II SA/Ke 99/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi S. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą S. G. Usługi Transportowo - Handlowe z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na S. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. G. Usługi Transportowo – Handlowe z siedzibą w G., karę pieniężną w wysokości 20 000 zł. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 4 pkt 22, art. 14, art. 18, art. 92a ust. 1 i ust. 3 i ust. 6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 1414 ze zm.), lp. 1.4, lp. 5.3, lp. 5.2, lp. 5.1, lp. 6.1.1, lp. 6.3.6, lp. 6.3.9, lp. 6.3.11 i lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6-8, art. 10 ust. 5 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 33 ust. 2, art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), art. 2 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 2135/98 z dnia 24 września 1998r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz dyrektywę 88/599/EWG dotyczącą stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i (EWG) ( Dz. U. L274 z 9.10.1998), art. 1 rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r. (Dz. U. UE L 168/16 z dnia 02.07.2010 r.), uchylił w całości zaskarżoną decyzję i nałożył na stronę karę w wysokości 12400 zł. W uzasadnieniu Główny Inspektor podał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowiły stwierdzone naruszenia opisane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym: 1. niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie; 2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku: - o czas do jednej godziny; - za każdą następną rozpoczętą godzinę; 3. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas powyżej 15 minut do 30 minut; - za każde następne rozpoczęte 30 minut; 4. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny; - za każdą następną rozpoczętą godzinę; 5. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące; 6. udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy: - za każdy dzień; 7. brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki; 8. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę; 9. naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd. Organ wskazał, że powyższe naruszenia ustalono podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w okresie 15 - 29.12.2015 r. (rzeczywisty czas kontroli 10 dni), a zostały one stwierdzone w protokole kontroli z 29 grudnia 2015 r. Zakres kontroli obejmował okres od 15.12.2014 r. do 15.12.2015 r. Strona posiada licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli powierzał wykonywanie przewozów średnio 21 kierowcom. Odnośnie naruszenia lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci licencji, wyjaśnień przedsiębiorcy złożonych do protokołu 12 lutego 2016 r., oświadczenia dotyczącego wykazu pojazdów będących w dyspozycji przedsiębiorcy w okresie objętym kontrolą oraz ich dowodów rejestracyjnych, informacji udzielonej przez Starostwo Powiatowe 13 stycznia 2016 r., oświadczenia przedsiębiorcy z 1 marca 2016 r., faktur sprzedaży pojazdów oraz decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, że: - pojazd o nr rej. [...] został sprzedany przez przedsiębiorcę 9 marca 2015 r. a przedsiębiorca nie zgłosił tego faktu organowi licencyjnemu, - pojazd o nr rej. [...] został sprzedany przez przedsiębiorcę 22 lipca 2014 r. a przedsiębiorca nie zgłosił tego faktu organowi licencyjnemu, - pojazd o nr rej. [...] został sprzedany przez przedsiębiorcę 12 sierpnia 2014r. a przedsiębiorca nie zgłosił tego faktu organowi licencyjnemu, pojazd o nr rej. [...] został sprzedany przez przedsiębiorcę 14 maja 2014 r. a przedsiębiorca nie zgłosił tego faktu organowi licencyjnemu, - pojazdem marki Renault o nr rej. [...] przedsiębiorca wykonywał przewozy w okresie co najmniej od 3.08. do 22.09.2015 r. pojazd ten nie był w tym okresie zgłoszony (nie znajdował się w wykazie pojazdów) do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Zgłoszenia do licencji dokonano dopiero 5 stycznia 2016 r. Pojazd ten nie znajdował się również w wykazie pojazdów zgłoszonych do licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, a przedsiębiorca nie zgłosił tego faktu organom licencyjnym, - pojazdem marki Renault o nr rej. [...] przedsiębiorca wykonywał przewozy w okresie co najmniej od 3.08. do 30.09.2015 r. lecz pojazd ten nie był w tym okresie zgłoszony (nie znajdował się w wykazie pojazdów) do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Zgłoszenia do licencji dokonano dopiero 5 stycznia 2016 r. Pojazd ten nie znajdował się również w wykazie pojazdów zgłoszonych do licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy a przedsiębiorca nie zgłosił tego faktu organom licencyjnym. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 4 800 zł. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zostało udowodnione naruszenie zawarte w lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, za które zostały nałożone kary pieniężne w wysokości 100, 300, 500, 300 i 100 zł. Z kolei za naruszenie lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nałożono karę w wysokości 150 zł, a za naruszenia lp. 5.1 załącznika nr 3 - 100 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące: lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie danych cyfrowych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] oraz wykresówek z kolejnego tachografu zainstalowanego w tym samym pojeździe, że pojazd ten pierwszy raz został zarejestrowany 30 marca 2006 r. Wskutek awarii zainstalowanego w pojeździe tachografu cyfrowego 14 sierpnia 2015 r. wykonywano ostatni przewóz tym pojazdem z zainstalowanym tachografem cyfrowym. Po awarii zamontowanego w pojeździe tachografu cyfrowego Siemens w pojeździe zamontowany został tachograf analogowy i od 17 sierpnia 2015 r. wykonywano przewozy pojazdem o nr rej. [...] wyposażonym w tachograf analogowy. Kontrolowany pojazd wykorzystywany był do przewozu. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu to 19 ton. Przepisy określone w załączniku IB do rozporządzenia (EWG) 3821/85 określają wymóg instalowania w pojazdach wyłącznie tachografów cyfrowych. Dlatego w przypadku wymiany tachografu zainstalowanego w kontrolowany pojeździe urządzenie to powinno zostać zastąpione tachografem cyfrowym w sposób określony w załączniku IB do rozporządzenia (EWG) 3821/85. Kara pieniężna za opisane naruszenie wynosi 3000 złotych. Odnośnie naruszenia lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdził popełnienia przez przedsiębiorcę naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności dwóch kierowców i dlatego uznał za zasadne odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 9 300 złotych. Odnośnie naruszenia lp. 6.3.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ II instancji podał, że kara pieniężna została nałożona w wysokości 50 złotych, a za naruszenie lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym kara ta wyniosła 2000 zł (niewczytywanie danych z kart czterech kierowców). Odnośnie naruszenia obowiązku wczytywania danych z tachografu cyfrowego - za każdy pojazd: lp. 6.3. 12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, za które to naruszenie organ I instancji nałożył karę pieniężną w wysokości 4500 zł (9 x 500), organ odwoławczy za to naruszenie nałożył karę w wysokości 1000 zł, ustalając, że tylko odnośnie tachografów w dwóch pojazdach ( nr rej. ...) okresy między pobieraniem danych przekroczyły 90 dni. Organ odwoławczy podsumował, że łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie naruszenia ulega zmianie w stosunku do kwoty ustalonej przez organ I instancji i wynosi 12400 zł. Dlatego, zasadnym jest uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji zważył, że czynności kontrolne w siedzibie przedsiębiorcy rozpoczęto 15 grudnia 2015 r. Kontrola Państwowej Inspekcji Pracy była już w tym dniu zakończona co potwierdził sam przedsiębiorca w oświadczeniu złożonym 15 grudnia 2015 r. Kontrola prowadzona przez organ Inspekcji Transportu Drogowego zakończyła się 29 grudnia 2015r. i trwała 10 dni roboczych a więc poniżej normy 12 dni przewidzianej dla mikroprzedsiębiorców. Zdaniem organu błędny jest pogląd strony, że dni kontroli PIP wlicza się do dni kontroli prowadzonej przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie prowadził w 2015 r. wcześniejszych kontroli w siedzibie przedsiębiorcy w związku z czym limit 12 dni nie został wyczerpany. Na poparcie swojego stanowiska w tej kwestii organ wskazał na wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r. II FSK 345/10. Organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym, bowiem strona nie udowodniła, iż zapewnia właściwą dyscyplinę i organizację pracy. Strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Skarżący nie przedstawił listów przewozowych CMR, zleceń spedycyjnych lub innych