II SA/Ke 925/05

Sygnatura akt: II SA/Ke 925/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Renata Detka, Asesor WSA Jacek Kuza, Protokolant: Referent stażysta Katarzyna Mrozicka - Bąbel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2006 r. sprawy ze skargi S. M. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] numer [...] w przedmiocie : zarzutów do projektu planu miejscowego oddala skargę. S. M. wniósł w trybie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zarzut przeciwko wyłożonemu po raz trzeci do publicznego wglądu w dniach 25 czerwca 2004r. – 16 lipca 2004r. miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego dla terenu wsi O. gmina K., sprzeciwiając się ominięciu słupa wysokiego napięcia częścią zaprojektowanej ulicy dojazdowej KD-2 po stronie działki nr ewidencyjny 1896 stanowiącej jego współwłasność i w ten sposób przeprowadzenie drogi po stronie tej działki. W uzasadnieniu pisma z dnia 7 lipca 2004r. (data wpływu do Urzędu Gminy w K.) wskazał, że wyraził zgodę na przekazanie pod budowę drogi 4mb z całej długości działki nr ew. 1896 natomiast w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidziano większe zajęcie na ten cel jego działki. Twierdzi, że wydzielone działki znajdujące się w obrębie słupa wysokiego napięcia będą "za krótkie". Rada Gminy w K. uchwałą Nr [...] z dnia [...] odrzuciła powyższy zarzut w całości. W uzasadnieniu faktycznym podniesiono: 1) poszerzenie istniejącej drogi polnej o szerokości 3m na ulicę dojazdową o łącznej szerokości 12,5m wymaga obejścia kratownicowego słupa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, bowiem jego przesunięcie byłoby technicznie trudne i ekonomicznie nieuzasadnione; 2) właściciele działki nr ew. 1896 nie wyrazili zgody na obejście po południowej stronie słupa zaproponowane w projekcie planu wyłożonym po raz drugi do publicznego wglądu w dniach 19 marca – 9 kwietnia 2004r., który zakładał całkowite pominięcie tej działki. S. M. zakwestionował wynikające z takiego rozwiązania powiększenie swoich działek; 3) obejście słupa po stronie północnej zaproponowane w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu w dniach 26 czerwca – 16 lipca 2004r. przewiduje zminimalizowanie przez oddzielenie i poprowadzenie po stronie południowej chodnika w związku z tym ingerencja w działkę nr ew. 1896 wystąpi na głębokości ok. 7,5m. Z uwagi na konieczność zachowania parametrów technicznych drogi nie jest możliwe uwzględnienie zgody S. M. na zajęcie 4m z przedmiotowej działki; 4) głębokość zaprojektowanych działek stanowiących współwłasność S.M. znajdujących się w obrębie słupa wynosi ok. 40m a dodatkowo w planie zwiększono ich szerokość. W uzasadnieniu prawnym uchwały Rada Gminy w K. wskazała wedle jakich przepisów prowadzone było w niniejszej sprawie postępowanie, powołała się na przysługująca jej na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 1 ust. 2 pkt 1, pkt 3, pkt 5 kompetencję w zakresie ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu oraz wymogi jakie muszą być uwzględnione w zagospodarowaniu przestrzennym. Stwierdziła, iż w planie obok przeznaczenia terenów na cel podstawowy tj. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną muszą znaleźć się elementy zagospodarowania integralnie związane z tą formą zabudowy i jej użytkowaniem, w tym sprawna technicznie i użytkowo sieć uliczna. Zapewnienie dróg o odpowiednich parametrach technicznych, w tym w zakresie bezpieczeństwa i mienia wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 43, poz. 430). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę Rady Gminy w K. o odrzuceniu zarzutu S. M. podnosi, że organ wprawdzie podjął uchwałę ale nie rozstrzygnął jego zarzutu, bowiem nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności faktyczne jak również nie zostały podane przesłanki prawne jakimi kierował się organ. Zdaniem skarżącego przyjęte rozwiązanie jest nieuzasadnione ani prawnie ani ekonomicznie. Przepisy dopuszczają minimalną szerokość pasa drogowego w liniach rozgraniczających dla drogi dojazdowej, jaką jest zaprojektowana droga KD-2 tj. 10m, a taką szerokość można uzyskać korzystając z 4m gruntu jego działki. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w treści zaskarżonej uchwały. Dodatkowo podniesiono, iż projekt uchwały był przedmiotem analizy na posiedzeniu Komisji Planowania, Budżetu i Inwentaryzacji. Wobec zaprezentowania w skardze nowej argumentacji w kwestii zmniejszenia do 10m szerokości zaplanowanej ulicy wywiedziono, iż szerokość chodników zgodnie z § 44 ust. 2 powołanego rozporządzenia z dnia 1999r. nie może być mniejsza niż 2m ( propozycja S. M. poparta szkicem przewidywała 1,5m), w sytuacji natomiast węższych niż wymagane przepisami chodników istnieje zgodnie z § 44 ust. 4 tego rozporządzenia konieczność odsunięcia ich od jezdni, w związku z tym w projekcie planu przewidziano chodnik północny o szerokości 1,5m oddzielony od jezdni pasem zieleni. Przyjętą w planie szerokość ulicy KD-2 tj. 12,5m uzasadnia jej przeznaczenie zarówno do komunikacji kołowej i pieszej jak i do realizacji w jej liniach rozgraniczających podziemnych sieci infrastruktury technicznej: kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, elektroenergetycznej, teletechnicznej i oświetleniowej, a docelowo również garażowej. Tym celom służą przede wszystkim chodniki i pas zieleni o minimalnej szerokości dla takiego pasa 3m, co łącznie z jezdnią tworzy szerokość ulicy 12,5m. Ponadto zaznaczono, że 7,5m pas gruntu z działki 1896 występuje na długości ok. 90m, przy całkowitej długości tej nieruchomości wynoszącej 500m. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienie o charakterze procesowym. Stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazuje się sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z tego względu właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga S. M. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej uchwały takich naruszeń nie wykazała. Oceniając legalność zaskarżonej uchwały Rady Gminy w K. Sąd kontroluje zgodność z prawem procedury rozpoznawania zgłoszonego zarzutu oraz bada czy uzasadnienie uchwały rady gminy o odrzuceniu zgłoszonego zarzutu odpowiada wymaganiom ustawowym. Tym samym wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad sposobem sprawowania przez organy gminy przysługujących im kompetencji w zakresie planowania przestrzennego. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] Rada Gminy w K. działając na podstawie art. 12 ust. 1 nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) przystąpiła do sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy K., w tym do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie wsi O., w granicach określonych w załączniku nr 3 do uchwały, z przeznaczeniem terenów pod zabudowę jednorodzinną wraz z usługami i niezbędną infrastrukturą techniczną. Prace nad kwestionowanym planem prowadzone w trybie art. 18 ust. 2 powołanej ustawy obejmowały kolejne etapy stosownie do obowiązującej procedury sporządzania tego planu, m.inn. na Wójcie Gminy K. spoczywał obowiązek pisemnego zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu, indywidualnie także "właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu" (art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a), w celu umożliwienia im ewentualnego wniesienia zarzutów, jeżeli uznają, że ustalenia przyjęte w projekcie planu naruszają ich interes prawny lub uprawnienia (art. 24 ust. 1 i ust. 2). Jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym także w wyniku uwzględnienia wniosków, protestów i zarzutów, czynności o których mowa w art. 18 ust. 2, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian (art. 25) Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na skutek wnoszonych zarzutów był trzykrotnie wyłożony do publicznego wglądu tj. w dniach 30.05.-20.06.2003r, 19.03.-9.04.2004r. i 25.06.-16.07.2004r. Przepis art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) stanowi, iż do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, prowadząc postępowanie w sprawie odrzucenia zarzutu w trybie art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym Rada Gminy w K. działała zgodnie z prawem, albowiem wyłożenie po raz trzeci do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi O. nastąpiło z uwzględnieniem powołanego przepisu art. 25 i stanowiło ponowienie czynności wyłożenia do publicznego wglądu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które nastąpiło z zachowaniem prawem przewidzianej procedury po raz pierwszy i drugi pod rządami przepisów nieobowiązującej obecnie ustawy z 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu, co staje się przesłanką do jego merytorycznej oceny. O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne ( ust. 3 art. 24). Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwem sądowym "obowiązek uwzględnienia zarzutu powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Rada gminy nie ma takiego obowiązku wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienia wnoszącego, ale dzieje się to zgodnie z obowiązującym prawem, w granicach określonych przepisem art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy (Z.Niewiadomski – Prawo zagospodarowania przestrzennego, Wspólnota 1998r., Nr 37). Uprawnienia te przesądzają o samodzielności planistycznej. Skarżący nie może zatem oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przyznanych jej kompetencji i będzie związana żądaniami właścicieli działek z obszaru objętego projektem planu. Może natomiast oczekiwać, że rada wykonując ustawowe uprawnienia w przedmiotowym zakresie będzie działała zgodnie z obowiązującym prawem i nie będzie nadużywała przysługującego jej uprawnienia. Wówczas, mimo, że naruszony zostanie prawem chroniony interes wnoszącego zarzut, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu i w ślad za tym radzie nie można skutecznie zarzucić, iż zgłoszony zarzut odrzuciła. Rada działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego jej uznania i o ile go nie nadużywa, odrzucenie zgłoszonego zarzutu nie może później powodować stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nieważności stosownej uchwały rady gminy. Ma rację Rada Gminy w K. stwierdzając, że ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym jest jedną z ustaw, które ograniczają właściciela w korzystaniu z jego prawa własności, chronionego przepisem rangi konstytucyjnej. Zgodnie z art. 33 tej ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W świetle materiałów sprawy bezsporne jest, że zakwestionowane przez skarżącego ustalenie projektu planu narusza jego interes prawny, skoro skarżący jest właścicielem nieruchomości, przez którą przebiega część projektowanej ulicy KD-2. Fakt ten jednak nie oznaczał konieczności uwzględnienia zgłoszonego zarzutu, a jedynie stwarzał legitymację do jego wniesienia. Zważyć należy, że zawarty w piśmie z dnia 7 lipca 2004. zarzut S. M. odnoszący się do szerokości planowanej ulicy KD-2 był ogólnikowy i wynikało z niego, że skarżący nie kwestionuje zasadności poszerzenia istniejącej drogi polnej o szerokości 3m nie mniej jednak uważa, że wystarczające będzie zajęcie na ten cel 4 m z jego działki nr ew. 1896 położonej wzdłuż projektowanej ulicy. Faktem jest również, że bardziej szczegółowa argumentacja dotycząca tej kwestii pojawiła się na etapie skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdza, iż kwestia poszerzenia projektowanej ulicy KD-2 przeznaczonej zarówno do komunikacji kołowej i pieszej jak i realizacji w jej liniach rozgraniczających podziemnej sieci infrastruktury technicznej z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w tym wskazujących powinność uwzględniania nowej infrastruktury podziemnej poza jezdnią istniejącą i docelową (§ 140 ust. 8), interesu ogółu mieszkańców, względami celowościowymi i racjonalnymi mieści się w granicach przysługującego radzie gminy uznania. Ustalenia faktyczne zawarte w zaskarżonej uchwale co do konieczności wprowadzenia w planie projektowanych zmian nie zawierają cech dowolności. Zauważyć należy, że przedmiotowa droga, KD-2 dotyczy terenu już zainwestowanego na ten sam cel. Przyjętych w tym zakresie rozwiązań planu nie można poczytać jako naruszających prawo. Za nietrafny należy uznać również zarzut skarżącego, iż Rada Gminy K. nie rozstrzygnęła sprawy zarzutu lecz go wyłącznie odrzuciła. Odnosząc się do tej kwestii stwierdzić należy, iż postępowanie w zakresie uwzględnienia bądź odrzucenia zarzutu nie wymaga od rady gminy przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w trybie i na zasadach określonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Istotne jest to, by uchwała uwzględniająca bądź odrzucająca zarzut była podjęta przez radę gminy w formie uchwały i aby ta uchwała zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta rozpatruje w terminie nie dłuższym niż miesiąc, protesty i zarzuty wniesione do projektu planu i przedstawia radzie gminy protesty i zarzuty nie uwzględnione w projekcie planu (art. 18 ust. 2 pkt 8), a następnie ogłasza w miejscowej prasie oraz przez obwieszczenie a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o terminie sesji, na której rada rozpatrzy nie uwzględnione protesty i zarzuty wniesione do projektu planu, zawiadamiając o tym imiennie zainteresowanych. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, iż Wójt Gminy K. pismem z dnia 9.08.2004r. poinformował H. i S. M. o braku możliwości uwzględnienia zgłoszonego zarzutu, a nadto sprawa ta była rozważana na posiedzeniu gminnej Komisji Planowania Budżetu i Inwentaryzacji w dniu 19 sierpnia 2004r. oraz .- o czym świadczy stosowny protokół - stanowiła przedmiot dyskusji na sesji Rady Gminy K. odbytej w dniu 26 sierpnia 2004r., na której Rada odrzuciła ten zarzut . Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez Radę Gminy K., na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.