II SA/Ke 926/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Mrozicka - Bąbel, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2006 sprawy ze skargi S.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oddala skargę. II SA /Ke 926/05 Uzasadnienie Decyzją z dnia 13 lipca 2005 r. Wojewoda Świętokrzyski po rozpatrzeniu odwołania S. P. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty Kieleckiego z dnia 20 maja 2005 r. w prawie 1/ uchylenia decyzji z dnia 7 października 2003r., 2/ uchylenia decyzji z dnia 15 października 2004r., 3/ odmowy uznania z dniem 7 października 2003 r. za osobę bezrobotną, za podstawie art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 kpa, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Organ ten ustalił, że S. P. zarejestrował się w PUP w dniu 7 października 2003 r. Decyzją organu I instancji z tego samego dnia został uznany za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od 15.10.2003 r. W dniu 15.10.2004r. organ I instancji wydał decyzję orzekającą o utracie przez zainteresowanego od dnia 14.10.2004r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. W dniu 10.02.2005 r. S. P. złożył wniosek o wyrejestrowanie z ewidencji bezrobotnych z dniem 9 lutego 2005 r., przedstawiając zaświadczenie z dnia 28.01.2005 r., wystawione z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminu M., o zmianie we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Z zaświadczenia tego wynika, że datą rozpoczęcia działalności jest dzień 8 stycznia 1991 r. W związku z powyższym organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalono, że S. P. posiadał 3 niezależne od siebie zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, z czego dwa wpisy wykreślił z ewidencji w latach 1994-1995. Trzecia działalność, rozpoczęta w dniu 8 stycznia 1991 r., została przez niego z dniem 4 lutego 2003r. zawieszona. Zainteresowany wznowił tę działalność z dniem 28 stycznia 2005 r. W związku z wyjściem na jaw tych okoliczności tj. faktu posiadania przez zainteresowanego w dniu rejestracji zarejestrowanej działalności gospodarczej, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] wznowił z urzędu postępowanie i następnie uchylił poprzednio wydane przez siebie decyzje i odmówił uznania S. P. za osobę bezrobotną. W odwołaniu skarżący zarzucił, iż w dacie rejestracji w PUP nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, nigdzie nie pracował, w związku z czym spełniał wszystkie warunki do uznania go za osobę bezrobotną, że złożył w UMiG w M. oświadczenie o zawieszeniu działalności gospodarczej, co jest jednoznaczne jego zdaniem z zaprzestaniem jej prowadzenia. Dodał, że z chwilą, gdy zdecydował się na rozpoczęcie działalności, natychmiast złożył wniosek o wyrejestrowanie z PUP, okazując pracownicy zaświadczenie. Podniesione w odwołaniu zarzuty organ odwoławczy uznał za niezasadne. Wskazał, że zgodnie z art.2 ust 1 pkt 2 lit f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy za osobę bezrobotną nie może być uznana osoba, która podjęła pozarolniczą działalność od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności. Podobnie brzmienie miał przepis art.2 ust 1 pkt 2 lit f obowiązującej do dnia 31 maja 2004 r. ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Tym samym S. P. posiadając w dniu rejestracji w PUP nie wyrejestrowaną ale jedynie zawieszoną działalność gospodarczą, nie spełniał warunków osoby bezrobotnej. Dodatkowo, w związku z treścią odwołania, Wojewoda wskazał, że w dniu rejestracji tj. 7.10.2003r. S. P. na druku "oświadczenie zarejestrowanego" przy każdym z następujących podpunktów: - prowadzę pozarolniczą działalność gospodarczą - podjąłem pozarolniczą działalność gospodarczą i jej nie wyrejestrowałem - posiadam zarejestrowaną działalność gospodarczą zaznaczył odpowiedź "NIE". W skardze na tę decyzję S. P. zarzucił : 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym; 2/ niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez pominięcie - nie zażądanie od Burmistrz Miasta i Gminy M. dokumentacji dotyczącej rejestracji, wyrejestrowania jak i zawieszenia działalności gospodarczej, a także dlaczego w jego dowodzie osobistym została wbita pieczątka o zaprzestaniu przez niego prowadzenia działalności gospodarczej, a nadto okoliczności, czy prowadził działalność gospodarczą, czy też nie w okresie od jej zawieszenia do wznowienia; 3/ sprzeczność istotnych ustaleń z już zebranym materiałem dowodowym, polegającą na przyjęciu, że prowadził on działalność gospodarczą, podczas, gdy w rzeczywistości działalności nie prowadził; 4/ inne naruszenie prawa, a w szczególności zasad wyrażonych w art. 6,7,8 i 10. W związku z tak sprecyzowanymi zarzutami S. P. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną /art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej uppsa /. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, w pierwszej kolejności należało rozważyć, czy faktycznie organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy. W związku z tym jednak przede wszystkim wskazać należy, iż zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu, toczącym się na skutek wznowienia postępowania zakończonego decyzjami, z których pierwsza, najistotniejsza z punktu widzenia sprawy / decyzja z dnia 7 października 2003 r. o uznaniu skarżącego za bezrobotnego i przyznaniu mu prawa do zasiłku/ zapadła pod rządem obowiązywania ustawy z 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Dlatego też dla dokonania oceny, czy skarżący w dacie rejestracji spełniał warunki do uznania go za osobę bezrobotną miarodajne są przepisy tej właśnie ustawy. Dlatego też organ rozstrzygając sprawę powinien był przede wszystkim powołać art.2 ust.1 pkt 2 lit f ustawy z dnia 1994 r. a nie ustawy z 2004 r. Nie jest to jednak uchybienie, które miałoby wpływ na wynik sprawy Jak bowiem słusznie zauważył to organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uregulowanie dotyczące takiej sytuacji, jaka zachodzi w niniejszej sprawie / kiedy to osoba ubiegająca się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej posiada nie wyrejestrowaną działalność gospodarczą/ jest identyczne w obu ustawach i nawet zawarte jest w tak samo oznaczonych przepisach /art. 2 ust. 1 pkt 2 lit.f/. Tak więc ostatecznie organ odwoławczy dokonał oceny spełniania przez skarżącego kryteriów uznania go za osobę bezrobotną, wymaganych przepisami ustawy, obowiązującej w dacie wydawania decyzji z [...]. Dokonując zaś wykładni art. 2 ust. ust. 1 pkt 2 lit f ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu należy wskazać co następuje. Celem tej ustawy było łagodzenie skutków bezrobocia i aktywizacja zawodowa bezrobotnych. Istotą definicji bezrobotnego jest założenie, że chodzi tu o osobę, która poszukuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z zamiarem i gotowością jej podjęcia. Oznacza to, iż już w samej istocie bycia bezrobotnym tkwi to, że osoba, która ma uzyskać status bezrobotnego, nie ma pracy, nie prowadzi innej działalności zarobkowej, a tym bardziej nie jest podmiotem gospodarczym. Sformułowanie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f świadczy o tym, że aby uzyskać statut bezrobotnego nie jest wystarczające faktyczne zaprzestanie prowadzenia takiej działalności, gdy była ona wpisana do ewidencji, ale także wyrejestrowanie tej działalności / takie stanowisko zajął także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały w składzie 7 sędziów z dnia 16 grudnia 1996 r. OPS 5//96 ONSA 1997/2/47/. Nie może budzić wątpliwości iż zwieszenie nie jest równoznaczne z wyrejestrowaniem. Taką też wykładnię tego przepisu / która ma zastosowanie również do aktualnie obowiązującej ustawy z 2004 r. / przyjął organ odwoławczy. W związku z powyższym niezasadne są także pozostałe, zawarte w skardze zarzuty. Okolicznością niesporną było i jest to, że S. P. w 1991 r. uzyskał wpis do ewidencji działalności gospodarczej / sklep z artykułami przemysłowymi, komis/- zaświadczenie nr 1/91 , z datą rozpoczęcia tej działalności - 8 stycznia 1991 r. W 1994 i 1995 r. dokonał zmiany przedmiotu działalności a w dniu 4 lutego 2003 r. złożył wniosek o jej zawieszenie. Wznowił ją 28 stycznia 2005 r. Oprócz tej działalności w dniu 18 stycznia 1993 r. wspólnie z inną osobą uzyskał wpis działalności produkcyjnej, usługowej i handlowej - zaświadczenie nr 20/93, z datą rozpoczęcia działalności - 21.03.1993 i ta działalność została wykreślona z ewidencji w dniu 10.04.1995r. Trzecią działalność / prowadzoną jeszcze z inną osobą/ S. P. zarejestrował 7 lipca 1994 r. / zaświadczenie nr 34/94 z datą rozpoczęcia 15 lipca 1994r./ i została ona wykreślona 30 września 1994r. W dowodzie osobistym skarżący miał wpisaną tylko działalność Nr 20/93 i pieczątka, na którą powołuje się w skardze , o zaprzestaniu prowadzenia działalności, dotyczy tylko tej jednej, wyrejestrowanej w dniu 10 kwietnia 1995r., działalności. Powyższe fakty wynikają ze zgromadzonego przez organy materiału dowodowego i nie zachodziła potrzeba uzupełniania postępowania poprzez żądanie dodatkowych dokumentów dotyczących rejestracji, wyrejestrowania i zawieszenia działalności. Skoro zaś bezsporne jest to, iż działalność zarejestrowana w 1991 r. nie została wykreślona, a jedynie na wniosek skarżącego zawieszona w 2003 r., bez znaczenia jest to, czy faktycznie w dacie wydania decyzji z dnia [...] i później, w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych, skarżący faktycznie prowadził tę działalność czy też nie. Skoro zaś organy obu instancji nie ustaliły, że skarżący działalność gospodarczą faktycznie prowadził, bezzasadny jest także trzeci z zawartych w skardze zarzutów. Brak jest również uzasadnionych podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia zasad, wyrażonych w art. 6,7,8 i 10 kpa. Tego naruszenia skarżący zdaje się upatrywać w tym, że jego zdaniem występując o przyznanie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych wypełnił wszystkie dokumenty prawidłowo, niczego nie ukrywając. W związku z tym stwierdzić należy, iż skoro w złożonym pod odpowiedzialnością z art. 233 § 1 kk "oświadczeniu rejestrowanego", S. P. zakreślił słowo NIE przy oświadczeniach o treści "Podjąłem pozarolniczą działalność gospodarczą i jej nie wyrejestrowałem" oraz "Posiadam zarejestrowaną działalność gospodarczą", zawarty w skarze zarzut, iż żadna z odpowiedzi nie mogła być przez niego twierdząco zakreślona na uwzględnienie nie zasługuje. Z urzędu wskazać należy, iż omyłkowo organ odwoławczy jako podstawę swego rozstrzygnięcia wskazał przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa zamiast pkt 1. To jednak uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro zawarte w skardze rozstrzygnięcie i jednoznaczna treść jego uzasadnienia nie mogą budzić żadnych wątpliwości co do treści całej decyzji. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że rozstrzygające w sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami, dokonały w jego wyniku niewadliwych ustaleń stanu faktycznego, a wydane przez nie decyzje nie budzą wątpliwości co do ich zgodności z prawem. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, a które skutkowały by uchyleniem decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ).