisach Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy G., które nie ustanawiają norm prawnych powszechnie obowiązujących oraz na niczym nie popartych przypuszczeniach dotyczących planów sąsiadów terenu lokalizacji planowanej farmy fotowoltaicznej oraz na sprzeciwie mieszkańców wobec planowanej inwestycji, który, co już wyżej wyjaśniono, w tym również w wyroku WSA w Kielcach z 28 maja 2020 r., II SA/Ke 445/20, nie stanowi, w świetle przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, negatywnej przesłanki do ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację danego przedsięwzięcia. Uwzględniając powyższe rozważania, bezzasadność zarzutów podniesionych w skardze i w piśmie uczestnika oraz brak okoliczności podważających zaskarżoną decyzję, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.