II SA/Ke 997/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata K. M. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewoda decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania A.K. od decyzji Starosty z [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie Kunów, pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn. "Budowa kanalizacji sanitarnej J. -Kunów", obejmującego budowę: sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej wraz z przyłączami, kanalizacji tłocznej, sieciowych pompowni ścieków, zasilania dolicznikowego pompowni sieciowych, odcinka wodociągu w miejscowości J. , Kolonia Inwalidzka i Kunów, na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa, I. uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji pkt 4 znajdujący się na stronie 3, w wierszach 14 i 15 licząc od dołu strony, zapis: "Szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie: inwestor jest zobowiązany ustanowić kierownika budowy." i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowej treści pkt 4: 4. Szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie: 4.1. Inwestor jest zobowiązany ustanowić kierownika budowy. 4.2. Inwestor jest zobowiązany ustanowić nadzór archeologiczny prac ziemnych. W sytuacji ujawnienia obiektów wymagających eksploracji niezbędna będzie zmiana formy badań na interwencyjne badania ratownicze". II. uchylił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na stronie 6, w wierszach od 10 do 14, licząc od góry strony, zapis: "Odnosząc się do zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej określonych planem miejscowym należy stwierdzić, że na ww. działkach w Kunowie, Kolonii Inwalidzkiej i J. u brak jest obiektów wpisanych do rejestru zabytków i że działki te nie znajdują się w strefie ochrony i obserwacji archeologicznej i nie znajdują się w strefie ochrony konserwatorskiej." i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowej treści: "Odnosząc się do zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej określonych planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Kunów (§ 9 pkt 3 ppkt 2 planu) oraz uwzględniając zalecenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zawarte w postanowieniu z dnia [...], należy stwierdzić, że na ww. działkach w Kunowie, Kolonii Inwalidzkiej i J. u istnieją dane ewidencyjne nie wskazujące precyzyjnej lokalizacji znalezisk archeologicznych, które były tu dokonywane. W związku z powyższym przedmiotowa realizacja inwestycji w zakresie prac ziemnych, winna być wykonywana przy zapewnieniu badań w formie specjalistycznego nadzoru archeologicznego, zleconego przez inwestora osobie uprawnionej. W sytuacji ujawnienia obiektów wymagających eksploracji, niezbędna będzie zmiana formy badań na interwencyjne badania ratownicze". III. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że przedmiotem postępowania jest pozwolenie na budowę kanalizacji sanitarnej z przyłączami między innymi na działce nr [...] w miejscowości J. , której właścicielem jest odwołująca oraz położonej w tej samej miejscowości działce nr [...], której właścicielem jest Skarb Państwa - Urząd Miasta i Gminy Kunów. Natomiast na wysokości działek nr [...] i nr [...], których właścicielem jest A.K., kanał sanitarny zaprojektowano w pasie drogi powiatowej nr 0657T - ul. Ostrowieckiej (działka Nr [...]). Dalej organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku dla terenu objętego planowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Kunów, zatwierdzony uchwałą Nr LVII/387/06 Rady Miasta w Kunowie z dnia 31 maja 2006 r., ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego Nr 181, poz. 2124 z dnia 21 lipca 2006 r. ze zmianami wprowadzonymi uchwałą Nr LX/364/10 Rady Miejskiej w Kunowie z dnia 25 czerwca 2010 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego Nr 247 poz. 2443 z dnia 2 września 2010 r. dodał, że uzasadnienie skarżonej decyzji zawiera, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, analizę projektu budowlanego inwestycji pod względem zgodności z ustaleniami ww. planu. Ponieważ wnioskowana inwestycja jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, inwestor uzyskał decyzję z 3 kwietnia 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Z decyzji tej wynika, że zastosowane rozwiązania projektowe gwarantują zamknięcie oddziaływania inwestycji do granic działek, na których są zlokalizowane - nie wymagają utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Do wniosku inwestor dołączył również wymaganą przepisami odrębnymi decyzję udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych (przepustów) w ramach planowanej inwestycji. W uzasadnieniu skarżonej decyzji wykazano także, że inwestor spełnił wymogi określone w art. 35 ust. 1 - 4 ustawy Prawo budowlane. Następnie Wojewoda stwierdził, że wydana decyzja wymaga dokonania korekty merytoryczno-informacyjnej. Z § 9 pkt 3 ppkt 2 planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Kunów oraz z postanowienia Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 21 września 2016 r., wynika bowiem, że na działkach w Kunowie, Kolonii Inwalidzkiej i J., istnieją dane ewidencyjne nie wskazujące precyzyjnej lokalizacji znalezisk archeologicznych, które były tu dokonywane. Dlatego realizacja inwestycji w zakresie prac ziemnych, winna być wykonywana przy zapewnieniu badań w formie specjalistycznego nadzoru archeologicznego, zleconego przez inwestora osobie uprawnionej. W konsekwencji konieczne było uchylenie- w zakresie szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie - zaskarżonej decyzji i orzeczenie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Natomiast w pozostałej części zaskarżona decyzja czyni zadość wymogom prawa. Organ odwoławczy także uznał, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii aktualnej mapy do celów projektowych, przyjętej do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ostrowcu Świętokrzyskim. Projektowana inwestycja swym usytuowaniem nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera również stwierdzenie zgodności przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowanego z przepisami w zakresie określonym art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego. Projekt jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia. Projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu, zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Nadto inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc się do treści odwołania i innych wystąpień odwołującej organ podkreślił, że na wysokości działek nr [...] i nr [...], których właścicielem jest odwołująca, kanał sanitarny zaprojektowano w pasie drogi powiatowej nr 0657T działka nr [...]. Na działkach nr [...] i [...] nie zaprojektowano niniejszej inwestycji. Dalej Wojewoda podał, że w analizowanej sprawie inwestor ma prawo do dysponowania działką nr [...], której jest właścicielem i która stanowi drogę gminną. Jak wykazała analiza akt sprawy inwestor zawarł umowy cywilno-prawne z właścicielami działek, na terenie których zaprojektowano inwestycję, czyli uzyskał zgodę na dysponowanie nieruchomościami na cele budowlane, na podstawie stosunku zobowiązaniowego. Dotyczy to m.in. działki nr [...], której właścicielem jest odwołująca. Na działce tej zaprojektowano odcinek sieci kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączem do budynku mieszkalnego nr [...] i dlatego właściciel działki nr [...] jest stroną tego postępowania. Późniejsze oświadczenia właścicieli działek, że uchylają się oni od skutków wcześniejszych oświadczeń woli w przedmiocie wyrażenia zgody na realizację inwestycji, nie mają znaczenia dla postępowania przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. Wojewoda zauważył, że kanał sanitarny na działce nr [...] został zaprojektowany centralnie. Żadna ze stron postępowania, w tym odwołująca, nie wskazała dowodu, że przebieg granicy między działką nr [...] i nr [...] jest inny, niż przedstawia to mapa do celów projektowych. Przedmiotowa inwestycja celu publicznego, jaką niewątpliwie jest budowa kanalizacji sanitarnej, nie może być okazją do kontynuacji wieloletniego - jak sama twierdzi odwołująca - sporu granicznego. Samo kwestionowanie przebiegu granicy, nie może w takich okolicznościach skutkować odmową pozwolenia na budowę. Dowodu, że przebieg granic jest inny niż przedstawiony na mapie do celów projektowych, nie mogą stanowić kserokopie map przedłożonych przez odwołującą. Ponadto inwestor podjął próbę zażegnania konfliktu przez przeprojektowanie przebiegu sieci kanalizacji sanitarnej na szerokości działek nr [...] i nr [...] i umieszczenie kanału sanitarnego w pasie drogi powiatowej nr 0657T - ul. Ostrowieckiej. Wreszcie zarówno badana decyzja, jak i decyzja organu odwoławczego, nie uprawnia inwestora do wykonywania robót budowlanych w obrębie działki nr [...], której właścicielem jest odwołująca. Jeżeli, w wyniku realizacji ww. inwestycji, odwołująca poniesie jakiekolwiek szkody materialne, to będzie jej przysługiwało roszczenie odszkodowawcze, dochodzone na zasadach ogólnych w postępowaniu cywilnym, a ewentualne spory pomiędzy właścicielami i inwestorem na tym tle dotyczą stosunków cywilnoprawnych i podlegają rozpoznaniu przez sądy powszechne. W skierowanej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Kielcach, skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, A.K. zarzuciła naruszenie kpa, w zakresie, w jakim organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego. Ponadto skarżąca zarzuciła, że żadna załączona mapa w trybie odwoławczym nie była rozpatrzona i uwzględniona przez organ. Wskazała, że mapa pozyskana przez nią z zasobów z 29 kwietnia 2015 r. sygn. GK III 6642.678.2015 r. zawiera rzeczywisty obraz położenia działek o numerach [...]. Wynika z niej jednoznacznie, że ogrodzenie sąsiada znajduje w działce nr [...], który przywłaszczył sobie w całości działkę [...] na wysokości trwałego ogrodzenia. Ponadto skarżąca zarzuciła nieprawdziwość twierdzeń, że zawarła umowy upoważniające do korzystania z jej nieruchomości na cele budowlane oraz, że pomiary związane z modernizacją ewidencji gruntów i budynków obrębu J. wykonane przez Zakład Geodezyjno- Kartograficzny z Jarosławia 18 lipca 2016 r. nie są pomiarami rozgraniczeniowymi w rozumieniu przepisów prawa geodezyjnego. Dalej strona skarżąca zarzuciła, że załączona przez nią do odwołania mapa z 27 lipca 2016 r. sygn. G.K.III 6642.1192.2016 r. nie została rozpatrzona i uwzględniona w porównaniu z mapą z 29 kwietnia 2015 r. sygn. G.K.III 6642.678.2015 r. Z porównania przebiegu granic działek o numerach [...], na obydwu mapach wynika jednoznacznie, jak zostały zmienione ich granice. Dodała, że Burmistrz Miasta i Gminy Kunów w piśmie z 2 sierpnia 2016 r. "jakby na potwierdzenie tych manipulacji powołując się na firmę [...] stwierdza, że powierzchnia działek [...] nie zmienia się". Autorka skargi zwróciła uwagę, że organ II instancji uwzględnił treść tego pisma używając określenia o "pomiarach rozgraniczeniowych", jednak to twierdzenie organu I instancji jest bez pokrycia. Zaznaczyła, że działki nr [...] i nr [...] należy traktować kompleksowo, gdyż na gruncie nie są one rozdzielone granicą i prawdopodobnie daje to pretekst do manipulacji. Kończąc skarżąca podkreśliła, że organ II Instancji powinien szczegółowo zbadać i zażądać od Burmistrza dokumentów potwierdzających zawarte w nim treści dotyczące między innymi: zgodności przebiegu granic działek o numerach [...], z mapą do celów projektowych oraz stwierdzenia, że jej działka nie zmieniła powierzchni. Zwróciła uwagę, że, w określeniu inwestycji w Prawie Budowlanym nie ma określenia "centralnego" położenia inwestycji. "Centralnie" tzn. na wysokości istniejącego ogrodzenia sąsiada będzie ona prowadzona w pasie przywłaszczonym przez niego działki [...]. W ocenie skarżącej organ II instancji nie zbadał powyższych zarzutów, co sprowadza się do budowy kanalizacji teoretycznie w działce nr [...], a w praktyce na gruncie w jej działce nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi była decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w miejscowości J. , Kolonia Inwalidzka i Kunów. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem takiej decyzji właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1), zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2), kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 3), wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4). Organ odwoławczy uznał, że w przeważającej części decyzja organu I instancji nie narusza prawa, a wymaga jedynie korekty merytoryczno-informacyjnej dotyczącej precyzyjnej lokalizacji znalezisk archeologicznych, które były dokonywane na działkach w Kunowie, Kolonii Inwalidzkiej i J. u i w związku z tym – w zakresie szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję organu I instancji i rozstrzygnął tę kwestię. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, z powyższą oceną organu odwoławczego należy się zgodzić, gdyż analiza akt sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, że wymagania formalne określone w cytowanym przepisie - wraz z dokonaną przez Wojewodę wyżej opisaną korektą - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę, zostały przez inwestora spełnione. Inwestor spełnił również warunek, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym miejscu podkreślić należy, na co zresztą uwagę zwrócił również organ II instancji, że zgodnie z art. 35 ust. 4 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Odnosząc się do wniesionej skargi należy zauważyć, że z jej treści zdaje się wynikać, że skarżąca kwestionuje zgodność przedstawionej przez inwestora w niniejszym postępowaniu mapy do celów projektowych z pozyskaną przez nią z zasobów mapą zasadniczą z 29 kwietnia 2015 r., sygnatura dokumentu GK III 6642.678.2015 r., która to mapa, jej zdaniem, zawiera rzeczywisty obraz położenia działek o numerach [...], oraz wynika z niej, że ogrodzenie sąsiada znajduje się w stanowiącej własność skarżącej działce nr [...]. Wskazana sytuacja w konsekwencji spowoduje, że budowa kanalizacji będzie przebiegać na jej działce, a nie na działce nr [...]. Mając na uwadze tak sformułowany zarzut warto zauważyć, że z akt administracyjnych wynika, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany zawierał projekt zagospodarowania terenu, sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, przyjętej do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ostrowcu Świętokrzyskim 22 lipca 2015 r. i zaewidencjonowanej pod nr. P.2607.2015.1247, co jest zgodne z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Podkreślić należy, że dokumentacja przesłana przez inwestora opatrzona została stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, które stanowią potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowane do tego rodzaju czynności służby geodezyjno-kartograficzne. Ponadto jak wynika z pisma Burmistrza Miasta i Gminy Kunów (k.7 akt sądowych), w związku z prowadzonymi 18 lipca 2016 r. pomiarami i ustaleniem granic działek położonych we wsi J. o numerach: [...], po dokonaniu pomiarów przez uprawnionego geodetę ustalono, że granice działek pokrywają się z granicami naniesionymi do celów projektowych – użytej do opracowania projektu zagospodarowania w projekcie budowy kanalizacji sanitarnej. Jak widać zatem organ administracji prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie nie miał nie tylko podstaw, ale i prawa, aby kwestionować dokumentację sporządzoną przez wyspecjalizowany do tego rodzaju czynności podmiot. Co za tym idzie, organ odwoławczy zobowiązany był przyjąć, że dokumentacja przedłożona przez inwestora, zawierająca odpowiednie klauzule, jest sporządzona zgodnie z aktualnym stanem rzeczy zastanym na gruncie. Dodać należy, że jeśli zdaniem skarżącej mapa do celów projektowych nie była aktualna, gdyż w rzeczywistości przebieg granic jest inny, to skarżąca powinna to udowodnić za pomocą stosownych dokumentów urzędowych. Tymczasem z przedstawionych przez skarżącą kserokopii map wynika jedynie, że ogrodzenie sąsiada znajduje się na działce skarżącej – posadowienie ogrodzenia nie świadczy jednak o przebiegu granicy. Wpływ na ustalenie granicy między nieruchomościami mogłoby mieć postępowanie rozgraniczeniowe. Jak jednak podał pełnomocnik skarżącej na rozprawie sądowej, odnośnie granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] nie toczyło się i nie toczy żadne postępowanie rozgraniczeniowe. Dlatego jedynie na marginesie należy zauważyć, że skoro kanalizacja jest zaplanowana "centralnie" – czyli w środku działki nr [...], a wątpliwości skarżącej wynikają z usytuowania ogrodzenia na środku działki nr [...], to nie może budzić wątpliwości, że kanalizacja zaprojektowana jest na działce nr [...], a nie nr [...]. Nie można się też zgodzić ze skarżącą, że nie zawierała ona jakiejkolwiek umowy upoważniającej do korzystania z jej nieruchomości na cele budowlane. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem poświadczona za zgodność kserokopia umowy z 29 sierpnia 2014 r., w sprawie umieszczenia na nieruchomości urządzeń i przewodów, zawarta w Kunowie pomiędzy skarżącą, a Gminą Kunów. Na jej podstawie skarżąca wyraziła zgodę na budowę urządzeń kanalizacyjnych na działce nr [...], w miejscowości J. . Z umowy tej wynika również, że stanowi ona podstawę do dysponowania przez inwestora gruntem na cele budowlane i upoważnia inwestora do złożenia w tej sprawie oświadczenia do odpowiednich organów o wydanie pozwolenia na budowę sieci kanalizacyjnej. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, że uchyliła się od skutków prawnych zawartego w powyższej umowie oświadczenia woli. Mając to wszystko na uwadze skoro zarzuty zawarte w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a Sąd z urzędu nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. O przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono w oparciu o art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 4 ust. 1 i 3, § 21 ust. 1 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016.1714).