II SA/Ke 95/15

Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Dnia 10 lipca 2015 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 listopada 2014r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: I. ustanowić dla Z. R. adwokata którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka, II. oddalić ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Z. R. złożyła formularz urzędowy PPF, wnosząc o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 listopada 2014r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Ze złożonego formularza wynika, że skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1814 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawczyni nie wykazała innego majątku oprócz domu wielkości 132 m². Skarżąca oświadczyła, że w związku z licznymi chorobami dużą część jej budżetu stanowią wydatki na zakup leków, wizyty lekarskie i rehabilitację. Wnioskodawczyni podała, że spłaca pożyczki zaciągnięte na zakup opału na zimę i remont domu. Ponadto oświadczyła, że opłaty za prąd i opał oraz inne koszty związane z utrzymaniem domu powodują, że niejednokrotnie brak jej pieniędzy na wyżywienie. Postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 18 marca 2015 r. zwolniono skarżącą i od kosztów sądowych i oddalono wniosek w pozostałym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 3 czerwca 2015r. oddalił skargę Z. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W dniu 16 czerwca 2015r. skarżąca złożyła ponownie formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270) prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie kosztów sądowych i ustanowienie adwokata przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży więc obowiązek wykazania, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem. W rozpatrywanej biorąc pod uwagę wysokość dochodu skarżącej i wydatki związane z jej bieżącym utrzymaniem, w tym na leczenie oraz opłaty za media, a fakt, iż wnioskodawczyni nie posiada innego majątku poza domem i udziałem we współwłasności nieużytków rolnych oraz zły stan zdrowia utrudniający samodzielne występowanie przed sadem, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, niezbędnego do sporządzenia skargi kasacyjnej. Zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie w zakresie przyznania adwokata z urzędu. Odnosząc się natomiast do ponownego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych należy stwierdzić, że jest on bezzasadny i podlega oddaleniu. Kwestia ta została już bowiem rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 18 marca 2015 r. którym zwolniono skarżących od całości kosztów sądowych, w tym również od opłat kancelaryjnych i wpisu od skargi kasacyjnej. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 1 i 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.