II SA/Ke 971/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Asesor WSA Jacek Kuza, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2007 r. sprawy ze skargi H. Ś.-S., A. Ż., J. Ż., W. M., I. Ś. i J. Ś. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. II SA/Ke 971/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Wojewoda na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołań I. i J. Ś., J. i A. Ż. oraz H. Ś.-S. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia[...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. S. pozwolenia na budowę posadowienia wież elektrowni wiatrowych z montażem urządzeń gotowych (9 wież o wysokości 22,50 m i turbin wiatrowych 3-śmigłowych typu VESTAS V 17-75 kW o wymiarze r=7,45), wysokość całkowita 29,95 m (wieża +promień turbiny), budowę stacji transformatorowej i linii kablowej średniego napięcia do istniejącej linii napowietrznej SN relacji GPZ N. –M. oraz budowę linii kablowych niskiego napięcia od dziewięciu wież elektrowni wiatrowych do stacji trafo, całość inwestycji zlokalizowana na działkach Nr 599, 633 i 605 w Ć. R., gm. M. G., obiekt budowlany kategorii XXVI i XXIX. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy ustalił, że w dniu 16 marca 2005 r. J. S. wystąpił z wnioskiem do Starostwa Powiatowego o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę posadowienia wież elektrowni wiatrowych z montażem urządzeń gotowych oraz stacji transformatorowej i linii średniego i niskiego napięcia-kablowej, na działkach Nr 599, 633 i 605 w Ć. R., gm. M. G. Do wniosku inwestor dołączył: * oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, * wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ć. R. na terenie Gminy M. G. oraz opinię urbanistyczną, * projekt budowlany zawierający projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno -budowlany inwestycji. Organ wskazał, że stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ustalono, że dla terenu, na którym znajduje się planowane zamierzenie inwestycyjne, został opracowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ć. R. na terenie Gminy M. G., uchwalony uchwałą Nr [... ]Rady Gminy w M. G. z dnia [...]. Zgodnie z powyższym planem działka Nr 599 znajduje się: * w części w pasie zlokalizowanym w odległości od 110 do 185 m od drogi powiatowej relacji W. –U., działka Nr 404, w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i istniejącej zagrodowej z dopuszczeniem usług podstawowych, oznaczonym w planie symbolem MN 1, * pozostała część działki leży w terenach rolnych o symbolu w planie R. Działka Nr 633 znajduje się: * w części w pasie o szerokości 100 m od krawędzi istniejącej jezdni drogi wojewódzkiej Nr 750 relacji Ć. –S.-Z. –B., w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i istniejącej zagrodowej z dopuszczeniem usług podstawowych, oznaczonym w planie symbolem MN 1, * pozostała część działki leży w terenach rolnych o symbolu w planie R. Działka Nr 605 również znajduje się na terenach rolnych oznaczonych w planie symbolem R i stanowi drogę wewnętrzną będącą własnością Gminy M. G., służącą do obsługi przyległych działek rolnych. Wnioskowane do zabudowy części działek Nr 599, Nr 605 i Nr 633 w Ć. R., w całości znajdują się na terenach rolnych, oznaczonych w planie symbolem R. Teren nieruchomości przeznaczonych pod lokalizację wież wiatrowych zostanie tylko w ograniczonym zakresie wykorzystany na w/w cel, a pozostała część tych nieruchomości w dalszym ciągu pozostanie terenem rolnym, zgodnym z ustaleniami planu. Organ podał, że stosownie do § 42 ust. 1 pkt 1 i 2 planu, wyznacza się tereny rolne wraz z zielenią śródpolną, oznaczone na rysunku planu symbolem R, dla których: 1) jako przeznaczenie podstawowe określa się rolnicze użytkowanie kompleksów rolnych (grunty orne, użytki zielone, sady i ogrody), 2) jako przeznaczenie uzupełniające określa się obiekty oraz urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacyjnej lokalne, uprawy ogrodniczo -sadownicze, zadrzewienia i ścieżki rowerowe. Zgodnie zaś z § 22 ust. 8 powyższego planu dopuszcza się możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowych i wodnych w miejscach do tego dogodnych pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z przepisów szczególnych, a zwłaszcza z zakresu ochrony przyrody i środowiska oraz wartości krajobrazowych. Wprowadza się zakaz realizacji elektrowni wiatrowych w odległości poniżej 100 m od istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej, a ich lokalizacja nie może kolidować z pozostałymi elementami infrastruktury technicznej. Stosownie do ust. 3 § 22 w/w planu, budowa nowych stacji transformatorowych, celem zaopatrzenia terenów budowlanych w energię elektryczną, powinna być zgodna z rysunkiem planu Nr 1 i 2. Zapis ust. 4 tego paragrafu dopuszcza inne lokalizacje stacji transformatorowych 15/0,4kV, jeżeli wyniknie to ze szczegółowych rozwiązań technicznych na etapie projektowania. Przedmiotowa inwestycja położona jest w otulinie S.- O. Parku Krajobrazowego, lecz zgodnie z rozporządzeniem Nr [...] Wojewody z dnia [...] w sprawie utworzenia na terenach otulin parków krajobrazowych obszarów chronionego krajobrazu, elektrownie wiatrowe nie są objęte zakazami budowy na tym terenie. Dla S.-O. Parku Krajobrazowego i jego otuliny brak jest ważnego planu ochrony, który ewentualnie ustalałby taki zakaz lub wprowadzał ograniczenia w lokalizowaniu elektrowni wiatrowych. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ć. R. na terenie Gminy M. G. ograniczono możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowych wyłącznie w odniesieniu do terenów zabudowy mieszkaniowej. Organ podkreślił, że w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się opinia urbanistyczna, opracowana przez urbanistę wpisanego na listę Okręgową Izby Urbanistów z siedzibą w K., z której wynika, że proponowane przedsięwzięcie, polegające na budowie wież elektrowni wiatrowych, stacji transformatorowej i linii kablowej średniego i niskiego napięcia na działkach nr 599, 605 i 633 w Ć. R., gm. M. G., jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ć. R. na terenie Gminy M. G. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany dotyczący budowy posadowienia elektrowni wiatrowych z montażem urządzeń gotowych, stacji transformatorowej i linii kablowej średniego napięcia do istniejącej linii napowietrznej oraz budowa linii kablowych niskiego napięcia od dziewięciu wież elektrowni wiatrowych do stacji trafo, jest zgodny z ustaleniami tego planu - stosownie do wymogu przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do kolejnych punktów przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy stwierdził, iż projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest kompletny, posiada stosowne uzgodnienia, opinie i informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, co więcej został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. W przekonaniu organu odwoławczego zaskarżona decyzja została wydana poprawnie. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu Wojewoda podkreślił, że o możliwości lokalizacji rozpatrywanych elektrowni wiatrowych typu VESTAS V-17/75 o łącznej mocy 9x75kW= 675kW < 100MW i o wysokości 22,50m + 7,45m =29,95m, na wskazanym terenie przesądza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ć. R. na terenie Gminy M. G. Najdalej wysunięty maszt został zlokalizowany w odległości 100 m od istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej, wyznaczonej w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, oznaczonej na rysunku planu symbolem MN 1. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ć. R. na terenie Gminy M. G. nie określa odległości elektrowni wiatrowych od granic sąsiednich działek rolnych. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, elektrownie wiatrowe o wysokości nie większej niż 30 m, nie należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odnośnie zarzutu niezachowania w otoczeniu drogi wewnętrznej, oznaczonej jako działka 605 oraz drogi gminnej oznaczonej jako działka Nr 604, strefy ochronnej organ wyjaśnił, że brak jest uzasadnienia wyznaczania takiej strefy od tych dróg. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ć. R. na terenie Gminy Mi. G.w § 18 ust. 3 pkt 5 określa linię zabudowy dla obiektów budowlanych od krawędzi jezdni dróg gminnych, oznaczonych w planie symbolem KD, do których należy między innymi droga gminna, działka Nr 604. Rozpatrywana inwestycja nie narusza określonych powyższym planem parametrów technicznych dla drogi gminnej, działki Nr 604. W rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji określono wysokości wież i promienie turbin wiatrowych. Inwestor jest obowiązany prowadzić roboty budowlane w sposób zgodny z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. W kwestii dotyczącej wniosków o wprowadzenie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ć. R. polegającej na przekształceniu terenów rolnych na budowlane, odpowiedzi udzielił osobom zainteresowanym Wójt Gminy M. G., jednakże sposób załatwienia powyższych wniosków przez Wójta Gminy M. G. nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, gdyż lokalizacja rozpatrywanych elektrowni wiatrowych na wskazanym terenie jest zgodna z obecnie obowiązującym miejscowym plan zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skargi na powyższe rozstrzygnięcie złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach W. M., A. Ż., J. Ż., I. Ś., J. Ś. oraz H. Ś.-S. W. M. podkreśliła, że decyzja Wojewody jest dla niej krzywdząca, gdyż wybudowanie wież elektrowni wiatrowych spowoduje, że nie będzie mogła przepisać działek na rzecz swych wnuków jako budowlanych. Skarżąca nadmieniła, że zwróciła się do Wójta Gminy Z. o przekształcenie gruntu rolnego na działki budowlane. Autorka skargi podniosła, że wieże elektrowni wiatrowej będą usytuowane w odległości 60 m od jej działki, która jest oddzielona od działki J. S. drogą powiatową. W przekonaniu skarżącej stanowisko Starosty zawarte w piśmie z dnia 17 maja 2005 r., w którym poinformowano ją, że nie jest uważana za stronę postępowania, jako właścicielka działki o nr 169/1 i 169/2 w miejscowości U., gm. Z., gdyż od działki inwestora dzielą ją działki o nr 600 i 603 w M. oraz droga powiatowa, nie jest prawidłowe. W. M. podała, że działka inwestora od strony lasu oddzielona jest jedynie drogą powiatową. A. i J. Ż. zarzucili, iż przy wydaniu decyzji Wójta Gminy M. G. zostały pominięte wszelkie procedury powiadamiania sąsiadów o zamiarach prowadzenia inwestycji oraz nie wzięto pod uwagę dwóch dróg znajdujących się przy terenie planowanej inwestycji. Autorzy skargi podkreślili, że organy administracji nie wzięły pod uwagę spadku wartości należących do nich działek, nadmienili, że w ich przekonaniu, czytając decyzję Wojewody odnosi się wrażenie, że w Polsce obowiązują "różne przepisy dla bogatych i biednych." I. i J. Ś. oraz H. Ś.-S. wnieśli swoich skargach o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia zarzucając, że decyzja Wojewody pomimo, że uwzględnia wszelkie normy bezpieczeństwa oraz ochrony środowiska, to jednak pomija zasady współżycia społecznego oraz konsekwencje finansowe będące następstwem wydania decyzji. W przekonaniu skarżących wybudowanie elektrowni wiatrowej w zasadniczy sposób wpłynie na obniżenie wyceny należących do nich działek oraz spowoduje, że skarżący nie będą mogli przekształcić swych działek z rolnych na budowlane. Zdaniem I. i J. Ś., w niniejszej sprawie został również naruszony "tryb postępowania administracyjnego". Skarżący podnieśli, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla niniejszej inwestycji, została zaskarżona do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w skutek czego uchylono decyzję organu I instancji, a następnie organ I instancji umorzył postępowanie dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. I. i J. Ś. utrzymywali, że nie zostali powiadomieni o rozpoczęciu procedury dotyczącej ustalenia nowych warunków zabudowy, a o sprawie dowiedzieli się dopiero z zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę posadowienia wież elektrowni wiatrowych przez Starostwo Powiatowe w K.. W odpowiedzi na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi są zasadne, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli w nich podniesione. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji podnieść należy, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a przeprowadzając postępowanie naruszył prawo w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, co powoduje konieczność uchylenia wydanego rozstrzygnięcia ( art. 145 § 1 pkt 1b i c p.p.s.a.). Udzielenie pozwolenia na budowę regulowane jest przepisami art. 32 i nast. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz.U. nr 207 z 2003 r., poz. 2016 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Artykuł 35 ust.1 pkt 1a nakazuje, aby przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdził zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska. Dodatkowo podkreślić należy, że plan miejscowy jest źródłem prawa na terenie właściwości organów, które go uchwaliły ( art. 87 ust.1 Konstytucji RP), co oznacza, że rozstrzygnięcia, jakie organy te wydają w postępowaniu administracyjnym, muszą uwzględniać postanowienia planu w ramach ogólnej zasady określonej w art. 6 kpa. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organu obszar, na którym planowana jest inwestycja będąca przedmiotem sprawy, położony jest na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolami MN ( tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i istniejącej zagrodowej z usługami podstawowymi) i R ( tereny rolne wraz z zielenią śródpolną), przy czym ta część działek nr 599 i 633 na których mają zostać zlokalizowane wieże elektrowni wiatrowych, objęta jest symbolem R. Uchwalając dnia [...] miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ć. R., Rada Gminy w M. G. ustaliła szczegółowe zasady ochrony obszaru objętego planem, określając dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, według obowiązującego Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ( Dz.U. nr 178, poz.1841). Zgodnie z § 16 pkt 2 planu, dla terenów oznaczonych symbolem R dopuszczalne poziomy hałasu winny spełniać wymogi określone dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych położonych poza miastem. Wedle załącznika do rozporządzenia, o jakim mowa wyżej, hałas występujący na takim właśnie terenie nie może zaś przekraczać 55 dB w dzień i 45 dB w nocy ( tabela 1 pkt 3c załącznika). Wprawdzie – jak słusznie uznały organy obu instancji – zamierzone przedsięwzięcie nie zostało zakwalifikowane jako mogące oddziaływać na środowisko (wedle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), jednak sporządzony uprzednio raport stanowi część zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwalającego ocenić, czy w sprawie spełnione zostały niezbędne warunki do wydania pozwolenia na budowę, określone w art. 32 i nast. ustawy, a w szczególności w powołanym na wstępie art. 35 ust.1 pkt 1a. Mając na uwadze przytoczone wyżej ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ochrony przed hałasem, trudno zgodzić się ze stanowiskiem obu organów, że ze sporządzonego raportu wynika, iż uciążliwości związane z projektowanym przedsięwzięciem nie wykroczą poza granice terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Opracowanie to wskazuje bowiem, że spośród 13 punktów obserwacji ( punktów odbioru), zlokalizowanych na granicy terenu inwestorskiego, w punktach nr 3 i 8 w dzień oraz w punktach nr 2,3,4,5,6,7,8,9,10 i 11 w nocy, zostały przekroczone ( max. o 0,7 dB w dzień i o 10,7 dB w nocy) dopuszczalne standardy jakości środowiska w zakresie hałasu, przyjęte dla potrzeb prognozowanego klimatu akustycznego w porze dziennej (godz. 6-22) wynoszącego 55 dB oraz w porze nocnej ( godz. 22-6) – 45 dB. Autor raportu uznał (a za nim ocenę taką przyjęły organy obu instancji), że okoliczność ta pozostaje bez znaczenia, skoro tereny sąsiednie, na granicy których występują przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, to "kilkusetmetrowy pas użytkowanych pól upraw rolnych, które w świetle obowiązujących przepisów nie stanowią przedmiotu wymagającego ochrony przed hałasem"( raport str.8). Zarówno autor raportu jak i organy zdają się jednak nie zauważać, że powołane wyżej przepisy planu miejscowego, te właśnie tereny obejmują ochroną akustyczną, ustalając dla nich wymogi takie jak dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych poza miastem. Podobnie okoliczność ta została pominięta w opinii urbanistycznej, aczkolwiek generalnie należy podzielić pogląd, że w świetle obowiązujących przepisów, a zwłaszcza ustaleń planu, nie ma przeszkód do posadowienia wież elektrowni wiatrowych na działkach wskazanych przez inwestora. Głębszej analizy wymaga natomiast ich konkretna lokalizacja wynikająca z projektu zagospodarowania terenu, skoro ze znajdującego się w aktach raportu wynika, że określone w prawie miejscowym standardy jakości środowiska w zakresie ochrony przed hałasem nie zostaną spełnione w granicy z nieruchomościami sąsiednimi, a tym samym na nieruchomościach tych przekroczone zostaną dopuszczalne poziomy hałasu przewidziane w planie miejscowym. W tej sytuacji nie można bez zastrzeżeń przyjąć – jak uczyniły to organy obu instancji - że oddziaływanie przedsięwzięcia w zakresie hałasu ogranicza się tylko i wyłącznie do terenu inwestorskiego, a projekt inwestycji zgodny jest z planem miejscowym i wymaganiami ochrony środowiska. Problem ten wymagał niewątpliwie co najmniej zauważenia i omówienia, a pomijając go oba organy naruszyły przepisy art. 7 i 77 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kolejne uchybienie związane jest z ustaleniem kręgu osób zainteresowanych w rozumieniu art. 28 ust.2 ustawy i art. 28 kpa. Skoro organ prawidłowo uznał, że stronami w sprawie są wszyscy sąsiedzi nieruchomości, na których planowana jest inwestycja, to niezbędnym było ustalenie ich imion, nazwisk i adresów oraz zapewnienie im udziału w postępowaniu zgodnie z art. 10 kpa. Jak wynika z odpisu skróconego aktu zgonu wystawionego przez Urząd Stanu Cywilnego w K., B. S., ujawniony w ewidencji gruntów jako właściciel działki nr 598 sąsiadującej bezpośrednio z planowaną inwestycją i uznany przez organ za stronę, zmarł 25 czerwca 1995 r., a więc jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie ( k. 271 akt sądowych). Oznacza to, że właściciele tej działki zostali przez organ nieprawidłowo ustaleni i zachodzi duże prawdopodobieństwo, że nie wszystkie osoby zainteresowane i mające interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, brały w niej udział, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Podkreślenia także wymaga, że uchybienia w tym zakresie można było uniknąć doręczając pisma w sposób określony w art. 40 § 1 kpa, a więc każdej stronie oddzielnie. Dokonując doręczenia jednego pisma dwóm osobom jednocześnie np. małżonkom ( tak jak miało to miejsce w sprawie), organy stosują sposób doręczenia nie znany i sprzeczny z kpa. Strona, o jakiej mowa w art. 40 § 1, to osoba fizyczna, prawna bądź jednostka nie posiadająca osobowości prawnej ( art. 29 kpa) i z pewnością nie są nią małżonkowie, tylko każdy z nich oddzielnie. Dlatego doręczeń pism w postępowaniu administracyjnym należy dokonywać mając na względzie status prawny strony określony w art. 29 kpa, a więc w przypadku np. małżonków, pisma należy kierować do każdego z nich osobno. W nawiązaniu do podstaw wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa także, iż decyzja organu II-giej instancji nie została w ogóle doręczona Gminie M. G. – jako władającemu działką 605 oraz właścicielowi działki 633 – S. S. Obie nieruchomości objęte zostały wnioskiem inwestorskim i posiadane przez J. S. prawo do dysponowania nimi na cele budowlane, nie pozbawia właścicieli uczestnictwa w sprawie. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi, to w większości są one niezasadne. W szczególności, nie mają żadnego znaczenia z punktu widzenia oceny legalności zaskarżonej decyzji ( a więc jej zgodności z prawem), obawy skarżących, iż ich działki stracą na wartości wskutek lokalizacji na tym terenie farmy wież elektrowni wiatrowych. Przepisy prawa budowlanego oraz innych ustaw mających w sprawie zastosowanie, nie odnoszą się do zasad współżycia społecznego, dlatego ani organy administracji publicznej ani sąd administracyjny nie mogą powoływać się na nie w swoich rozstrzygnięciach. Podkreślenia także wymaga, że Sąd dokonuje kontroli rozstrzygnięć poddanych mu pod osąd, wedle stanu faktycznego i prawnego obowiązujących w dacie ich wydawania. Skoro w tym dniu plan miejscowy kwalifikował teren inwestorski, jak i sąsiadujący z nim jako rolny, to bez znaczenia pozostają czynione aktualnie przez skarżących zabiegi mające na celu przekształcenie tego obszaru na działki budowlane. Jeśli chodzi o podniesioną w skardze I. i J. Ś. kwestię dotyczącą ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, to jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organu, postępowanie w tym przedmiocie zostało umorzone z uwagi na uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz prawa budowlanego, tam gdzie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie ustala się warunków zabudowy w drodze decyzji. Warunki te wynikają bowiem wprost z planu, z którego zapisami zamierzona inwestycja musi być zgodna. Niezasadność zarzutów podniesionych w skargach nie wpływa jednak na wynik kontrolnego postępowania sądowego, którego zakres określa powołany na wstępie przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. Omówione wyżej uchybienia prawu procesowemu, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz dające podstawy do wznowienia postępowania, powodowały bowiem konieczność uchylenia nie tylko zaskarżonej decyzji odwoławczej, ale także poprzedzającej ją decyzji organu I-szej instancji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1b i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Orzeczenie zawarte w pkt II oparto o przepis art. 152 p.p.s.a. Rozpatrując sprawę ponownie, organ I-szej instancji ustali na wstępie wszystkich właścicieli działki nr 598, umożliwi im udział w postępowaniu i wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie poczynione wyżej uwagi dotyczące zapisów planu miejscowego w zakresie ochrony przed hałasem.