II SA/Ke 917/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego do środowiska oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania Kopalni G. Sp. z o. o. z siedzibą w M. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z [...]: - w punkcie pierwszym, określającej dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska w porze dziennej i nocnej z terenu Kopalni "G. " położonej w M. , należącej do Kopalni "G. " Sp. z o.o. z siedzibą w M:. pora dnia - 50 dB [L AeqD], pora nocy - 40 dB [L AeqN], gdzie: L AeqD - dopuszczalny poziom hałasu dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie postępującym), L AeqN - dopuszczalny poziom hałasu dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu odniesienia równy 1 najmniej korzystnej godzinie nocy), - w punkcie drugim, zobowiązującej Kopalnię "G. " Sp. z o.o. w M. do: wykonywania pomiarów poziomu hałasu z terenu zakładu Kopalni "G." zlokalizowanej w M. , zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska, wydanym na podstawie art. 148 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tj.Dz.U.2016.672), częstotliwość pomiaru -1 raz na dwa lata, z uwzględnieniem specyfiki pracy źródeł hałasu. W przypadku źródeł hałasu pracujących sezonowo pomiary hałasu przeprowadza się w tym okresie; dokonywania okresowych przeglądów technicznych najbardziej uciążliwych pod względem akustycznym urządzeń emitujących hałas, aby wyeliminować ewentualne zwiększenie poziomu emisji hałasu, które może wynikać z technicznych usterek urządzeń; przekazywania wyników pomiarów wielkości emisji hałasu do środowiska z instalacji Staroście oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, w formie pisemnej w terminie 30 dni od dnia zakończenia pomiaru; przechowywania ewidencji pomiarów przez okres 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium podało, że do Starostwa Powiatowego wpłynęło pismo Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wraz ze sprawozdaniem z badań z pomiarów akustycznych z terenu Kopalni "G." w M. Z dokumentów tych wynikało, że Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska 5 kwietnia 2016 r. przeprowadził kontrolne pomiary hałasu emitowanego z terenu Kopalni "G. " w M. i stwierdził, że wyniki pomierzonych poziomów hałasu wskazują na naruszenie dopuszczalnych wartości jakie zostały określone przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j.Dz.U.2014.112), dalej rozporządzenia z 14 czerwca 2007 r. W związku z otrzymanymi informacjami organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne celem wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska w porze dziennej i nocnej z terenu ww. Kopalni, a następnie wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy M. o określenie rodzajów terenu obejmujących teren Kopalni "G. " i terenów przyległych do Kopalni zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy M. dla wymienionych w piśmie punktów pomiarowych. W dniu 9 czerwca 2016 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło pismo Kopalni "G. " Sp. z o.o., w którym wnoszono o przeprowadzenie weryfikacji prawidłowości wydanych decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla warsztatu zlokalizowanego przy ul. J. oraz dla domu mieszkalnego przy ul. J. , w szczególności ustalenia, czy zostało dokonane uzgodnienie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z właściwym organem nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych. Pismem z 14 czerwca 2016 r. organ I instancji udzielił odpowiedzi na powyższe pismo, a następnie wydał zaskarżoną decyzję. Dalej organ odwoławczy zacytował, mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2007 r. Odnosząc się do treści art. 115a ust. 5 ww. ustawy, który stanowi, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu, Kolegium podniosło, że w myśl powyższego przepisu, dowody wskazujące na przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu przeprowadzane są w ramach czynności kontrolnych jeszcze przed wszczęciem postępowania. To dopiero w oparciu o wyniki pomiarów dokonane przez podmioty wyszczególnione w tym przepisie i poza postępowaniem głównym w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu - organ wszczyna postępowanie w przedmiocie wydania decyzji z art. 115a ust. 1. Dowód potwierdzający przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu, gdyż stanowi on asumpt do jego wszczęcia. Kolegium zauważyło, że pismem z 24 maja 2016 r. doręczonym 30 maja 2016r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego oraz pouczył o przysługującym jej prawie czynnego udziału w postępowaniu. Z kolei pismem z 7 czerwca 2016 r. doręczonym 9 czerwca 2016 r. zawiadomił stronę o zebraniu materiału dowodowego, mającego być podstawą wydania decyzji. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie strona przedstawiła swoje stanowisko w piśmie z 9 czerwca 2016 r., doręczonym organowi I instancji w tym samym dniu. Pismem z 14 czerwca 2016 r. doręczonym stronie następnego dnia organ I instancji odniósł się do jej zastrzeżeń zawartych w piśmie z 9 czerwca 2016 r. Zdaniem Kolegium w tym stanie rzeczy nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 10 kpa, gdyż strona miała zapewniony udział w postępowaniu na każdym jego etapie. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska [...] przeprowadził kontrolne pomiary hałasu emitowanego z terenu Kopalni "G. " położonej w M. i stwierdził, że wyniki pomierzonych poziomów hałasu wyrażone wskaźnikami L,AeqD i LACqN wskazują na naruszenie dopuszczalnych wartości jakie zostały określone przepisami rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2007 r. Zgodnie z wynikami pomiarów emisja hałasu w porze dnia LAeqD dla poszczególnych punktów pomiarowych wyniosła następująco: P-1-61,8 dB; P-2 - 60,5 dB; P-3 - 54,2 dB; P-4 - 59,2 dB; P-5 - 53,2 dB. W dniu 3 czerwca 2016 r. do organu I instancji wpłynęło zaświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy w M. z [...] według którego, zgodnie ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. w granicach administracyjnych i części sołectw: Leśnica, Zakrucze, Bocheniec i Mieronice, obejmującego m.in. teren górniczy "M. " i teren górniczy "G. II", którego treść stanowi uchwała Nr 31/267/14 Rady Miejskiej w M. z dnia 26 czerwca 2014 r., opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego 12 sierpnia 2014 r. poz. 2297, działki na których zlokalizowane były punkty pomiarowe P-1-P-5 mają następujące przeznaczenie: - nr ewid. działki [...] - punkty pomiarowe P-1 i P-2 - część wschodnia na głębokość 60 m prostopadle od ul. Jędrzejowskiej - MN.30 - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, pozostała zachodnia część - R - teren użytku rolniczego. Cała działka położona w terenie górniczym od Kopalni "G. " TG, - nr ewid. działki [...] - punkty pomiarowe P-3 i P-4 - MN.30 - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, - nr ewid. działki [...] - punkt pomiarowy P5 - U. 10 - tereny usług publicznych i komercyjnych, teren potencjalnej lokalizacji usług z zakresu określonego w ustaleniach planu i działalności gospodarczej (mały zakład produkcyjno-usługowy), nie kolidujący z sąsiadującym zagospodarowaniem terenu. Cała działka położona w terenie górniczym od Kopalni "G. " TG. Kolegium stwierdziło, że dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku są określone w załączniku do rozporządzenia. Tabela 1 załącznika określa dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu, z wyłączeniem hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych oraz linie elektroenergetyczne, wyrażone wskaźnikami LAeq D i LAeq N, które to wskaźniki mają zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska, w odniesieniu do jednej doby. Stosownie do pkt 2 lit. a, dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalny poziom hałasu wynosi: pora dnia - 50 dB [L AeqD] pora nocy - 40 dB [L AeqN] gdzie: L AeqD - dopuszczalny poziom hałasu dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie postępującym), L AeqN - dopuszczalny poziom hałasu dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu odniesienia równy 1 najmniej korzystnej godzinie nocy). Organ II instancji podał, że przeprowadzona kontrola wykazała naruszenie powyższych dopuszczalnych norm. Sprawozdanie z badań zostało opracowane przez laboratorium posiadające Certyfikat Akredytacji Laboratorium Badawczego wydane przez Polskie Centrum Akredytacji. Organ stwierdził, że ocenia to sprawozdanie jako logiczne i wydane zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Dodał także, że słusznie organ I instancji w toku postępowania administracyjnego nie dokonywał oceny wydanych pozwoleń na budowę, gdyż nie jest to rolą organu ochrony środowiska. Zdaniem Kolegium organ I instancji, wbrew zarzutom odwołania, nie naruszył art. 114 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie bowiem z tym przepisem, jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Z zaświadczenia wydanego przez Burmistrza Miasta i Gminy M. wynika, że przeważającym rodzajem terenu jest teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zatem organ I instancji zasadnie ustalił dopuszczalne poziomy hałasu na poziomie tych przewidzianych dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się uchylenia decyzji zarówno I jak i II instancji, Kopalnia G. Sp. z o.o. w M. zarzuciła naruszenie: 1) art. 15 kpa w związku z nierozpoznaniem przez organ II instancji sprawy, a tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa; 2) art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w związku z nierozpatrzeniem materiału dowodowego oraz nieodniesieniem się do istotnych dla sprawy dowodów i wywodów przedstawionych przez skarżącą; 3) art. 12 ust. 1 kpa przez nieuwzględnienie słusznych i logicznych zarzutów odwołania, co uchybia zasadzie wnikliwości rozpatrywania sprawy; 4) art. 138 § 2 kpa, w związku z nie uchyleniem zaskarżonej decyzję w całości i nieprzekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ze względu na wydanie w pierwszej instancji decyzji z naruszeniem przepisów postępowania; 5) art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 136, art. 12 i art. 15 kpa oraz art. 78 Konstytucji RP wobec rażącego naruszenia wywodzącej się z Konstytucji RP zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, nakładającej na organ odwoławczy obowiązek ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, wiążącej się z tym, iż organ ten nie kontroluje tylko decyzji organu I instancji, lecz w razie gdy poweźmie jakiekolwiek wątpliwości co do zgromadzonego materiału dowodowego korzysta z art. 136 k, tj. uzupełnia postępowanie dowodowe we własnym zakresie, względnie zlecając niektóre czynności organowi I instancji. Naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 114 ust. 2 i ust. 3 ustawy prawo ochrony środowiska przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że teren górniczy podlega ochronie przed hałasem w sposób analogiczny jak tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; 2) art. 115 a ww. ustawy w związku z nieuwzględnieniem przesłanek wymienionych w art. 114 ust. 2 i ust. 3 i nałożenie najbardziej restrykcyjnego poziomu emisji hałasu, 3) art. 6 ust. 1 pkt 15 ustawy z 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, poprzez pominięcie w trakcie procedowania aspektów związanych z oddziaływaniem terenów górniczych, a w szczególności przeanalizowania, czy budynki w tym mieszkalne wzniesione na terenie górniczym, zaprojektowano w sposób prawidłowy (min. w zakresie minimalizacji hałasu wewnątrz pomieszczeń); 4) naruszenie art. 95, 96 i 208 ustawy Prawo geologiczne i górnicze w związku z brakiem analizy czy prawidłowo dopuszczono do nowej zabudowy mieszkaniowej na terenie górniczym G. II, brak analizy krytycznej, że decyzja określająca dopuszczalne poziomy hałasu, prowadzi do trwałego wyłączenia z możliwości eksploatacji, udokumentowanych złóż kopalin na podstawie decyzji Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z [...]; 5) naruszenie art. 125 ustawy prawo ochrony środowiska w związku z art. 95 ustawy Prawo geologiczne i górnicze w związku z przyjęciem w oparciu o zaświadczenie wystawione przez Burmistrza UMiG M., że teren górniczy G. II jest terenem o przeważającej funkcji mieszkaniowej. W uzasadnieniu skarżąca Spółka wskazała, że dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego w porze dziennej i nocnej z terenu Kopalni "G. " w