II SA/Ke 917/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2016 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego do środowiska postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji SKO z [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego do środowiska. Wskazała, że za udzieleniem ochrony tymczasowej przemawia prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, w związku z brakiem możliwości dalszego funkcjonowania kopalni, która z przyczyn technicznych, a zarazem obiektywnych nie jest w stanie zachować poziomów emisji hałasu jak dla zabudowy jednorodzinnej, według wartości najbardziej rygorystycznych tj. 50 db w dzień i 40 db w nocy. Strona skarżąca dodała, że "..." funkcjonuje na terenie, na którym od 1956 r. prowadzona była eksploatacja kopalin i w każdym dotychczasowym planie miejscowym teren górniczy G. II, w tym w poprzednim planie z 2005 podlegał wymaganej prawem ochronie np. poprzez zakaz zabudowy. Wnioskodawczyni stwierdziła, że z działalności polegającej na eksploatacji kopalin uzyskuje dochody służące zaspokojeniu bieżących potrzeb Spółki, zaspokojeniu roszczeń Skarbu Państwa i wierzycieli. Brak wstrzymania wykonania decyzji może doprowadzić do zamknięcia kopalni, zwolnienia pracowników i utraty wpływów podatkowych dla gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie została zaskarżona decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu wydawana na podstawie art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 672). Zgodnie z tym przepisem w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Podkreślić wymaga, że zasadniczo obowiązek przestrzegania dopuszczalnych norm natężenia hałasu wynika bezpośrednio z mocy prawa i nie wymaga indywidualizacji w formie decyzji administracyjnych. W praktyce może jednak występować przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu, określonych rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dlatego w art. 115a komentowanej ustawy została przewidziana podstawa prawna do wydania przez organy ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie natężenia hałasu. (K. Gruszecki Komentarz do art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska System informacji prawnej Lex). Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji. Z decyzji tej wynika obowiązek przestrzegania przepisu obowiązującego prawa. Decyzja ta nie powoduje jednak skutków przewidzianych w art. 61 § 1 p.p.s.a., nie nakłada ona bowiem na stronę nowych obowiązków nie przewidzianych przepisami prawa. Organ administracji stwierdza w niej jedynie, że dany podmiot w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem działalności tego podmiotu przekracza dopuszczalny poziom dla danego terenu objętego ochroną prawną (vide: postanowienia: WSA w Gdańsku z 15 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 249/14, WSA we Wrocławiu z 8 września 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 567/15, dostępne w internecie orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego okoliczność, że na skutek przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu właściwy organ wydał decyzję ustalającą poziom hałasu, nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania tej decyzji. Wobec powyższego jedynie na marginesie należy wskazać, że wprawdzie skarżąca Spółka podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do zamknięcia kopalni, czy zwolnienia pracowników, jednak nie przedstawiła żadnych konkretnych danych wskazujących jaki zaskarżona decyzja może mieć wpływ na funkcjonowanie kopalni, a bez takich danych trudno uznać, że z decyzja określająca dopuszczalny poziom emisji hałasu może spowodować konieczność zamknięcia zakładu pracy. Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.