II SA/Ke 932/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014r. sprawy ze skargi L. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 sierpnia 2013r. znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji do tankowania samochodów oddala skargę. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2013 r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania L. A. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 12 czerwca 2013 r. znak: [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanego przez Zakład M. S., przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji do tankowania samochodów olejem napędowym, benzyną, gazem LPG wraz z potrzebna infrastrukturą i adaptacją istniejącego budynku dla potrzeb stacji na działce nr ewid. 1253 i części działki nr ewid. 1252 w liniach rozgraniczających przy ul. Ż. w S. - uchylił zaskarżoną decyzję w części rozstrzygnięcia, tj. pkt 2 pn. "Warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich", i w to miejsce orzekł reformatoryjnie określając dodatkowo w stosunku do rozstrzygnięcia zwartego w decyzji organu I instancji o warunkach wykorzystania terenu w fazie likwidacji. W podstawie prawnej decyzji organu I instancji powołano przepisy art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W odwołaniu L. A. zamieszkały przy ul. Ż. 17, t.j na nieruchomości nr ew. 1251, graniczącej od północy z działką inwestora nr ew. 1252 podniósł, że nie był informowany jako strona postępowania o jego ustaleniach. Pismo wniesione przez niego i mieszkańców ul. Ż. do Powiatowego Inspektora Sanitarnego nosi datę 18.02.2013r., co oznacza, że nie było w ogóle rozpatrywane przez organ opiniujący. Ponadto wskazał, że w miejscu planowanego wjazdu na teren inwestycji przebiega linia telekomunikacyjna, która może zostać uszkodzona w trakcie realizacji inwestycji. Może również dochodzić do kolizji lokalizacji planowanego wyjazdu ze stacji paliw z wjazdem na teren hipermarketu. Autor odwołania wniósł o pełne uzasadnienie dotyczące zestawienia poziomów wykazanych emisji deklarowanych dla inwestycji w stosunku do prawem przewidzianych. Wskazał, że uciążliwość przedsięwzięcia (hałas, wyziewy) nie zamknie się w granicach działki, wniósł o podanie rozwiązań, które gwarantują zabezpieczenie środowiska przed skażeniem substancjami ropopochodnymi i innymi niebezpiecznymi. Organ odwoławczy ustalił, że L. A. istotnie nie został w sposób prawidłowy poinformowany o wszczęciu postępowania w sprawie i kolejnych jego etapach, jednakże uchybienie to zostało wyeliminowane przez organ I instancji z chwilą doręczenia pisma z dnia 7.05.2013r. w którym L. A. został poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i uczestniczenia w rozprawie administracyjnej, a następnie doręczono mu decyzję z dnia 12 czerwca 2013 r. Kolegium ustaliło, że wnioskowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 35 i 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie została prawidłowo przeprowadzona procedura poprzedzająca wydanie decyzji środowiskowej, określona w art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony w grudniu 2012 r., a po zapoznaniu się z nim właściwe organy pozytywnie zaopiniowały inwestycję: Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (PPIS) postanowieniem z dnia 15 lutego 2013 r., natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (RDOŚ) postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2013 r. W ocenie Kolegium zakres raportu jest zgodny z wymogami określonymi w art. 66 i art. 67 ww. ustawy. Stosownie do art. 79 ust 1 tej ustawy organ I instancji przeprowadził ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i umożliwił udział społeczeństwa w tym postępowaniu. W uzasadnieniu decyzji odniósł się do pisemnych protestów właścicieli działek sąsiednich i przeprowadził rozprawę administracyjną w celu wyjaśnienia wątpliwości. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji, wbrew treści art. 82 ust. Ustawy z dnia 3 października 2008 r., w pkt 2 decyzji pn. "Warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich" nie zawarł warunków wykorzystania terenu w fazie likwidacji przedsięwzięcia, które zostały określone w postanowieniach PPIS i RDOŚ. W tym zakresie konieczne więc było wydanie decyzji reformatoryjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Poza tym organ I instancji ujął w decyzji wszystkie elementy , o których mowa w art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja nie wpływie na pogorszenie warunków użytkowych terenów sąsiednich, z uwagi na wprowadzone zabezpieczenia, tj. zastosowanie nowoczesnych urządzeń do gromadzenia i przetaczania paliw, szczelne utwardzenie terenu, odprowadzanie wód opadowych do kanalizacji deszczowej, selektywne gromadzenie odpadów, nadzorowanie sprawności wszystkich urządzeń, przestrzeganie przepisów BHP i PPoż., nasadzenie zieleni wzdłuż granic. Organ odwoławczy powołał się na stanowisko RDOŚ, który stwierdził, że eksploatacja przedmiotowej stacji paliw nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu na terenach chronionych akustycznie. Wzdłuż ogrodzenia, w szczególności od strony zachodniej i północnej, przewiduje się nasadzenie pasów zieleni pełniących funkcję izolacyjno-ochronną. Według raportu planowane przedsięwzięcie spowoduje na najbliższym terenie zabudowy mieszkalnej wzrost hałasu o maksymalnie 3,5 dB w porze dziennej i 4,6 dB w porze nocnej. Klimat akustyczny na terenach chronionych akustycznie znajdujących się najbliżej planowanej stacji paliw kształtowany jest głównie przez istniejący układ ulic i parking przy hipermarkecie C. Mając powyższe na uwadze organ I instancji nałożył na inwestora w decyzji obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej, a w razie wystąpienia ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko zaproponowanie dodatkowych rozwiązań technicznych i organizacyjnych. Kolegium wskazało, powołując się na ustalenia raportu, że ograniczenie emisji oparów benzyny przy przeładunku paliw do zbiorników magazynowych zostanie zminimalizowane przez zastosowanie wahadła gazowego o skuteczności redukcji oparów do 98%, a na pistoletach przez zastosowanie systemu VRS o zdolności odsysania oparów 95%. Analiza obliczeniowa dotycząca emisji zanieczyszczeń do powietrza nie wykazała przekroczeń poziomów dopuszczalnych substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu, ani wartości odniesienia substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r., poza terenem władania inwestora. Organ odwoławczy wyjaśnił, ze kwestie dotyczące kolizji planowanej inwestycji z istniejącą infrastrukturą będą przedmiotem analizy i oceny właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej oraz odrębnie zarządcy drogi, na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach L. A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że aktualne przeznaczenie terenu pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu zagospodarowania terenu i budowie stacji paliw wraz z potrzebną infrastrukturą, w sytuacji gdy przedmiotowy teren ma charakter zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności z usługami, dla którego ustala się zakaz wprowadzania funkcji kolidujących (uciążliwych), bądź generujących duży ruch samochodowy, zwłaszcza samochodów ciężarowych powyżej 2,5 t. Ponadto skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania, tj.: – art. 138 § 2 w zw. z art. 106 § 1 w zw. z art. 6, art. 7, art. 10, art. 15 i art. 77 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji mimo uprzedniego nierozpoznania przez organ opiniujący, PPIS, wniosków złożonych przez skarżącego; – art. 138 § 2 w zw. z art. 106 § 1 w zw. z art. 6, art. 7, art. 10 i art. 15 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego; – art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; – art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że jego i innych mieszkańców pismo z dnia 18.02.2013r. skierowane do PPIS nie zostało w ogóle uwzględnione przez organ opiniujący. Dopuszczenie skarżącego do udziału w postępowaniu dopiero w dniu 7.05.2013r. dawało mu zbyt krótki termin do zaznajomienia się z sytuacją i toczącym się postępowaniem. Zdaniem skarżącego Kolegium ograniczyło się do skontrolowania decyzji organu I instancji, nie przeprowadzając postępowania w pełnym zakresie. Swoje rozstrzygnięcie oparło na materiale niekompletnym, czym naruszyło art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Nie odniosło się w ogóle do kwestii istniejącej na terenie planowanej inwestycji linii telekomunikacyjnej. Skarżący zakwestionował podniesioną przez organ możliwość zasadzenia drzew pełniących rolę ochrony akustycznej, z uwagi na ograniczenie właścicielom działek sąsiednich dostępu do światła słonecznego. Jego zdaniem funkcjonowanie