dokumentów, z których wynikałoby, że znał dokładnie daty, godziny załadunków rozładunków i długość tras przed przydzieleniem zadań przewozowych kierowcom, a tylko w taki sposób mógłby wykazać, że spełnił przesłanki określone w powyższym artykule. W niniejszej sprawie strona także nie podała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec tego brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się uchylenia zarówno decyzji organu II jak i I instancji, S. G. zarzucił naruszenie: 1. art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1829 ze zm.), polegające na błędnym przyjęciu, że organy transportu drogowego nie przekroczyły dopuszczalnego czasu trwania kontroli w jednym roku kalendarzowym w przedsiębiorstwie skarżącego w sytuacji gdy w tym samym roku kalendarzowym prowadzona była kontrola innego organu kontroli - Państwowej Inspekcji Pracy, wskutek czego limit terminów przewidzianych ww. przepisem został przekroczony; 2. art. 85 ust. 4 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie kontroli za okres nieobjęty upoważnieniem. 3. art. 8 i 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz utrudnia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji w szczególności w zakresie wymierzenia kar pieniężnych za okresy niebędące przedmiotem kontroli. W uzasadnieniu w zakresie zarzutu obejmującego naruszenie prawa materialnego poprzez przekroczenie limitu kontroli w prowadzonym przedsiębiorstwie skarżący podniósł, że art. 83 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jednoznacznie wskazuje, iż czas kontroli u danego przedsiębiorcy wyznaczony jest odpowiednio określoną liczbą dni. W przypadku mikroprzedsiębiorców termin ten wynosi 12 dni roboczych. Powyższy przepis, przyjmując wykładnię celowościową, odnosi się do wszystkich kontroli przeprowadzonych u danego przedsiębiorcy. Biorąc zatem pod uwagę liczbę dni w zakresie przeprowadzonej kontroli przez PIP, następnie przez Inspekcję Transportu Drogowego, to próg przeprowadzonych kontroli został w oczywisty sposób przekroczony. Mając na uwadze kategorie przedsiębiorców, czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać: 1) w odniesieniu do mikroprzedsiębiorców - 12 dni roboczych; 2) w odniesieniu do małych przedsiębiorców - 18 dni roboczych; 3) w odniesieniu do średnich przedsiębiorców - 24 dni roboczych. Odnosząc się do zarzutu wynikającego z art. 85 ust. 4 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym autor skargi zarzucił, że zakresem przedmiotowym kontroli objęte były okresy prowadzonego przedsiębiorstwa od 15.12.2014 do 15.12.2015 r. W trakcie procesu kontrolnego ustalono, że: 22.07.2014, 12.08.2014 r., 14.05.2014 zostały zbyte (sprzedane) samochody o następujących numerach rejestracyjnych: [...]. Niezgłoszenie informacji o zbycie pojazdów spowodowało nałożenie kary. Zdaniem skarżącego należy jednak wziąć pod uwagę fakt, że zakres kontroli wyznaczony jest właściwym upoważnieniem. Zgodnie z powyższym okres kontroli obejmował daty 15.12.2014 - 15.12.2015 r. Zdarzenia, które miały miejsce przed terminem objętym kontrolą nie powinny stanowić podstawy do nałożenia kar pieniężnych. Kończąc skarżący podniósł, że na organie spoczywa obowiązek należytego uzasadnienia (faktycznego i prawnego) decyzji administracyjnej. Tymczasem w niniejszej sprawie, brak wskazania okoliczności, które uzasadniałyby objęcie kontrolą okresu sprzed 15 grudnia 2014 r., co stanowi naruszenie przepisów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącego dodatkowo zarzucił, że skoro pojazd był wyposażony w tachograf analogowy, to brak jest podstaw do wymierzenia kary w wysokości 3000 zł na podstawie załącznika nr 3 lp. 6.1.1. Wojewódzki Sad Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zgodnie z którym czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać w odniesieniu do mikroprzedsiębiorców 12 dni roboczych, jest on niezasadny. Naruszenia tego przepisu skarżący upatruje w fakcie, że w 2015 r. w jego przedsiębiorstwie oprócz kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w okresie od 15 grudnia do 29 grudnia (10 dni roboczych), była prowadzona w okresie od 1 do 29 kwietnia kontrola przez Państwową Inspekcję Pracy. Zauważyć jednak należy, że brzmienie zacytowanego wyżej art. 83 ust. 1 nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że w przepisie tym chodzi o kontrolę przeprowadzana przez organ ( a więc jeden, ten sam organ) a nie organy. Gdyby ustawodawca chciał ograniczyć w ogóle czas prowadzenia kontroli wówczas przepis ten miałby inne brzmienie: albo byłaby w nim mowa tylko o czasie wszystkich kontroli u przedsiębiorcy – że nie może ona przekraczać wskazanej ilości dni, albo też o czasie wszystkich kontroli organów kontroli. Tymczasem w zacytowanym wyżej przepisie mowa jest tylko o organie. Taka wykładnia tego przepisu jest utrwalona w orzecznictwie sądów administracyjnych (przykładowo oprócz powołanego już przez organ wyroku NSA z 29 czerwca 2011 r. w sprawie II FSK 345/10, także wyrok NSA z 20 stycznia 2009 r. sygn. II GSK 644/08, wyrok NSA z 9 sierpnia 2012 r. sygn. II FSK 75/11). Jak wskazał w szczególności NSA w wyroku w sprawie II GSK 644/08 "przepis art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wprowadza generalne wyznaczenie norm czasowych, tj. łącznej maksymalnej kontroli w jednym roku kalendarzowym przeprowadzonej przez dany organ kontroli. Przepis ten nie stanowi podstawy wyznaczenia łącznego maksymalnego czasu trwania wszystkich kontroli (tj. kontroli różnych organów kontroli) u jednego przedsiębiorcy. Odmienna interpretacja tego przepisu prowadziłaby do zablokowania możliwości przeprowadzenia kontroli przez inne uprawnione organy". Dlatego też nie można zgodzić się z autorem skargi, że wykładnia celowościowa art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przemawia za odmienną interpretacją tego przepisu. Odnosząc się do drugiego, zawartego w skardze zarzutu, a mianowicie, że pomimo tego, że kontrola obejmowała okres od 15 grudnia 2014 r. do 15 grudnia 2015 r., organ nałożył kary pieniężne za niezgłoszenie o zbyciu pojazdów w dniach 22.07.2014, 12.08.2014 r. i 14 05.2014 r., które to zdarzenia miały miejsce jeszcze przed okresem objętym kontrolą, to zarzut ten także nie jest uzasadniony. Przede wszystkim wskazać należy, że kara została nałożona nie za zbycie pojazdów, ale za niezgłoszenie organowi tego faktu, stosownie do obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7a ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Jak wynika z ustaleń organu, skarżący z tego obowiązku nie wywiązał się do czasu kontroli, tak więc naruszenie trwało także w okresie objętym kontrolą, chociaż pojazdy zostały zbyte wcześniej. Tylko w sytuacji, gdyby skarżący z naruszeniem 28-dniowego terminu ale przed okresem objętym kontrolą zgłosił o zbyciu tych pojazdów, organ nie mógłby w sprawie zakończonej zaskarżoną obecnie decyzją nałożyć z tego tytułu kary. Taka jednak sytuacja nie miała miejsca bowiem skarżący aż do kontroli przeprowadzanej w grudniu 2015 r. faktu zbycia pojazdu nie zgłosił. Na rozprawie skarżący zgłosił dodatkowo zarzut dotyczący nałożenia na niego kary w wysokości 3000 zł, na podstawie załącznika nr 3 L.p.6.1.1. do ustawy o transporcie drogowym, który przewiduje taką karę za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Zdaniem skarżącego w sytuacji, gdy jego pojazd był wyposażony w tachograf analogowy, brak było podstaw do nałożenia na niego na podstawie tego przepisu kary. Powyższy zarzut zdaje się wynikać z błędnej wykładni tego przepisu. Nie chodzi w nim bowiem o nałożenie kary za niewyposażenie pojazdu w jakiekolwiek urządzenie rejestrujące, ale o niewyposażenie w takie urządzenie, jakie jest w tym pojeździe wymagane obowiązującymi przepisami. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organu, pojazd skarżącego o nr rej. [...] po raz pierwszy został zarejestrowany w 2006 r. i do sierpnia 2015 r. był on wyposażony w tachograf cyfrowy. Po awarii tego tachografu, w dniu 17 sierpnia 2015r. zainstalowano w nim tachograf analogowy. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosi 19 ton, jest on wykorzystywany do przewozu rzeczy. W związku z tym powinien być on wyposażony w tachograf odpowiadający wymogom załącznika IB do obowiązującego w dacie objętym kontrolą rozporządzenia (EWG) 3821/85, a więc cyfrowy, a nie analogowy. Wbrew podniesionemu w skardze zarzutowi naruszenia przepisów proceduralnych, w ocenie Sądu postępowanie w sprawie było prowadzone z poszanowaniem wynikającej z art. 8 kpa zasady pogłębiania zaufania do organów, a zaskarżona decyzja odpowiada w pełni wymogom art. 107 § 3 kpa. Ponieważ podnoszone przez skarżącego zarzuty okazały się nieuzasadnione, a Sąd z urzędu nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów procesowych czy też prawa materialnego, skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami).