II SA/Ke 92/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...], po rozpatrzeniu zażalenia K.Z. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec K.Z. objętego tytułem wykonawczym z [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa i w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.), dalej "ustawa", utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że ostateczną decyzją z [...] Kierownik Urzędu Rejonowego nakazał J.Z. dokonanie rozbiórki samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w [...], gm. S. Aktem notarialnym z [...] A. i J. małżonkowie Z. podarowali powyższą nieruchomość - działkę zabudowaną budynkiem mieszkalnym - swojej córce K.Z. i do czasu osiągnięcia pełnoletniości przez córkę mieli sprawować zarząd zwykły nad tą nieruchomością. Ze względu na fakt, że obowiązek dokonanie rozbiórki nie został wykonany PINB przesłał 1 marca 2000 r. upomnienie, wzywając do wykonania obowiązku właściciela nieruchomości - K.Z. działającą przez przedstawicieli ustawowych. Następnie organ I instancji wszczął postępowanie egzekucyjne wystawiając tytuł wykonawczy wskazujący jako zobowiązaną K.Z. działającą przez przedstawicieli ustawowych. Tytuł ten zaopatrzony był w klauzulę organu egzekucyjnego o skierowanie tytułu do egzekucji administracyjnej wraz z pouczeniem o prawie zgłoszenia zarzutów do organu egzekucyjnego. Jednocześnie PINB wydał postanowienie z 11 sierpnia 2000 r., którym nałożył na A. i J. a małżonków Z., jako przedstawicieli ustawowych K. Z., grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 72074 zł. Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie organ II instancji postanowieniem z [...] uchylił zaskarżone postanowienie w części i w tym zakresie orzekł, że grzywnę nakłada na K.Z. działającą do momentu uzyskania pełnoletniości przez przedstawicieli ustawowych A. i J. a Z. oraz wezwał do wpłacenia powyższej grzywny. W związku z nieuiszczeniem grzywny w celu przymuszenia, PINB działając jako wierzyciel skierował do organu egzekucyjnego tytuł wykonawczy wnioskujący o wszczęcie egzekucji należności pieniężnej w stosunku do zobowiązanej - K. Z. . Następnie organ odwoławczy zacytował art. 59 § 1 ustawy i wskazał, że w niniejszej sprawie żaden z przypadków umorzenia postępowania wymienionych w tym przepisie nie występuje, stąd organ I instancji nie miał podstawy do umorzenia postępowania z urzędu, czy na wniosek strony. Decyzja z [...] nakazująca J. Z. owi dokonanie rozbiórki samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego jest prawomocna, a K. Z. , jako następca prawny poprzedniego właściciela nieruchomości, ma obowiązek ją wykonać. Zmiana właściciela nieruchomości nie spowodowała ustania prawnego bytu żadnego z istotnych elementów stosunku materialnoprawnego wykreowanego tą decyzją. Wraz z przeniesieniem własności nieruchomości na córkę, J. Z. nie ma faktycznych i prawnych możliwości wykonania nakazu rozbiórki orzeczonego w stosunku do niego, uprawnienia te natomiast nabyła jego córka. Zgodnie z orzecznictwem, zbycie nieruchomości wraz z obiektem podlegającym rozbiórce nie wszczyna nowego postępowania w ramach nadzoru budowlanego wobec tej samej samowoli budowlanej, w stosunku do której zapadła już pozostająca w obiegu prawym ostateczna decyzja orzekająca rozbiórkę. W takiej bowiem sytuacji organ egzekucyjny uprawniony jest do ustalenia aktualnego właściciela nieruchomości i wystawienia przeciwko niemu tytuł wykonawczego. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że czynności egzekucyjne realizowane w stosunku do K.Z. nie mają podstawy prawnej. Nowy właściciel jest następcą prawnym poprzedniego właściciela i wchodzi w prawa i obowiązki wiążące się z tą nieruchomością, a decyzja o nakazie rozbiórki nie utraciła mocy prawnej w związku ze zmianą właściciela budynku i podlega wykonaniu. Jedynym sposobem uniknięcia prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji jest wykonanie obowiązków nakazanych przez organ administracji publicznej. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie K. Z. , zarzuciła naruszenie: art. 6,7,8, 12 kpa poprzez brak wnikliwego działania w sprawie i zbadania wszystkich jej okoliczności, niedokonania pełnych ustaleń faktycznych i nieustalenia skutków istniejącego stanu faktycznego, art. 59 § 1 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek określonych tym przepisem, uzasadniająca uwzględnienie jej wniosku o umorzenie postępowania. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz ze względu na uciążliwość i umniejszenie możliwości zarobkowania i uzyskiwania środków utrzymania na minimalne bieżące potrzeby życiowe, zawieszenie czynności egzekucyjnych - pobierania znaczącej części jej wynagrodzenia tytułem niesłusznie prowadzonej wobec niej egzekucji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że nigdzie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ nie odniósł się do zarzutu, który polega na stwierdzeniu, że nie jest ona osobą zobowiązaną w rozumieniu przepisów i tym samym, że co najmniej, "zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego". Skarżąca przytoczyła argumentację przedstawioną w piśmie inicjującym postępowanie, w której zarzucała: A. "brak składowych elementów pozwalających na prowadzenie prawnie skutecznej egzekucji", w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego i w konsekwencji uchylenia dokonanego zajęcia, B. brak jest przesłanek formalnoprawnych dla prowadzenia egzekucji, brak jest bowiem obowiązku podlegającego egzekucji, a egzekucja skierowana została do osoby, wobec której praw majątkowych nie może być prowadzona (nie jest "zobowiązaną"), C. czynności egzekucyjne realizowane w stosunku do niej nie mają podstawy prawnej, nie wynikają bowiem z ciągu decyzji, które powinny ją poprzedzać, gdyż nie istnieje w obrocie decyzja, z której wynikałby jej obowiązek (obowiązek nakazu rozbiórki) podlegający egzekucji w przyjętym trybie, D. decyzja o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego powinna indywidualizować jej obowiązek, tak aby następnie ją, jako osobę zobowiązaną, dyscyplinować środkami, w które ustawodawca wyposażył organy administracji budowlanej, a to w celu egzekwowania nałożonych na konkretny podmiot obowiązków, E. obowiązek rozbiórki części budynku mieszkalnego nigdy nie został nałożony w stosunku do niej - w samym postanowieniu o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z [...] - organ stwierdził, że "zobowiązanym do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym na mocy wymienionej w tym tytule prawomocnej decyzji administracyjnej był J. Z. ", F. nigdy obowiązku rozbiórki (obecnie egzekwowanego) nie nałożono na nią. Skoro tak, to dalsze czynności egzekucyjne (w tym nałożenie grzywny celem przymuszenia), jako że powinny być realizowane w stosunku do zobowiązanego - dotyczyć powinny właśnie J. Z., G. skutkiem ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki jest skonkretyzowanie (a zatem także poprzez wskazanie zobowiązanego) publicznoprawnego obowiązku wynikającego z mocy abstrakcyjnej normy, w niniejszej sprawie zobowiązanym pozostał J. Z. - nigdy takiego obowiązku nie orzeczono wobec niej, H. organ administracji intencjonalnie wykorzystał "zakłócenie w przejrzystym dookreśleniu adresata" decyzji/postanowień, poprzez wskazywanie przedstawicieli ustawowych zobowiązanego. Ten stan rzeczy wymaga rektyfikacji i wobec tego, nie można dziś prowadzić egzekucji w stosunku do niej, organ błędnie dokonał utożsamienia jej z osobą poprzedniego właściciela, I. w konsekwencji, podjęte czynności i egzekucja prowadzona w stosunku do niej są obarczone istotnym, wynikającym z rażącego naruszenia przepisów prawa błędem (co najmniej co do osoby zobowiązanej) uzasadniającym uwzględnienie wnioskowanych czynności administracyjnych, J. zgodnie z naczelną zasadą prawa administracyjnego decyzja administracyjna jednostronnie rozstrzygająca o prawach i obowiązkach strony (do takich z pewnością należy decyzja o nakazie rozbiórki) jest zawsze skierowana do wyraźnie określonego adresata (nawet jeśli dotyczy uprawnień związanych z nieruchomością). Tak jest w niniejszej sprawie, przejście obowiązków wynikających z danej decyzji nie jest możliwe, chyba że przepis tak stanowi (tak prawo budowlane przesądza w przypadku: decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwolenie wodnoprawne). Nigdzie natomiast prawo administracyjne nie przesądza o możliwości "przekazywania" tych zobowiązań administracyjnoprawnych w drodze sukcesji mającej obejmować nakaz rozbiórki. Jest zgoła odmiennie i potwierdzać to mogą wskazywane poniżej orzeczenia sądów administracyjnych: wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r., II OSK 1993/15, wyrok