II SA/Ke 991/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie doprowadzenia budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z przepisami I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania A. P. i A. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 1 sierpnia 2013 r., nakazującej A. P. i A. P. dokonanie przeróbek niezbędnych do doprowadzenia budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr ewid. 184 w Ł. , do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami techniczno budowlanymi, polegającymi na demontażu okna istniejącego w zachodniej szczytowej ścianie budynku oraz zamurowaniu otworu materiałem niepalnym, tj. cegłą pełną o grubości 6,5cm, gazobetonem lub cegłą dziurawką o grubości 12cm, tak aby powstała ściana pełna, bez otworów - w terminie do dnia 30 października 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje. W uzasadnieniu Inspektor Wojewódzki wskazał, że w dniu 07.01.2013 r. pracownicy organu I instancji dokonali kontroli na działce nr ewid. 184 w Ł. , w wyniku której stwierdzono, że usytuowany jest na niej budynek mieszkalny, murowany, parterowy z poddaszem użytkowym, częściowo podpiwniczony, przykryty dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej pokrytej blachą. Przedmiotowy obiekt budowlany usytuowany jest ścianą szczytową wzdłuż zachodniej granicy działki. W ścianie tej znajduje się otwór okienny o wymiarach 1,00 x 1,20m, doświetlający korytarz i schody na poddaszu. Obecni podczas kontroli A. P. i A. P. zgodnie oświadczyli do protokołu, że są właścicielami tej nieruchomości od 2001 r. Dodali ponadto, że z informacji uzyskanych od poprzednich właścicieli wynika, że budynek ten był wybudowany w latach 30 XX wieku oraz, że otwór okienny istnieje w obecnym usytuowaniu od początku wybudowania tego obiektu. Poprzedni właściciele nie przekazali im żadnych dokumentów związanych z budową tego obiektu, a po zakupie tej działki nie wykonywali w budynku żadnych robót budowlanych. W toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, iż na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...], sygn. akt: [...], granica pomiędzy działkami nr ewid. 183 i 184 w Ł. przebiega po ścianie szczytowej budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr ewid. 184. Z kolei po wszczęciu postępowania administracyjnego organ I instancji uzyskał informację od Dyrektor Archiwum Państwowego, że w zasobach archiwum brak jest decyzji udzielającej pozwolenia na budowę budynku usytuowanego na ww. działce. Ponadto organ I instancji uzyskał wyjaśnienia od poprzednich właścicieli budynku, że nie posiadają oni żadnej wiedzy oraz dowodów świadczących o pozwoleniu na budowę tego obiektu. W związku z takimi ustaleniami PINB wydał decyzję z dnia [...]. Oceniając to rozstrzygnięcie Inspektor Wojewódzki stwierdził, że organ I instancji wydając je dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994r. - Prawo budowlane, poprzez błędne ich zastosowanie, jednak w stopniu nie mającym istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Wskazane naruszenie polegało na dokonaniu błędnej subsumpcji materiału dowodowego i uznaniu, że przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę i dlatego zastosowanie znajduje art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane. W opinii organu odwoławczego niedopuszczalne było dokonanie przez organ I instancji oceny, że niniejszy obiekt budowlany został wybudowany samowolnie. Fizyczny brak decyzji o pozwoleniu na budowę nie może świadczy o tym, że obiekt budowlany został wybudowany samowolnie. Inspektor Wojewódzki zauważył, że budynek został wybudowany w latach 30-tych XX wieku. Z uwagi na fakt, iż w dacie tej nie obowiązywały przepisy nakazujące przechowanie dokumentacji związanej z pozwoleniem na budowę obiektu budowlanego, jak również z uwagi na znaczny upływ czasu od daty budowy tego obiektu, zmiany właścicieli i inne czynności - nie można uznać, że obiekt budowlany został wybudowany samowolnie. Jak ustalono bowiem w toku postępowania odwoławczego, Archiwum Państwowe w Kielcach dysponuje jedynie szczątkową dokumentacją z lat 30-tych ubiegłego stulecia, dotyczącą wydawanych w tym okresie pozwoleń na budowę. Nie można zatem ponad wszelką wątpliwość postawić tezy, że na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego nie była wydawana decyzja o pozwoleniu na budowę, a tylko takie niepodważalne ustalenie daje podstawę do zastosowania przepisów ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawa budowlane (art. 37-42). Dlatego, zdaniem organu odwoławczego, oceny czy zachodzą przesłanki do nakazania likwidacji otworu okiennego poprzez jego zamurowanie, należy dokonać w oparciu o art. 51 obecnie obowiązującej ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. Stwierdzenie organu I instancji zawarte w uzasadnieniu decyzji, iż art. 51 nie ma w sprawie zastosowania nie zostało poparte żadną argumentacją. Dalej organ II instancji podniósł, że niniejszy obiekt budowlany