II SA/Ke 925/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi L. J. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. i L. J. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z rozbudową wewnętrznych instalacji na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...], w S. , gm. K. , na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że niniejsza sprawa była już dwukrotnie przedmiotem rozpoznania w trybie odwoławczym. Analizując nowo wydaną decyzję Kolegium stwierdziło, że organ I instancji wykonał jego dyspozycje w zakresie wystarczającym dla potrzeb sprawy i wydał decyzję odpowiadającą prawu. Organ odwoławczy podniósł, że w rozpoznawanej sprawie inwestorzy A. i J. W. wystąpili do Burmistrza Miasta i Gminy K., ze skorygowanym w trakcie postępowania wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z rozbudową wewnętrznych instalacji. Zdaniem Kolegium, badany obecnie wniosek o ustalenie warunków zabudowy spełnia w wystarczającym zakresie wymogi określone w art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 778.), dalej zwanej "ustawą o planowaniu", ponieważ zawiera wszystkie elementy wymagane tym przepisem. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa art. 61 ustawy o planowaniu. Spełnienie tych warunków potwierdza sporządzona w sprawie nowa analiza obszaru wyznaczonego zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem". W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 -5. Wspominany teren został wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, tj. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej niż 50m, zaś granice obszaru pokazano na mapie w skali 1:500. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził w sposób zgodny z prawem wymaganą analizę cech zabudowy i zagospodarowania tego terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 -5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a których łączne spełnienie warunkuje wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji. Bezspornym jest w sprawie kontynuacja funkcji, ponieważ w obszarze analizowanym występuje zabudowa jednorodzinna z uzupełniającą zabudową gospodarczą i garażową oraz zabudowa usługowa. Z części graficznej analizy wynika, że w granicach wyznaczonego obszaru analizowanego występuje trwała zabudowa kubaturowa zarówno wolnostojąca jak i usytuowana w granicy nieruchomości. Nadto, organ I instancji wykazał i uzasadnił faktycznie i prawnie, w sposób wystarczający, że przy uwzględnieniu ustalonych przez organ parametrów dla nowej zabudowy lokalizacja wnioskowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego na sąsiedniej działce nie naruszy zastanego na tym terenie ładu przestrzennego. Dalej organ odwoławczy podał, że stosownie do wymagań określonych art. 54 pkt 1-3 ustawy o planowaniu, badana decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. W ramach wymagań w zakresie warunków kształtowania ładu przestrzennego w analizowanej decyzji organu I instancji określono: -linię zabudowy budynku - wyznaczoną istniejącym na terenie inwestycji budynkiem mieszkalnym; tj. 3m od krawędzi jezdni drogi gminnej nr 54, zgodnie z załącznikiem nr 1 decyzji; -wysokość okapu elewacji frontowej od 3m do 4,5m; -geometrię dachu - dach dwuspadowy symetryczny lub wielospadowy o kącie nachylenia w przedziale od 20 do 45 stopni. Położenie głównej kalenicy dachu prostopadłe do zachodniej granicy działki nr [...] na poziomie od 6,5m do 8,0m od poziomu terenu; -wskaźnik powierzchni zabudowy, powierzchnię biologicznie czynną, szerokość elewacji frontowej, w związku ze wskazanym szczegółowo zakresem inwestycji, pozostają bez żadnych zmian. Ponadto analizowana decyzja o warunkach zabudowy obejmuje warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych oraz przedstawia linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczone kolorem czarnym i literami ABCDEFGHI-A przedstawione na mapie, stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji. W ocenie Kolegium, organ I instancji zasadnie stwierdził, że wnioskowane przedsięwzięcie nie będzie różnić się od zabudowy istniejącej w wyznaczonym obszarze analizowanym ani pod względem gabarytów, ani pod względem funkcji. Przeprowadzona stosownie do obowiązujących przepisów prawa analiza urbanistyczno-architektoniczna wykazała, że spełnione są warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu, tj. teren inwestycji położony jest na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z uzupełniającą zabudową gospodarczo-garażową, pozwalającym na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektu budowlanego, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; ma zapewniony dostęp do drogi publicznej; istniejące uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust 1, położony jest jak wynika z wyciągu z ewidencji gruntów, na terenach oznaczonych w rejestrze gruntów symbolem B (tereny mieszkaniowe). Dokonana w trybie odwoławczym analiza zgromadzonego materiału wykazała, że w sprawie nie zachodzą sprzeczności z przepisami odrębnymi. SKO zwróciło uwagę, że organ I instancji zasadnie uznał, że gabaryty i forma architektoniczna dla przedmiotowego zamierzenia określone w decyzji, pozwalają na zachowanie ładu przestrzennego i wyznaczone zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym ww. rozporządzenia. Kwestionowana decyzja określa w sposób prawidłowy warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym ustalenia dotyczące m.in. ochrony środowiska, przyrody, krajobrazu i zdrowia ludzi, obsługi komunikacji, w tym zaprojektowany został zjazd do planowanego budynku. Odnosząc się do odwołania organ II instancji podał, że podstawą odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy nie może być sam brak zgodności pomiędzy inwestycją, a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym. Celem ustawodawcy jest bowiem zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego. Zatem lokalizacja wnioskowanego przedsięwzięcia na zabudowanej działce, nie naruszy istniejącego wokół ładu przestrzennego i sposobu zagospodarowania terenu. Organ także dodał, że stosownie do § 9 rozporządzenia badana decyzja obejmuje części składowe decyzji o warunkach zabudowy, tj.: część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1) oraz załącznik w postaci wyników analizy, o której mowa wyżej, zawierających również część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 2). Odnosząc się do treści odwołania Kolegium wyjaśniło, że istotą decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie, czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także przepisami szczególnymi. Decyzja ta nie stanowi podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych, lecz jest jednym z dokumentów, który należy dołączyć do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę na następnym etapie postępowania inwestycyjnego. Określając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanego zamierzenia nie przesądzono także ostatecznie gabarytów projektowanego obiektu. Ostatecznie zamierzenie to zostanie uściślone na etapie udzielania pozwolenia na budowę i niewątpliwie będzie dostosowane do faktycznej dostępności terenowej. W postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę odwołujący się będą posiadać status stron postępowania i dopiero wówczas, zgodnie z prawem, będą mogli skutecznie wnosić zastrzeżenia dotyczące np. braku ściany nośnej wewnętrznej, kwestii związanych z konstrukcją dachu czy komina. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia L. J. i J. J. zarzucili, że decyzja ta jest sprzeczna z warunkami o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu, gdyż inwestor nie dysponuje prawem do nieruchomości. Podkreślili, że budynek mieszkalny stanowi jedną bryłę, w której są wydzielone dwa lokale mieszkalne, przez co decyzja nie może dotyczyć całego budynku, a wyłącznie części odnoszącej się lokalu inwestorów. Wyodrębnienie lokali nastąpiło orzeczeniem sądowym o zniesieniu współwłasności i orzeczenie to wiąże także inne organy, strony oraz Sąd. Skarżący podkreślili, że wyodrębnione lokale mieszkalne dzieli wspólna ściana działowa i oni nie wyrażają zgody na wykorzystanie jej na oparcie projektowanej ściany na tej ścianie działowej, a warunkiem zamknięcia nadbudowanego lokalu od strony wschodniej powinno być wymagane posadowienie ścianki nośnej łącznie z fundamentem od poziomu zerowego w lokalu inwestorów. Autorzy skargi stwierdzili, że zarówno organ I jak i II instancji nie wziął pod uwagę prawomocnego orzeczenia sądowego dotyczącego "zniesienia współwłasności nieruchomości gruntowej nr [...]na działki nr [...] i [...]" oraz podziału budynku mieszkalnego na dwa odrębne lokale mieszkalne. Dlatego czynienie zmian poza ustaleniami sądowymi nie jest uzasadnione. Dodali, że w pismach składanych do organu informowali, że kategorycznie i bezwarunkowo nie wyrażali zgody na naruszenie ich własności pod jakąkolwiek postacią. Zobowiązania i zadośćuczynienie zostały uregulowane i zaakceptowane przez obie strony. Dalej skarżący zauważyli, że poinformowali również organ, że w ścianie od strony południowej znajduje się ich komin, którego używają i wykorzystują do ogrzewania od 1962 r., a który jednocześnie pełni funkcję wentylacyjną. Komin ten przylega do ich części stropu i jest ich własnością. Od strony północnej szerokością wchodzi w skład ich łazienki. Dlatego biorąc powyższe pod uwagę nie wyrażają zgody na podłączenie się inwestorów w przyszłości do ich komina. Wnoszący skargę podkreślili, że organ I instancji dokonuje mylnej kwalifikacji art. 3 pkt. 2a Prawa Budowlanego. Zaznaczyli, że zaskarżona decyzja mylnie oznacza przedmiot inwestycji tj. budynek mieszkalny jednorodzinny, ponieważ de facto jest to jedynie lokal mieszkalny. Skarżący również wskazali, że art. 32 ustawy Prawo budowlane uzależnia wydanie pozwolenia na budowę od wykazania się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którego to prawa inwestorzy nie mają. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżących poparł skargę oraz wniosek dowodowy w niej zawarty o dopuszczenie dowodu z akt sprawy I Ns 383/84 Sądu Rejonowego w K. na okoliczność ustalenia zakresu współwłasności ściany działowej pomiędzy lokalami stron oraz spłat określonych w tamtym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi była decyzja utrzymująca w mocy decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z rozbudową wewnętrznych instalacji. Niesporny w sprawie brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego złożonym w sprawie wnioskiem powodował, że ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego zgłoszonego w tym wniosku wymagał wydania decyzji. Takiej decyzji wymagają bowiem przedsięwzięcia pociągające za sobą zmianę zagospodarowania terenu (art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu), do jakich niewątpliwie należy planowana w sprawie inwestycja polegająca na nadbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z rozbudową wewnętrznych instalacji. Zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu podstawą ustalenia warunków zabudowy w decyzji administracyjnej jest wniosek inwestora, który musi spełniać wymagania określone w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu. Dokonując z urzędu kontroli zaskarżonej decyzji w granicach sprawy, a nie tylko w granicach skargi (art. 134 §1 p.p.s.a.), Sąd nie stwierdził braku żadnego z elementów wniosku określonych w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu. Organy administracji zasadnie więc uznały, że złożony przez inwestorów wniosek spełnia wszystkie ustawowe wymogi. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W sprawie zostały łącznie spełnione warunki, o jakich mowa w przytoczonym art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu. Wykazała to analiza przeprowadzona w trybie przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, załączona wraz z jej wynikami do decyzji organu I instancji. Ustalone na podstawie tej analizy parametry nowej zabudowy nie były kwestionowane. Wyniki analizy w formie graficznej i tekstowej ujęte zostały w załącznikach do decyzji, stosownie do treści § 9 ust. 2 rozporządzenia. Decyzja ustalająca warunki zabudowy zawiera wszystkie elementy ustawowe, o jakich mowa w art. 63 ust. 2 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu: została w niej umieszczona informacja, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, decyzja również określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. W związku z powyższym należy podkreślić, że organ I instancji zasadnie wydał decyzję o warunkach zabudowy, bowiem stosownie do art. 56 ust. 1 w związku z art.64 ust. 1 ustawy o planowaniu, nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oceny Sądu nie mogły zmienić zarzuty skargi. Zasadniczy z nich dotyczył niedysponowania przez inwestora prawem do nieruchomości na cele budowlane, co zdaniem skarżących uniemożliwiało wydanie decyzji ustającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z rozbudową wewnętrznych instalacji. Zarzut taki nie mógł jednak odnieść skutku. Stosownie bowiem do treści art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu, w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 ustawy). W myśl ust. 4 art. 63 wnioskodawcy, który nie uzyskał prawa do terenu, nie przysługuje roszczenie o zwrot nakładów poniesionych w związku z otrzymaną decyzją o warunkach zabudowy. Z powyższych unormowań wynika, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu, nie narusza praw właścicieli i uprawnień osób trzecich, jej podjęcie nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości, a jej wydanie nie przesądza o zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Dodać również należy, że warunki zabudowy mogą zostać ustalone w tym samym czasie dla różnych podmiotów, które w dacie wydawania takiej decyzji nie muszą legitymować się prawem do nieruchomości. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wytycza ogólne i graniczne wymogi, jakie musi spełniać projektowana inwestycja. Ich uszczegółowienie i skonkretyzowanie w sposób przewidziany w Prawie budowlanym i przepisach wykonawczych określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie następuje na kolejnym etapie postępowania zmierzającego do realizacji inwestycji, tj. na etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowalnego i udzielenie pozwolenia na budowę (nadbudowę, przebudowę). Tym samym, należy rozdzielić te dwa etapy inwestycyjne, z których każdy regulowany jest odrębnymi przepisami i których nie wolno dowolnie czy naprzemiennie stosować. Decyzja o warunkach zabudowy odpowiadać ma tylko na pytanie inwestora, czy dany rodzaj zabudowy może powstać na wnioskowanym terenie. Taki właśnie charakter decyzji ustalającej warunki zabudowy i etapowość procesu inwestycyjnego wyklucza domagania się na obecnym etapie od inwestora udokumentowania posiadanych praw do dysponowania nieruchomością. Konsekwencją wskazanego wyżej charakteru postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją jest niezasadność zarzutów i wniosków skargi dotyczących niekompletności ustaleń faktycznych odnośnie stanu prawnego nieruchomości, na której inwestorzy planują przedmiotową nadbudowę i przebudowę oraz odnośnie poszczególnych elementów istniejącego na tej nieruchomości obiektu budowalnego. Nieistotne też jest, czy mający być przedmiotem nadbudowy i przebudowy budynek stanowi jedna bryłę i całość, w której są wydzielone dwa lokale mieszkalne, czy też budynek bliźniaczy. Z tych samych też względów Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z akt sprawy I Ns 383/84 Sądu Rejonowego w K. na okoliczność ustalenia zakresu współwłasności ściany działowej pomiędzy lokalami. Warto dodać, że okoliczność ta nie tylko nie jest niezbędna do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie (co jest jednym z ustawowych warunków dopuszczenia przez sąd administracyjny dowodu z dokumentu), ale wręcz jest na tym etapie postępowania w ogóle niepotrzebna. W związku z powyższym Sąd uznał, że poczynione przez organy administracji ustalenia faktyczne są niewadliwe i były wystarczające do załatwienia sprawy. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.