WSA w Kielcach z 22 listopada 2007 r. II SA/Ke 506/07. Zatem, nie można w tej sprawie kwalifikować zastanego stanu w obszar ściśle rzeczowych stosunków administracyjnych. Nabywca nieruchomości (poza przypadkami wyraźnie wskazanymi w ustawie), nie może być związany treścią decyzji administracyjnej, skierowanej do określonego podmiotu. Dlatego też obowiązkiem organów jest poddanie weryfikacji tego, czy środek egzekucyjny jest kierowany do podmiotu, który powinien występować w roli zobowiązanego i dlatego zasadne są wnioski objęte niniejszą skargą. Wprawdzie organ II instancji słusznie zaznaczył, że "organ prowadzący postępowanie egzekucyjne w konkretnej sprawie nie może rozpatrywać żądania umorzenia postępowania na zasadzie uznania", to jednak błędnie dokonał kwalifikacji stanu sprawy i błędnie przyjął, że żadna z przesłanek wymienionych w rzeczonym przepisie, nie zachodzi. Jeśli bowiem jest tak, że decyzja nakazująca rozbiórkę wydawana jest jedynie wobec "obiektu" to powstaje pytanie w jakim celu decyzja ta nakłada obowiązek rozbiórki na konkretnego jej właściciela (aktualnego), a nie na każdoczesnego właściciela nieruchomości. Gdyby tak było z pewnością kwestionowanie prowadzonej egzekucji byłoby bez podstaw. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wszystkie zawarte w niej zarzuty sprowadzają się do tego, że zdaniem jej autorki, ponieważ nie ma decyzji nakazującej jej wykonanie rozbiórki, tym samym nie jest możliwe prowadzenie wobec niej egzekucji obowiązku polegającego na wykonaniu rozbiórki samowolnie rozbudowanego domu. Decyzja nakazująca rozbiórkę została skierowana do jej ojca i brak jest podstaw prawnych do uznania, że ten obowiązek ją obciąża. Na poparcie swojego stanowiska K.Z. powołała się na wskazane w skardze wyroki NSA oraz WSA w Kielcach. Pomijając, że stan faktyczny, który legł u podstaw tych wyroków był inny niż w niniejszej sprawie, to przed wszystkim podkreślenia wymaga to, że już składając zarzuty do tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 11 sierpnia 2000 r., w którym to tytule jako zobowiązaną wskazano K.Z. przedstawiciele ustawowi małoletniej wówczas skarżącej podnosili między innymi, że zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Postanowieniem z [...] PINB zarzuty te uznał za niezasadne, natomiast rozpoznając zażalenie na to postanowienia złożone przez przedstawicieli ustawowych skarżącej, WINB postanowieniem z [...] uchylił postanowienie organu I instancji i postępowanie umorzył, podzielając zarzut, że brak jest podstaw do prowadzenia egzekucji w stosunku do K. Z. W toku dalszego postępowania w sprawie zapadały różne postanowienia. Ostatecznie w wyrokach z 6 lipca 2006 r. w sprawach o sygn. II OSK 1070/05 i II OSK 1071/05 Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając wyroki WSA w Krakowie, oddalające skargi K.Z. (w sprawie II OSK 1070/05) oraz K. Z. , J. Z. i A. Z. (w sprawie II OSK 1071/05) wskazał, że "Nie ma żadnego uzasadnienia pogląd prezentowany w skardze kasacyjnej, iż decyzja o nakazie rozbiórki nie może być wykonana, ponieważ skarżący, który był inwestorem i właścicielem nieruchomości, po wydaniu decyzji o nakazie rozbiórki zbył nieruchomość w drodze darowizny na rzecz małoletniej córki, K. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo wskazał na przepis art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), który stanowi, że czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48 Prawa budowlanego, obowiązany jest dokonać na swój koszt inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Z przepisu tego wynika więc jednoznacznie, że obowiązek wykonania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części nakazany decyzją obciąża nie tylko inwestora (osobę, która dopuściła się samowoli budowlanej), ale także właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Okoliczność, że inwestor i właściciel obiektu budowlanego, który był stroną w postępowaniu, w którym została wydana decyzja nakazująca rozbiórkę, po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę zbył nieruchomość, nie oznacza, że obowiązek wykonania decyzji nie obciąża już ani inwestora, ani aktualnego właściciela nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie zwrócił uwagę na utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych, iż w takich przypadkach obowiązek wykonania decyzji obciąża także aktualnego właściciela nieruchomości i także w stosunku do niego może być prowadzone postępowanie egzekucyjne. Wbrew stanowisku skarżących w tym zakresie nie było luki prawnej, która, jak twierdzi skarżący, została wypełniona dopiero przez przepis art. 28a ustawy egzekucyjnej, dodany ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 125, poz. 1368). Powołany przepis art. 28a nie reguluje kwestii podstaw przejścia egzekwowanego obowiązku na inną osobę, lecz wprowadził możliwość kontynuowania postępowania egzekucyjnego w stosunku do innej osoby, niż ta, przeciwko której wystawiony został tytuł wykonawczy, jeżeli na tę inną osobę, jako następcę prawnego zobowiązanego, w toku postępowania egzekucyjnego, przeszedł obowiązek objęty tytułem wykonawczym. Nie można więc twierdzić, że przed wejściem w życie przepisu art. 28a ustawy egzekucyjnej, nie było podstawy prawnej do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w celu wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego przeciwko właścicielowi lub zarządcy obiektu, jeżeli inwestor zbył nieruchomość po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę. Nie można również przyjąć, że postępowania egzekucyjnego nie można prowadzić w stosunku do inwestora tylko dlatego, że po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu przeniósł własność nieruchomości na inną osobę, jeżeli nadal jest posiadaczem i zarządcą obiektu budowlanego objętego decyzją nakazującą rozbiórkę tego obiektu. Podstawę taką stanowił i stanowi nadal przepis art. 52 Prawa budowlanego". Na skutek uchylenia powyższymi wyrokami NSA wyroków WSA w Krakowie i przekazania sprawy do rozpoznania WSA w Kielcach, wyrokiem z dnia 31 stycznia 2007 r. w sprawie II SA/Ke 511/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził nieważność między innymi postanowienia WINB z [...] uchylającego postanowienie PINB z [...], (uznającego zarzuty wniesione przez skarżącą reprezentowaną przez przedstawicieli ustawowych za niezasadne) i umarzającego postępowanie oraz postanowienia WINB z [...], uchylającego postanowienie PINB z [...], nakładającego na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd ten wskazał między innymi: "Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przy akceptowanym przez Sąd założeniu, że przedmiotem niniejszej sprawy jest wykonanie obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, a w jej ramach organ egzekucyjny ustala osobę zobowiązaną w rozumieniu art. 1a pkt 20 ustawy z dnia 17 czerwca o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz.U.02.110.968. ze zm.), przyjąć należy, że w granicach tak pojmowanej sprawy, mieszczą się wszystkie wyżej wymienione postanowienia. Obejmując je rozstrzygnięciem Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, że postanowienia te - poprzez wyrażenie przez organ odwoławczy dwóch sprzecznych ze sobą stanowisk w zakresie wskazania osoby zobowiązanej - doprowadziły do sytuacji, wskutek której realizacja obowiązku rozbiórki nałożonego ostateczną decyzją administracyjną, stała się niemożliwa. Skutkiem postanowień Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] oraz z dnia [...], było umorzenie postępowania egzekucyjnego wobec osób niewątpliwie wówczas zobowiązanych do wykonania obowiązku, a mianowicie K.Z. i J. Z. U podstaw takich rozstrzygnięć leżało niezauważenie przez organ odwoławczy dyspozycji art. 52 Prawa budowlanego, określającego krąg osób zobowiązanych do wykonania czynności określonych w decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego (inwestor, właściciel lub zarządca obiektu). W stanie faktycznym sprawy nie było zatem podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego ani wobec małoletniej wówczas K.Z. – jako właścicielki nieruchomości - ani wobec J. Z. – inwestora i zarządcy nieruchomości ze względu na ustawowy obowiązek rodzica sprawowania zarządu majątkiem dziecka pozostającego pod jego władzą rodzicielską ( art. 101 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). W tej sytuacji, organ II-giej instancji umarzając postępowanie administracyjne wobec osób zobowiązanych, naruszył w sposób rażący nie tylko przepis art. 59 §1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ale także ogólną zasadę wyrażoną w art. 7 kpa, mającą poprzez art. 18 ustawy egzekucyjnej, odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. (...) poprzez umorzenie postępowań egzekucyjnych wobec osób zobowiązanych do wykonania obowiązku rozbiórki wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej, organ odwoławczy uniemożliwił jej wykonanie, co niewątpliwie narusza w sposób rażący obowiązek legalnego działania organów administracji publicznej oraz stania na straży praworządności. (...) Aktualnie w obrocie prawnym pozostają zatem cztery postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego: - z dnia [...] nakładające na przedstawicieli ustawowych małoletniej wówczas K.Z. grzywnę w celu przymuszenia, - z dnia [...] uznające za nieuzasadnione zarzuty wniesione w toku postępowania egzekucyjnego oraz odmawiające umorzenia tego postępowania toczącego się przeciwko K.Z. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...], - postanowienie z dnia [...] nakładające grzywnę w celu przymuszenia na J. Z. , - postanowienie z dnia 8 listopada 2000 r. uznające za nieuzasadnione zarzuty wniesione w toku postępowania egzekucyjnego oraz odmawiające umorzenia tego postępowania, toczącego się przeciwko J. Z. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego dnia [...]. Na każde z tych postanowień złożone zostało zażalenie, które przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien rozpatrzyć organ II instancji, mając na uwadze przedstawione wyżej stanowisko prawne, a w szczególności, iż w świetle art. 52 Prawa budowlanego osobami zobowiązanymi do wykonania obowiązku rozbiórki może być zarówno K.Z. jako aktualna właścicielka nieruchomości, na której znajduje się obiekt podlegający rozbiórce, jak i J. Z. jako inwestor. Dla prawidłowości kontynuacji postępowania egzekucyjnego w stosunku do J. Z. niezbędnym będzie jednak ustalenie, czy nadal przysługuje mu władztwo nad rzeczą, bądź czy z mocy umowy zawartej z właścicielem sprawuje zarząd nieruchomością. Przy rozstrzyganiu organ będzie miał także na uwadze okoliczność, iż K.Z. jest już osobą pełnoletnią". Powyższy wyrok jest prawomocny. Ponownie rozpoznając sprawę WINB postanowieniem z [...] po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie PINB z [...] w przedmiocie zarzutów utrzymał to postanowienie w mocy. Również postanowienie organu I instancji z [...], nakładające grzywnę w wysokości 72074 zł zostało utrzymane w mocy co do wysokości grzywny, a jedynie modyfikacji podlegał podmiot, na który grzywna ta została nałożona (zamiast na przedstawicieli ustawowych małoletniej skarżącej grzywnę nałożono na K.Z. w związku z uzyskaniem przez nią pełnoletniości – postanowienie WINB z [...]). Oba te postanowienia są ostateczne. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). dalej P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W związku z tym wskazać należy, że po pierwsze, w sprawie II SA/Ke 511/06 WSA w Kielcach dokonał oceny, że wszystkie zakwestionowane przez niego rozstrzygnięcia organów mieszczą się w granicach sprawy w rozumieniu art. 135 P.p.s.a., albowiem przedmiotem sprawy jest wykonanie obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, a w jej ramach organ egzekucyjny ustala osobę zobowiązaną w rozumieniu art. 1a pkt 20 ustawy. Po drugie Sąd ten, a wcześniej NSA w cytowanych wyżej wyrokach wskazał, że K.Z. z mocy art. 52 Prawa budowlanego jest zobowiązana do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji nakazującej rozbiórkę, mimo, że sama ta decyzja była adresowana do jej poprzednika prawnego J. Z. Oznacza to, że w toku dalszego prowadzenia egzekucji zarówno organ jak i sąd administracyjny są związane wyżej przedstawioną oceną prawną, co oznacza, że skarżąca nie może skutecznie domagać się umorzenia prowadzonego w stosunku do niej postępowania egzekucyjnego na tej podstawie, że nie ma decyzji nakładającej na nią taki obowiązek. Zauważyć bowiem należy, że od daty wydania przywołanych wyżej wyroków NSA i WSA nie zmieniły się przepisy regulujące tę kwestię, a skarżąca nadal jest właścicielką nieruchomości, na której znajduje się samowolnie rozbudowany budynek, co do którego pozostaje w obrocie prawnym decyzja nakazująca jego częściową rozbiórkę. Dodatkowo zauważyć należy, że przywoływane przez skarżącą orzeczenia sądów dotyczyły głównie takiej sytuacji, gdy inwestor w dacie dokonywania samowoli budowlanej nie był właścicielem nieruchomości. Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.