swym usytuowaniem narusza zarówno art. 4 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane, jak i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dalej rozporządzenie w/s warunków technicznych (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wskazał, że usytuowanie przedmiotowego obiektu, gdzie otwór okienny znajduje się w granicy działki, ogranicza w znacznym stopniu zabudowę na sąsiedniej działce, uniemożliwiając budowę w jej granicy. Jak wynika zaś ze znajdujących się w aktach sprawy decyzji organów administracji architektoniczno - budowlanej, na działkach tych dopuszczalna jest zabudowa pierzejowa. Stosownie zaś do § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie niniejszej niż 4m, w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Z uwagi natomiast na fakt, że obiekt budowlany został wybudowany w latach 30-tych ubiegłego wieku, należało również dokonać oceny zgodności jego usytuowania z przepisami obowiązującymi w dacie budowy tego obiektu, tj. przepisami Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli (t.j. Dz. U. z 1928r. Nr 23, poz. 202). Cytując art. 277 ust. 1 lit. b powyższego rozporządzenia organ uznał, że już w dacie budowy przedmiotowy budynek mieszkalny naruszał przepisy techniczno - budowlane. Dla dokonania takiej oceny żadnego znaczenia nie ma przy tym fakt, że jak podnoszą skarżący w odwołaniu, granica pomiędzy nieruchomościami nr ewid. 184 i nr ewid. 183 biegła po ścianie szczytowej drewnianego budynku, usytuowanego na działce nr ewid. 183. Jeśli nawet tak było, to i tak odległość, o której mowa w art. 277 ust. 1 lit. b ww. rozporządzenia z dnia 16.02.1928r. - nie została zachowana. Kończąc organ odwoławczy podał, że w niniejszej sprawie nie było potrzeby wstrzymania robót budowlanych, bowiem zostały one zakończone. Dalsze postępowanie w tej sprawie organ I instancji winien prowadzić w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego i w zależności od tego, czy zobowiązany wykona nałożony obowiązek, po upływie terminu, o którym mowa w rozstrzygnięciu (po uprzednim dokonaniu sprawdzenia wykonania nałożonych obowiązków) - wyda rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 51 ust. 3 pkt 1 lub pkt 2 Prawa budowlanego. Odnosząc się do argumentów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że na mocy art.365 kodeksu postępowania cywilnego wyrok Sądu Rejonowego we Włoszczowie z dnia 19.12.2003r., ustalający granicę pomiędzy nieruchomościami nr ewid. 183 i 184 - jest dla organów nadzoru budowlanego wiążący i organy te nie mogą dokonywać odmiennej oceny w tym zakresie. Odnosząc się do pozostałych argumentów odwołania organ podał, że pomieszczenie strychu, które otwór okienny doświetla, może być w całości oświetlane oświetleniem sztucznym. Nie jest to bowiem pokój dzienny, przeznaczony na pobyt ludzi i w związku z tym nie musi być oświetlane oświetleniem naturalnym. W skardze na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. P. i A. P. domagali się jej uchylenia. W uzasadnieniu wskazali, że nie zgadzają się z ustaleniami prawomocnego wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 19.12.2003 r., że "granica w latach 30-tych ubiegłego wieku przebiegała po szczycie domu drewnianego usytuowanego na działce nr ewid. 183 w odległości od otworu okiennego około 1m". Skarżący podali, że na działce nr ewid. 184 ten 1m został zachowany do wykorzystania i przejścia, okno również jest otwierane na zewnątrz domu. Dodali, że okno na poddaszu jest konieczne, gdyż oświetla ono przedpokój i całą klatkę schodową. Prawomocnym postanowieniem z dnia 28 lutego 2014 r. skarga A. P. została odrzucona z powodu nieziszczenia wpisu od niej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy stwierdzić, że skarga jest zasadna, ale nie z przyczyn, jakie w niej wskazano. Przedmiotem zaskarżenia była decyzja utrzymująca w mocy nakaz dokonania przeróbek niezbędnych do doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budynku mieszkalnego. Mimo jednak wydania decyzji akceptującej rozstrzygnięcie organu I instancji, organ odwoławczy w istotny sposób zmodyfikował podstawę prawną rozstrzygnięcia, uznając przy tym, że błędne powołanie tej podstawy przez organ rozpoznający sprawę w I instancji, nie mogło doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro podstawa taka w rzeczywistości istnieje. O ile bowiem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że w świetle art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. do przedmiotowego budynku, którego samowolna budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie Prawa budowlanego z 1994 r., stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., to organ II instancji przyjął, że nie ma podstaw do uznania samowolności budowy tego budynku, w związku z czym nakazanie likwidacji przedmiotowego otworu okiennego poprzez jego zamurowanie jest uzasadnione treścią art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego z 1994 r. WINB uznał w szczególności, że