całodobowej stacji paliw w sposób szczególny zmieni przeznaczenie terenu z uwagi na hałas i wzmożony ruch samochodowy, który do tej pory był znikomy. Wyziewy produktów ropopochodnych nie zamkną się zaś w granicach działki inwestora Dodatkowo skarżący wskazał, że organ I instancji błędnie określił, że zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna znajduje się w odległości ponad 100 m od inwestycji, podczas gdy z map, którymi dysponuje skarżący wynika, że odległość między działką nr 1252 a blokiem mieszkalnym przy ul. P. wynosi 85 m. Ponadto funkcjonowanie w pobliżu inwestycji Klubu "W." grozi niebezpieczeństwem, np. wybuchu fajerwerków. Skarżący zwrócił również uwagę na fakt, że inwestor nie jest właścicielem działki nr 1255/16, znajdującej się we władaniu Gminy, przez którą planuje wyjazd ze stacji paliw, a także na fakt, że planowany wyjazd na teren dla samochodów dostawczych paliw płynnych od strony ul. Ż. koliduje z zakazem wjazdu dla pojazdów powyżej 2,5 t. Dokonując grodzenia działek od strony wschodniej inwestor przywłaszczył sobie część działki nr 1255/16. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Postępowanie w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa środowiskowa". Z art. 71 tej ustawy wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1), a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1 ust. 2) i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2 ust. 2). Przewidziana w tym przepisie określa więc środowiskowe wymagania, które inwestor musi spełnić, jeżeli zamierza podjąć działalność gospodarczą; następnie muszą być one uwzględnione w decyzji o warunkach zabudowy, gdy na danym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w przeciwnym razie – w pozwoleniu na budowę. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że przedsięwzięcie polegające na budowie stacji do tankowania samochodów olejem napędowym, benzyną, gazem LPG wraz z potrzebna infrastrukturą i adaptacją istniejącego budynku dla potrzeb stacji, należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 35 i 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397 ze zm.), tj. instalacji do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego (pkt 35); instalacji do podziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w pkt 36a i § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby (pkt 36). Z akt sprawy wynika, że ze względu na charakter planowanego przez inwestora do realizacji przedsięwzięcia Prezydent Miasta, po uprzednim uzyskaniu opinii PPIS i RDOŚ, na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz § 3 ust. 1 pkt 35 i 36 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., postanowieniem z dnia 23 listopada 2012 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji objętej wnioskiem). Jednocześnie postanowieniem tym ustalony został zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który winien spełniać wymogi określone w art. 66 ust. 1 i 6 ustawy środowiskowej oraz zawierać m.in. przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia (pkt 1.1.c), opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań przedsięwzięcia na środowisko obejmujący oddziaływania wynikające m.in. z emisji (pkt 1.8.c), analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem (pkt 14). Nadto organ I instancji, realizując obowiązki określone przepisem art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej wystąpił do RDOŚ o uzgodnienie warunków realizacji planowanej inwestycji oraz do PPIS o wydanie opinii w przedmiotowym zakresie; organy te wydały odpowiednio postanowienie uzgadniające (z dnia 25 kwietnia 2013 r.) oraz postanowienie w przedmiocie wyrażenia opinii (z dnia 15 lutego 2013 r.), na podstawie raportu oraz załączonej do niego dokumentacji przedłożonej przez inwestora. Podkreślić należy, że z ustaleń będącego w aktach sprawy raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie w zakresie potencjalnych zagrożeń dla środowiska, tj. emisji zanieczyszczeń do powietrza, emisji hałasu, wytwarzania odpadów, ścieków socjalno-bytowych i "brudnych" wód opadowych spełnia wszystkie normy i przepisy ochrony środowiska. Nie ma wpływu na ludzi i na elementy środowiska, w tym na walory krajobrazowe, istniejącą zabudowę i zagospodarowanie terenu – uciążliwość zamyka się w granicach działek inwestora, tj. obszaru, do którego ma tytuł prawny. W odniesieniu