M. ustalono według wartości najbardziej rygorystycznych dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej tj. 50 i 40 db. Ten sam poziom emisji hałasu ustalono dla punktu P-5, nr działki [...] - przeznaczenie terenu usługi publiczne i komercyjne U.10. Podany przykład świadczy, że organy wadliwie zastosowały przepisy rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dalej autor skargi zwrócił uwagę, że organ odwoławczy poza przedmiotem rozpatrzenia pozostawił kluczową okoliczność, że treść zaskarżonej decyzji, w tym jej uzasadnienie jest skutkiem pośpiesznego prowadzenia postępowania, w którym zawiadomienie o wszczęciu postępowania połączono z informacją o zebraniu materiału dowodowego. Zauważył, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania nie może być jednocześnie czynnością procesową organu zamykającą czynności dowodowe. Nigdy etap wszczęcia postępowania administracyjnego nie jest fazą końcowego rozstrzygnięcia. Powyższe stanowi naruszenie zapewnienia stronie czynnego udziału, do którego organ odwoławczy się nie odniósł. Ponadto organ odwoławczy nie zauważył również, że naruszono procedurę uzyskania stanowiska innego organu w formie postanowienia, gdyż organ II instancji oparł się bezkrytycznie na zaświadczeniu Burmistrza z [...]stwierdzającym, że na terenie górniczym G. II przeważają tereny zabudowy jednorodzinnej, w sytuacji gdy okoliczność ta powinna być przedstawiona w formie zaskarżalnego postanowienia. Skarżąca Spółka podkreśliła, że w niniejszym przypadku współdziałanie dotyczyło interpretacji zapisów planu miejscowego dotyczących terenu górniczego G. II, które nieprawidłowo zostało przedstawione w formie zaświadczenia, którego nie doręczono stronie. Zaznaczyła, że w doktrynie przyjęty jest pogląd, że strony postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ wydający decyzję mają zapewniony czynny udział w postępowaniu przed organem współdziałającym. Zdaniem wnoszącego skargę organ pominął kwestię prawidłowego ulokowania na terenie górniczym obiektów mieszkaniowych, prawidłowego wydania pozwolenia na budowę oraz prawidłowego wydania decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu. Organ odwoławczy pominął także związek między treścią skarżonej decyzji a kwestią ochrony udokumentowanych złóż kopalin poprzez ich odpowiednie uwzględnienie w dokumentach planistycznych. Na uzasadnienie tej tezy strona skarżąca przytoczyło orzecznictwo sądów administracyjnych i na jego podstawie stwierdziła, że utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy organ wyłączył nie tylko możliwość zagospodarowania złoża G. II, ale i możliwość dalszej działalności czynnej kopalni odkrywkowej. Ponadto wnoszący skargę powołując się na wyrok WSA w Kielcach z 7 września 2012 r., sygn. II SA/Ke 319/12 stwierdził, że uczynienie z terenu górniczego obszaru o przeważającej funkcji mieszkaniowej uniemożliwi przeznaczenie tego terenu w przyszłości na wydobycie kopalin ze względu na poziom hałasu. Dodał, że teren górniczy G. II nie jest i nie może być traktowany jako teren o przeważającej funkcji mieszkaniowej. Wydane zaświadczenie przez organ mający władztwo planistyczne jest niezgodne ze stanem prawnym, a to oznacza, że obie skarżone decyzje rażąco naruszają prawo. Skarżąca Spółka także zarzuciła, że organ odwoławczy ani jednym zdaniem nie odwołuje się do kwestii istniejącego złoża jak i ustanowionego terenu górniczego. Podniosła, że złoże wapieni jurajskich "G. II", stanowiące przedłużenie złoża "G. ", o zasobach udokumentowanych w kat. "C2", zatwierdzonych decyzją Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 15 października 1990 r., nie są przewidziane ustaleniami planu do eksploatacji. Zasoby bilansowe złoża wg Bilansu Zasobów Złóż Kopalin stan na 31 grudnia 2011 r. wynoszą 43 650 ton. Wapienie nadają się do produkcji kruszyw dla drogownictwa i budownictwa. Do czasu ewentualnej eksploatacji, wymagającej dopełnienia odrębnych procedur, w tym oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, przewiduje się dotychczasowe rolnicze wykorzystanie terenu, z zakazem zabudowy obiektami kubaturowymi w granicach złoża i jego otoczeniu. Granice obszaru i terenu górniczego "G. II", wyznaczone zostały w decyzji Koncesyjnej Wojewody z 2003 r. Powyższa Koncesja udzielona została [...], na wydobywanie wapieni jurajskich w części złoża "G. " położonego w miejscowości M. Eksploatację wyżej wymienionego złoża prowadzi Zakład Górniczy Kopalnie Odkrywkowe Surowców Drogowych S.A. w K. Kopalnia wapieni "G. " w M. Zatem treść skarżonej decyzji oznacza kwestionowanie zapisów dotyczących terenu górniczego w przywołanej decyzji koncesyjnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie, odnosząc się do zarzutów procesowych wskazać należy, że regulacja art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska stanowi odstępstwo od zasad przyjętych w kpa. Przewiduje bowiem możliwość wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu na podstawie dowodu z pomiarów dokonanych przed wszczęciem postępowania administracyjnego. W myśl art. 115a tej ustawy, dowody wskazujące na przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu przeprowadzane są w ramach czynności kontrolnych jeszcze przed wszczęciem postępowania. To dopiero w oparciu o wyniki pomiarów dokonane przez podmioty wyszczególnione w tym przepisie i poza postępowaniem głównym w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu, organ wszczyna postępowanie w przedmiocie wydania decyzji z art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. W niniejszej sprawie, po otrzymaniu od Wojewódzkiego Inspektora Ochrony środowiska pisma informującego o naruszeniu przez skarżącą Spółkę dopuszczalnych wartości hałasu, do którego zostały dołączone sprawozdanie z badań oraz zarządzenie pokontrolne, pismem z 24 maja 2016 r., doręczonym Spółce [...] organ I instancji zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania z art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska, pouczając o prawie do czynnego udziału w spawie i składania uwag i wniosków w terminie 7 dni. Następnie organ prowadził dalsze postępowanie dowodowe, zwracając się do Burmistrza Miasta i Gminy M. o określenie rodzaju terenów obejmujących teren Kopalni i terenów przyległych do Kopalni zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi organ uzyskał zaświadczenie, z którego wynika, że punkty, w których dokonano kontrolnego pomiaru hałasu są położone zgodnie z planem na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i jednocześnie w terenie górniczym (punkty P.1., P.2.), na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (pkt P.3, P.4.), na terenie usług publicznych i komercyjnych i jednocześnie na terenie górniczym (pkt P.5). Do zaświadczenia zostały dołączone mapy (wydruki komputerowe), stanowiące załącznik do uchwały zmieniającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego: na jedną z nich zostały naniesione punkty, w których dokonano pomiarów hałasu. Następnie pismem z 7 czerwca 2016 r., doręczonym 9 czerwca 2016 r., Starosta zawiadomił skarżącą o zebraniu materiału dowodowego w sprawie wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego celem wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu i pouczył o możliwości zapoznania się z dokumentacją i złożeniu ewentualnych wniosków i zastrzeżeń co do zebranych dowodów i materiałów. Dlatego też zupełnie bezzasadny jest zarzut, jakoby organ I instancji tym samym pismem zawiadomił skarżącą Spółkę o wszczęciu postępowania i o zebraniu materiału dowodowego, przez co rzekomo skarżąca nie miała zapewnionego czynnego udziału. Już bowiem poczynając od 30 maja 2016 (data otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania) Spółka wiedziała o toczącym się postępowaniu. Decyzja w tej sprawie została przez organ I instancji wydana [...]. W świetle art. 35 kpa, określającego terminy, w jakich powinna być załatwiona sprawa, zupełnie niezrozumiały wydaje się zarzut, że Starosta prowadził postępowanie "zbyt pośpiesznie". Wbrew zawartemu w skardze zarzutowi, w niniejszej sprawie nie zachodziła podstawa do występowania do Burmistrza Miasta i Gminy M. w trybie art. 106 kpa o zajęcie stanowiska, żaden bowiem przepis w sprawie dotyczącej wydania decyzji na podstawie art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska nie wymaga takiego uzgodnienia. Natomiast wydane przez ten organ zaświadczenie oraz dołączone mapy wskazują jednoznacznie na to, że cztery punkty, w których dokonano pomiarów hałasu, zlokalizowane są na terenie, który zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zmienionym uchwałą z 26 czerwca 2014r. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z 2014, poz. 2297) przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zebrany w spawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji. W sytuacji, gdy w czterech punktach, w których dokonano pomiaru kontrolnego stwierdzającego poziom dźwięku wynoszący 61,8 dB (P.1), 60,5 dB (P.2), 54,2 dB (P.3). 59,4 dB (P.4) znajduje się zabudowa jednorodzinna w miejscu, które zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczone pod taką zabudowę, za prawidłowe uznać należy stanowisko organu, że po pierwsze zachodziła podstawa do wydania decyzji na podstawie art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska, a po drugie, że w takiej sytuacji, stosownie do art. 114 ust. 2 tej ustawy dopuszczalny poziom hałasu powinien być określony zgodnie z tabelą nr 1 pkt 2 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - rozporządzenia z dnia z 14 czerwca 2007 r. na 50 dB [LAeqD] - pora dnia oraz 40 dB [L AeqN] - pora nocy (identyczne normy dla zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej przewiduje tabela nr 3). Dlatego też bez znaczenia jest okoliczność, że piąty punkt, w którym dokonano pomiarów (P.5) zlokalizowany jest na terenie, który zgodnie z planem przeznaczony jest pod teren usług publicznych i komercyjnych. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez organy art. 114 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zauważyć bowiem należy, że przepis ten dotyczy terenów zamkniętych oraz terenów przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania. Tymczasem żadna z działek, na których przeprowadzono pomiary nie jest położona na terenie zamkniętym i tylko jedna z nich jest przeznaczona pod usługi publiczne i komercyjne, z dopuszczeniem istnienia małego zakładu produkcyjno usługowego. W tej sytuacji słusznie organy uznały, że w tej sprawie brak jest podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy na budowę istniejących zabudowań w sposób prawidłowy zostały wydane pozwolenia na budowę, zwłaszcza, że istniejąca zabudowa nie koliduje z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przewidującym przeznaczenie tego terenu właśnie pod zabudowę jednorodzinną mieszkaniową. Z podnoszonych przez skarżąca Spółkę w toku postępowania zarzutów wynika, że faktycznie nie zgadza się on z przeznaczeniem w planie miejscowym pod zabudowę jednorodzinną mieszkaniową terenu, który jednocześnie jest terenem górniczym. Świadczą o tym orzeczenia sądów administracyjnych, na które powołuje się w skardze, a które dotyczą skarg na miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, oraz podniesiony zarzut naruszenia przepisów art. 95, 96, 125 i 208 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. W związku z tym stwierdzić należy, że uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego jest jednym z konstytucyjnych źródeł prawa, którymi organ administracji publicznej jest związany. Co więcej, w sprawie prowadzonej na podstawie art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska organy nie są uprawnione do badania prawidłowości uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak natomiast słusznie zauważyło Kolegium, stosownie do art. 144 ustawy Prawo ochrony środowiska eksploatacja instalacji powodująca między innymi emisję hałasu nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 3 powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący ma tytuł prawny. Ponadto zauważyć należy, że przeprowadzone pomiary stwierdziły przekroczenie dopuszczanego poziomu hałasu na terenie, który nie jest położony na terenie górniczym (P.3 i P.4), jest natomiast przeznaczony wyłącznie pod zabudowę jednorodzinną. Mając powyższe na uwadze skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 78 ze zmianami).