II SAB/Ke 1/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. i S. S. o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2009r., w sprawie z ich skargi na bezczynność Starosty Powiatu w przedmiocie wydania decyzji w sprawie uzupełnienia operatu technicznego wpisanego do zasobu oraz usunięcia z niego materiałów postanawia oddalić wniosek. We wniosku z dnia 23 kwietnia 2009r. J. S. i S. S. domagali się sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] kwietnia 2009r. w ten sposób, aby w miejsce dotychczasowego przedmiotu sprawy wpisać przedmiot następującej treści: "w przedmiocie wydania decyzji w sprawie usunięcia z operatu ewidencyjnego dokumentów nieprawdziwych i wprowadzenie w ich miejsce dokumentów sądowych przedstawiających przebieg granicy dzielącej nieruchomość na dwie części, które powinny być przesłane z urzędu staroście zgodnie z przepisami prawa po zakończeniu sprawy sądowej". W uzasadnieniu skarżący wskazali, że przedstawiona w postanowieniu "istota skargi" jest nieprawdziwa. Podstawą utworzenia operatu ewidencyjnego są dokumenty sądowe przedstawiające przebieg granicy dzielącej nieruchomość na dwie części zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem rzeczy, które powinien otrzymać starosta z urzędu, zgodnie z przepisami prawa geodezyjnego i kartograficznego, po zakończeniu sprawy sądowej. Skarga dotyczyła tych dokumentów. "Z tego względu uzupełnienie operatu ewidencyjnego przez osoby trzecie w tym względzie jest niedopuszczalne. Zatem skarga dotyczyła kwestii formalnych wynikających z przepisów prawa wcześniej wymienionego". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej uppsa, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei stosownie do treści art. 156 § 1 uppsa sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować m.in. właściwe oznaczenia stron, zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu. Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Z kolei błędy rachunkowe to błędy wynikające z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Pojęcie "inne oczywiste omyłki" odnosi się natomiast do wszystkich innych nieprawidłowości, które są swym charakterem zbliżone do niedokładności, błędów pisarskich lub błędów rachunkowych. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 156 uppsa wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty. (por. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 359 – 360). Nie ulega również wątpliwości, że orzeczenie może być tylko wówczas sprostowane, gdy faktycznie dotknięte jest ono jakąś nieprawidłowością. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że złożony przez skarżących wniosek nie wskazuje na żadne oczywiste omyłki, niedokładności bądź błędy pisarskie lub rachunkowe. Wniosek ten zmierza w istocie do zamieszczenia w określeniu przedmiotu sprawy oceny skarżących co do rodzaju dokumentów, jakie ich zdaniem winny znajdować się w operacie technicznym oraz jakie powinny zostać z niego usunięte. Tego typu żądanie nie może uzasadniać zastosowania cytowanego wyżej art. 156 uppsa. Nadto wskazać należy, iż określenie przedmiotu sprawy ma na celu jedynie zdefiniowanie w sposób możliwie szeroki czego dana sprawa dotyczy, nie zaś kazuistyczne opisywania konkretnego przypadku. Skoro złożony wniosek nie spełnia przesłanek wskazanych w art.156§ 1 uppsa należało orzec jak w sentencji postanowienia.