do emisji zanieczyszczeń do powietrza autorzy raportu wykazali, że z uwagi na zastosowanie nowoczesnych urządzeń do gromadzenia i przetaczania paliw, szczelne utwardzenie terenu, odprowadzanie wód opadowych do kanalizacji deszczowej, selektywne gromadzenie odpadów, nadzorowanie sprawności wszystkich urządzeń, emisje z terenu stacji paliw nie będą powodować przekraczania standardów jakości powietrza dla wszystkich analizowanych zanieczyszczeń, poza terenem inwestycji. Jedynie na terenie stacji mogą występować chwilowe przekroczenia wartości dopuszczalnych częstości maksymalnych stężeń jednogodzinowych dla benzenu i węglowodorów alifatycznych (s. 45 raportu). Dla wszystkich zanieczyszczeń spełnione są zatem warunki nieprzekraczania wartości norm dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń (NDS) poza terenem inwestycji, tj. 0,2% określonych w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. nr 16, poz. 87). Również hałas emitowany do środowiska ze stacji paliw nie przekracza dopuszczalnych standardów jakości środowiska w zakresie hałasu. Teren inwestycji znajduje się na obszarze, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jednakże z uwagi na sąsiedztwo hipermarketu C. (działka nr 1255/8) stwierdzić należy, że teren ten ma charakter mieszkaniowo-usługowy. Dla terenu znajdującego się po przeciwległej w stosunku do nieruchomości inwestora stronie ul. Ż. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia 21 października 2011 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie ulic: [...]. Zgodnie z ustaleniami tego planu w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami (MN). Wymagania dotyczące dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określone zostały w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. poz. 1109), wydanego na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, ze zm.). Dla terenów mieszkaniowo-usługowych dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, wyrażone wskaźnikami hałasu (LAeq D, LAeq D), wynoszą: w porze dziennej (godz. 6-22) 55 dB, w porze nocnej (godz. 22-6) – 45 dB (pkt 3d Tabeli nr 1). Pomiary poziomu hałasu nie wykazały aby emisja hałasu związana z funkcjonowaniem stacji paliw przekraczała w najbliższym sąsiedztwie ww. wartości. Dla pory dziennej uzyskano wynik od 41,3 do 47,6 dB, dla pory nocnej zaś od 38,7 do 44,2 dB. Jednocześnie we wszystkich punktach obserwacji różnice między obliczonymi wartościami poziomu dźwięku a mierzonymi wartościami tła akustycznego są mniejsze niż 3 dB, co oznacza, że hałas przenikający do środowiska z terenu przedmiotowej stacji, w punktach tych nie będzie odróżniany od hałasów otoczenia (s. 53 raportu). Skarżący w żadnym zakresie nie podważył ustaleń ww. raportu, sporządzonego przez osoby posiadające wymaganą w tym względzie wiedzę specjalistyczną i kwalifikacje, stąd też zarzuty skargi podnoszące zagrożenie życia i zdrowia mieszkańców sąsiednich działek ze strony planowanego przedsięwzięcia, nadto nie poparte przez nią żadnymi dowodami, nie mogły odnieść spodziewanego przez skarżącą skutku. W sytuacji gdy w toku niniejszego postępowania nie został opracowany dokument odmiennie określający zakres negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, za wiążący uznać należy ten dokument, który na potrzeby sprawy administracyjnej został opracowany i stanowił podstawę rozstrzygnięcia. O ile bowiem w toku postępowania administracyjnego strona nie zgadza się z opinią biegłego, może skorzystać z możliwości zlecenia takiego dokumentu we własnym zakresie i przedłożenia go jako dowodu w sprawie. Wskazać przy tym należy, że skarżący kwestionując ustalenia w zakresie oddziaływania na środowisko nie przedstawił jakiejkolwiek merytorycznie istotnej argumentacji w zakresie ochrony środowiska mogącej potwierdzać zasadność stawianych zarzutów. Nie wskazał również, jakich czynności dowodowych zmierzających do ustalenia wskazanych przez niego zagrożeń dla środowiska płynących z zamierzonej inwestycji organ administracji miałby dokonać przed wydaniem decyzji. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy stan sprawy został wyjaśniony w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia, nie miały obowiązku przeprowadzania innych, bliżej nieokreślonych przez skarżącego dowodów, mających na celu wyjaśnienie podnoszonych przez niego wątpliwości. Z tych też względów należało uznać, że planowana inwestycja w świetle ustaleń poczynionych przez orzekające w tej sprawie organy, nie będzie naruszać interesu prawnego skarżącego mimo, że nieruchomość na której mieszka graniczy z działką inwestora nr 1252, która to działka, co wynika z załącznika graficznego do decyzji organu I instancji ma być tylko w niewielkiej części objęta planowaną inwestycją. W ocenie Sądu, wydana przez organ I instancji decyzja zawiera wymagane przepisem art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej elementy, a jej uzasadnienie spełnia warunki określone w art. 85 ust. 2, jak również w art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja ta określa szczegółowo rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, nadto nakłada obowiązek wykonania i przedstawienia analizy porealizacyjnej dotyczącej emisji hałasu oraz wykonanie dodatkowych zabezpieczeń w przypadku stwierdzenia przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu w stosunku do terenów z zabudową mieszkaniową, w terminie 6 miesięcy od momentu oddania obiektu do użytkowania. O jej wydaniu organ I instancji poinformował obwieszczeniem z dnia 14.06.2013 r., zgodnie z art. 85 ust. 3 ustawy środowiskowej. W rezultacie Sąd nie znajduje żadnych podstaw do zakwestionowania prawidłowego, w jego ocenie, zastosowania norm prawa materialnego przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Chybiony jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ kwestia zgodności inwestycji z przepisami tej ustawy będzie badana na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, a mianowicie na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia nie rozpatruje się również kwestii wzajemnego stosunku planowanej inwestycji do istniejącej linii telekomunikacyjnej, ani ewentualnej kolizji z ustaloną organizacją ruchu. Kwestie związane z naruszeniem prawa własności podlegają natomiast kognicji sądów powszechnych. Z kolei okoliczność, że blok mieszkalny przy ul. P. znajduje się w odległości 85 m a nie 100 m od działki nr 1252 nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, podobnie jak funkcjonowanie w pobliżu klubu organizującego imprezy okolicznościowe. Brak jest bowiem przepisów, które z uwagi na potrzebę ochrony środowiska przewidywałyby sytuowanie stacji paliw w konkretnej odległości od budynków mieszkalnych lub lokali rozrywkowych. Sąd nie stwierdził również naruszenia przez orzekające w niniejszej sprawie organy wskazanych w skardze przepisów postępowania. Oczywiste jest, że organ opiniujący, PPIS, nie mógł uwzględnić pisma wniesionego przez skarżącego i mieszkańców ul. Ż. z dnia 18.02.2013r., skoro pismo to zostało wniesione po wydaniu postanowienia opiniującego (z dnia 15.02.2013r.). Poza tym skarżący nie wskazał, jaki wpływ treść tego pisma miałaby na rozstrzygnięcie organu. W aktach sprawy znajduje się skierowane do Prezydenta Miasta pismo z dnia 15 lutego 2013 r., podpisane przez L. A. i innych mieszkańców ul. Ż., a zatem organ I instancji miał możliwość zapoznania się ze stanowiskiem skarżącego i osób go popierających w kwestii planowanej stacji paliw. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., polegającego na zbyt krótkim w ocenie skarżącego terminie, w jakim mógł się zapoznać z aktami sprawy, między doręczeniem mu stosownego pisma (w dniu 7.05.2013r.) a wydaniem decyzji (w dniu 12.06.2013r.), stwierdzić należy, że w żaden w sposób nie wykazał on, w jaki sposób uchybienie to uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych, jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. II OSK 831/05). W konsekwencji zarzut naruszenia przepisów postępowania w tym zakresie jest niezasadny. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Z analizy uzasadnienia Kolegium nie wynika aby ograniczył się tylko do skontrolowania prawidłowości decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy na nowo ustalił stan faktyczny sprawy i na nowo dokonał oceny zasadności ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia, w kontekście raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nie sposób również zgodzić się ze skarżącym, że organ odwoławczy wydał swoje rozstrzygnięcie w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, w sytuacji gdy skarżący nie wskazuje, jakie jeszcze dowody należałoby przeprowadzić. W tym stanie rzeczy, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.