przedmiotowy obiekt swym usytuowaniem narusza zarówno przepis art. 4 prawa budowlanego z 1994 r., jak i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. Nr 75/02 poz. 690 ze zm.). Usytuowanie bowiem w granicy ściany przedmiotowego budynku z otworem okiennym, ogranicza w znacznym stopniu zabudowę na sąsiedniej działce nr ewid. 184, uniemożliwiając budowę w granicy, choć na przedmiotowych działkach dopuszczalna jest zabudowa pierzejowa. Ponadto z uwagi na fakt, że przedmiotowy obiekt został wybudowany w latach 30-tych ubiegłego wieku, organ II instancji ocenił również jego zgodność z obowiązującymi wówczas przepisami rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. Nr 23/28 poz. 202). Przywołując w tym zakresie art. 277 ust. 1 lit. b tego rozporządzenia organ uznał, że już w dacie budowy budynek ten naruszał obowiązujące wówczas przepisy techniczno-budowlane, gdyż nie zachowywał wymaganej odległości 4 metrów od granic sąsiadów. Przedstawiona ocena sprawy dokonana przez organ II instancji narusza przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Ze względu na niesporne ustalenie, że przedmiotowy budynek został wybudowany w latach 30-tych ubiegłego wieku, koniecznym było na wstępie wyjaśnienie, według jakich przepisów należy oceniać ewentualne naruszenia prawa popełnione przy budowie, bądź eksploatacji tego budynku. Przedmiotem wszczętego z urzędu postępowania (zawiadomienie z dnia 30 stycznia 2013 r. – k. I-13 akt administracyjnych), był budynek mieszkalny znajdujący się na działce nr ewid. 184 w jej wschodniej i zachodniej granicy. Szczególną wątpliwość organów wzbudziło natomiast usytuowanie okna w szczytowej, wschodniej ścianie tego budynku. Ogólną zasadą postępowania administracyjnego wynikającą z art. 6 kpa, jest działanie organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa. Chodzi oczywiście o przepisy prawa obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy. Modyfikacja tej zasady musi wynikać ze szczególnych przepisów międzyczasowych. W prawie budowlanym zagadnienia intertemporalne reguluje przepis art. 103 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z jego treścią, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisu art. 48 (dotyczącego rozbiórki samowoli budowlanych) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Z przytoczonych przepisów wynika, że w związku z niespornym zakończeniem budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego przed dniem wejścia w życie Prawa budowlanego z 1994 r., tj. przed dniem 1 stycznia 1995 r., przepisy dotychczasowe mogłyby mieć w sprawie zastosowanie tylko wtedy, gdyby w sprawie stwierdzono samowolę budowlaną, o jakiej mowa w art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. W sprawie niewadliwie jednak ustalono, że samowola budowlana nie miała miejsca. Ma bowiem rację organ II instancji o ile twierdzi, że w związku z: brakiem w dacie wybudowania przedmiotowego budynku obowiązku przechowywania dokumentacji związanej z pozwoleniem na budowę, upływem wielu lat od tej budowy, zmianą właścicieli i innymi zaistniałymi w międzyczasie zdarzeniami (np. II wojna światowa), nie można uznać, że przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany samowolnie. Skoro tak, to nie można przyjmować, aby zastosowanie w sprawie mogły mieć przepisy dotychczasowe. Dlatego należy dojść do wniosku, że zastosowanie w sprawie mają przepisy obowiązujące w dacie rozstrzygania sprawy, a więc przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. Stosując te przepisy zasadnie organ II instancji rozważył możliwość zastosowania w sprawie przepisu art. 51 Prawa budowlanego wyjaśniając między innymi, że stosownie do treści art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Trafnie też wyjaśnił, że ze względu na treść art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego z 1994 r. nie było w sprawie potrzeby wstrzymania robót budowlanych, ponieważ zostały one zakończone. Organ ten zapomniał jednak o tym, że wynikający z faktu wykonania robót budowlanych brak konieczności wydawania postanowienia o ich wstrzymaniu nie oznacza, że organ może pominąć konieczność stwierdzenia zaistnienia w sprawie któregoś z przypadków, o jakich mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 – 4 Prawa budowlanego z 1994 r. Aby móc zastosować w toku postępowania legalizacyjnego rozstrzygnięcie, o jakim mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., konieczne jest wcześniejsze ustalenie przez organ nadzoru budowlanego, czy i który z przypadków wykonywania robót budowlanych opisanych w art. 50 ust. 1 pkt 1 do 4 w sprawie zachodzi; czy chodzi o wykonywanie robót budowlanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Wydaje się, że spośród przytoczonych przypadków zastosowanie w sprawie może mieć sytuacja, o jakiej mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 w/w ustawy. Stwierdzenie jednak takich okoliczności wymaga poczynienia ustaleń, których w sprawie zabrakło, co