II SA/Ke 964/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka,, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Mrozicka - Bąbel, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 września 2006r. sprawy ze skargi A.Ł. i M.Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia M. i A. Ł. utrzymał w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 10 maja 2005 r., ustalające dla A. i M. Ł. opłatę legalizacyjną w wysokości 15.000 zł, dotyczącą samowolnej rozbudowy budynku gospodarczo – garażowego o wym. w rzucie 7,4 x 11,0 m, znajdującego się na działce nr ewid. 907 w S. gm. G.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy budynek gospodarczo – garażowy o wymiarach 7,40 x 11,00 jest budynkiem murowanym, parterowym z poddaszem gospodarczym i dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej pokryty eternitem. Przed samowolną rozbudową budynku w latach 1997-1998 posiadał on wymiary 6,20 x 11,00. Do roku 2002 właścicielami przedmiotowej nieruchomości byli rodzice A. Ł.- J. i M.J., a od roku 2002 A. i M. Ł.. Postanowieniem z dnia [...], podjętym w trybie art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego organ I instancji nakazał A. i M. Ł. wstrzymać roboty budowlane związane z samowolną rozbudową budynku gospodarczo – garażowego, jednocześnie nakładając na inwestorów obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30.VIII.2004 r. dokumentów w postaci : 1. zaświadczenia Wójta Gminy G. o zgodności obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 2 pkt. 1 i 2 Prawa budowlanego, przy czym przedłożony projekt budowlany winien być sprawdzony w trybie art. 20 ust. 2. Inwestorzy A. i M. Ł. przedłożyli w zakreślonym terminie inwentaryzację wraz z opinią techniczną budynku, co spowodowało wydanie w dniu 17 listopada 2004 r. przez organ I instancji postanowienia ustalającego dla A. i M. Ł. opłatę legalizacyjną w wysokości 15.000zł, dotyczącą samowolnej rozbudowy budynku gospodarczo – garażowego o wymiarach 7,4 x 11,0 m. Postanowienie to zostało zaskarżone przez inwestorów i w wyniku złożonego zażalenia organ odwoławczy postanowieniem z dnia 6 stycznia 2005 roku uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia uznając, iż jest ono przedwczesne, gdyż z treści przedłożonych przez inwestorów dokumentów wynika, że istnieje konieczność wykonania pewnych prac budowlanych w przedmiotowym budynku, które winny być uwzględnione w projekcie budowlanym, zaś budowy nie można w tej sytuacji uznać za zakończoną. W wyniku ponownego rozpoznania organ I instancji postanowieniem z dnia 17 lutego 2005 r. nałożył na inwestorów A. i M. Ł. obowiązek usunięcia w terminie do dnia 20.IV.2005 r. nieprawidłowości w przedłożonym projekcie. Wobec przedłożenia w dniu 12.IV.2005 r. przez A. i M. Ł. uzupełnionego projektu budowlanego organ I instancji dnia 10 maja 2005 r. wydał postanowienie ustalające dla A. i M. Ł. opłatę legalizacyjną w wysokości 15 000 zł, dotyczącą samowolnej rozbudowy przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego. Organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie to należy uznać za zgodne z prawem. Przedłożenie w terminie dokumentów, do których zostali zobowiązani inwestorzy na podstawie art. 48 ust. 3 traktuje się jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust 5 Prawa budowlanego). Natomiast na podstawie z art. 49 ust 1 i 2 Prawa budowlanego, właściwy organ przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót bada: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii i uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestorzy przedłożyli poprawiony projekt budowlany uzupełniony o projekt zagospodarowania działki, sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych oraz zakres robót budowlanych pozostałych do wykonania przy przedmiotowym budynku, co traktuje się jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Prawidłowo zatem organ I instancji wyliczył kwotę opłaty legalizacyjnej, zgodnie z art. 59 f ust. 1 w związku z art. 49 ust 2 Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli A. i M. Ł., zarzucając naruszenie przepisów Prawa budowlanego oraz "prawa cywilnego o nabyciu gospodarstwa rolnego", domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniośli, że rozbudowy budynku dokonali rodzice J., a oni tylko złożyli wymagane dokumenty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowane postanowienie nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jego legalności. Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że po przedłożeniu przez skarżących projektu budowlanego, uzupełnionego o projekt zagospodarowania działki oraz zakres robót budowlanych pozostałych do wykonania przy przedmiotowym budynku i po ustaleniu przez organ spełnienia wymogów określonych w art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane została otwarta skarżącym droga do legalizacji obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Legalizacja ta jednak jest uwarunkowana obowiązkiem uiszczenia stosownej opłaty legalizacyjnej. Prawidłowo organ I instancji ustalił dla A. i M. Ł. opłatę legalizacyjnej, wyliczając ją zgodnie z art. 49 ust 2 Prawa budowlanego według wzoru określonego w art. 59 f ust. 1 na kwotę 15.000zł: 50 x 300 zł (stawka opłaty) x 1 (współczynnik kategorii obiektu) x 1 (współczynnik wielkości obiektu budowlanego. Wobec wszczęcia w sprawie niniejszej postępowania przed 30 maja 2004 r. stawka opłaty wynosi 300zł, natomiast współczynnik kategorii obiektu oraz współczynnik wielkości obiektu zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane mają wartość 1. Podnieść należy, że spełnienie przez skarżących przesłanek legalizacji obiektu wzniesionego lub wznoszonego bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz uiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych (gdy budowa jest w toku) lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego (w przypadku budowy ukończonej). Odnośnie podnoszonych przez skarżących spraw własnościowych nieruchomości i dokonanej według nich samowolnej rozbudowy przez poprzednich właścicieli przedmiotowej nieruchomości należy podkreślić, iż rozbudowa nie jest jeszcze zakończona co wynika z przedłożonego przez nich projektu budowlanego, zaś oni, będąc adresatami decyzji nie kwestionowali nakładanych na nich obowiązków wypełniając je, co stało się podstawą do wyznaczenia w toku legalizacji obiektu budowlanego przedmiotowej opłaty legalizacyjnej. Nabywając w 2002 r. przedmiotową nieruchomość skarżący przejęli wszelkie prawa i obowiązki związane z zabudową działki nr ew. 907 w S., gm. G. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.