II SA/Ke 975/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk - Moskal po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na zawiadomienie Prezydenta Miasta Kielce z dnia 16 grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: odrzucić skargę. Zawiadomieniem z dnia 16 grudnia 2016 r. znak: K-II.5430.17.218.2016.MZ Prezydent Miasta Kielce wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie skierowania M. G. na badania lekarskie, a następnie decyzją z dnia 27 stycznia 2017 r. znak: [...] skierował wyżej wymienionego na badania lekarskie przeprowadzone w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Niniejsze zawiadomienie zostało doręczone stronie w trybie art. 44 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższe zawiadomienie organu pierwszej instancji wniósł M.G. pismem z dnia 4 listopada 2019 r. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Kielce wniósł o oddalenie skargi, wskazując na stan faktyczny oraz uzasadnienie prawne wszczętego przez ten organ zaskarżonym zawiadomieniem postępowania administracyjnego, a w konsekwencji wydanej decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." stanowi, że kontrola ta dotyczy także innych niż decyzje, czy postanowienia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podnieść należy, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: sprawa nie należy do właściwości sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) brak naruszenia interesu prawnego lub uprawniania stosowanie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Sąd odrzuca skargę, gdy dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego. Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zatem podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest wymóg, aby zaskarżona forma działania administracji publicznej należała do kategorii takich aktów lub czynności, które są kontrolowane przez sąd administracyjny. Stosownie do treści art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Jednak przepis ten nie miał zastosowania na gruncie omawianej sprawy. W niniejszej sprawie zaskarżone zostało zawiadomienie Prezydenta Miasta Kielce (organu pierwszej instancji) o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie, wydane w dniu 16 grudnia 2016 r. Zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania administracyjnego przewidziane w art. 61 § 4 k.p.a. ma formę pisemną, nie jest jednak postanowieniem czy też decyzją, o których mowa w Kodeksie postępowania administracyjnego, ani też innym aktem lub czynnością rozstrzygającą o indywidualnych uprawnieniach skarżącego, które zgodnie z powołanym przepisem podlegałoby kontroli sądu administracyjnego. Ponadto, od zawiadomienia tego jako czynności organu pierwszej instancji, nie mającej postaci postanowienia, nie przysługuje zażalenie. Zażalenie nie przysługuje bowiem od pism, jeżeli nie mają one charakteru postanowienia (por. wyrok NSA w Warszawie z 5 lutego 1998 r. II SAK 1434/97). Zawiadomienie strony stanowi jedynie czynność materialno-techniczną, z którą co prawda łączy się prawo strony do wypowiedzenia się wobec zgromadzonego materiału dowodowego, niemniej samo w sobie nie tworzy dla strony prawa lub obowiązku (por. m. in. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 31 października 2017 r., sygn. III SA/Kr 1229/17). Nie mieści się ono zatem w katalogu aktów, które art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. wskazują jako podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze skargę należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.