oznacza naruszenie przez organ II instancji przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 p.p.s.a. Za wskazanie zaistnienia w sprawie przypadku z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego z 1994 r. nie można uznać przyjęcia przez organ odwoławczy, że wykonane przy przedmiotowym budynku roboty budowlane, w szczególności polegające na wybudowaniu w granicy ściany szczytowej z oknem, naruszały przepis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w/s warunków technicznych. Organ zapomniał bowiem o tym, że zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi budynków, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Co do zasady więc odnośnie budynków już wybudowanych, a więc takich jak przedmiotowy, przepisy tego rozporządzenia, a więc i powołany przez organ II instancji przepis § 12 ust. 1 pkt 1 – nie mają zastosowanie. Jedyny wyjątek od określonej w przytoczonym przepisie zasady wynika z powołanego w nim § 207 ust. 2 rozporządzenia w/s warunków technicznych. Zgodnie z tym przepisem bowiem, przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi. W zaskarżonej decyzji nie znalazły się jednak jakiekolwiek rozważania dotyczące przedstawionych w § 207 ust. 2 w/w rozporządzenia warunków stosowania przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych, do przedmiotowego, istniejącego i użytkowanego budynku. Organ bowiem przytoczonych przepisów§ 2 ust. 2 i § 207 ust. 2 rozporządzenia w/s warunków technicznych w ogóle nie dostrzegł. Nie ustalił więc, czy sporne okno spełnia wymogi ochrony przeciwpożarowej określone przykładowo w § 272 ust. 3 tego rozporządzenia. Brak wyjaśnienia przez organ II instancji, czy i który z przypadków wykonywania robót budowlanych opisanych w art. 50 ust. 1 pkt 1 do 4 Prawa budowlanego z 1994 r. w sprawie zachodzi oraz będące konsekwencją niezastosowania tego przepisu braki w ustaleniach faktycznych okoliczności, o jakich mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego 1994 r. a także w § 207 ust. 2 rozporządzenia w/s warunków technicznych oznaczają naruszenie przez WINB przytoczonych przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, 77 §1 i 107 § 3 kpa), które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Wątpliwości budzi również uznanie przez WINB, że przedmiotowy budynek mieszkalny, przez wykonanie w jego zachodniej ścianie okna, już w dacie budowy naruszał obowiązujące wówczas przepisy techniczno-budowlane. Należy bowiem zauważyć, że przywołany przez organ II instancji przepis art. 277 lit. b) rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 16 lutego 1928 r. przewidywał wznoszenie nowych budynków ogniotrwałych, posiadających od strony granicy otwory, prowadzące do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, z zachowaniem odległości co najmniej 4 metrów od granic sąsiadów. Tymczasem sam organ odwoławczy ustalił, że pomieszczenie strychu, które przedmiotowy otwór okienny doświetla, nie jest pokojem dziennym przeznaczonym na pobyt ludzi i w związku z tym nie musi być oświetlane światłem naturalnym. Skoro tak, to przywołany przez organ przepis § 277 lit. b) rozporządzenia Prezydenta RP z 16 lutego 1928 r. - nie miałby w sprawie zastosowania i nie mógłby uzasadniać nałożenia obowiązków utrzymanych w mocy zaskarżoną decyzją. Wskazane powyżej naruszenia przepisów prawa materialnego miały, a przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez co musiały spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 135 p.p.s.a. uchyleniu podlegała również decyzja organu I instancji, który w uzasadnieniu swej decyzji wskazał wadliwą podstawę prawną (co prawidłowo wytknął organ II instancji) i który również nie dostrzegł znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, jakie mają powołane wyżej przez Sąd przepisy. Odnosząc się do zarzutów skargi należy zauważyć, że skupiały się one na kwestii usytuowania granicy pomiędzy działką skarżących oznaczoną numerem 184, a sąsiednią działką T.a M. oraz na kwestionowaniu granicy pomiędzy tym działkami ustalonej wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...]. Okoliczności te nie miały jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż, jak to trafnie wyjaśnił organ II instancji, w/w prawomocny wyrok był wiążący dla organów administracji, co wynika z art. 365 kpc. Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku oparte zostało na przepisie art. 152 p.p.s.a. Rozstrzygając sprawę ponownie organ I instancji przy uwzględnieniu zaprezentowanej wyżej wykładni przepisów prawa oceni najpierw, czy i który z przypadków wykonywania robót budowlanych opisanych w art. 50 ust. 1 pkt 1 do 4 Prawa budowlanego z 1994 r. w sprawie zachodzi. Stosownie do wyników takiego postępowania organ rozważy możliwość dalszego prowadzenia postępowania legalizacyjnego w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. Następnie organ wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej uwagi i eliminując dotychczasowe naruszenia prawa.