II SAB/Ke 10/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2020 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.S. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania decyzji o ponownym naliczeniu i wypłacie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem z 14 lutego 2020 r., doręczonym skarżącemu 25 lutego 2020 r., Z.S. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dowodu, że wniósł do Komendanta Głównego Policji ponaglenie w sprawie bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania decyzji o ponownym naliczeniu i wypłacie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie skarżący przedłożył pismo, z którego wynika, że 24 października 2019 roku wniósł tego rodzaju ponaglenie, jednak jego adresatem był Komendant Wojewódzki Policji, czyli organ, który w ocenie skarżącego miał się dopuścić bezczynności, nie zaś organ wyższego stopnia, a więc w tym przypadku Komendant Główny. Wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 t.j.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie zaś z treścią art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.2020.256 t.j.), zwanej dalej k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Jak z kolei stanowi § 3 tego artykułu, ponaglenie wnosi się: do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie lub do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Podkreślić należy, że organ wyższego stopnia ustala się według przepisu art. 17 k.p.a. Zgodnie z punktem 3 wyżej wymienionej jednostki redakcyjnej, organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 – odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku – organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. Innymi organami administracji publicznej w rozumieniu przepisu art. 17 pkt 3 w zw. z art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. są działające we własnym imieniu inne (niż wojewoda) terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej) oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2. W dalszej kolejności wskazać należy, że jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. 2019.161.t.j.) organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1, są: wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach: wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i czynności z zakresu ścigania wykroczeń; wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią. Zgodnie natomiast z treścią art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji, w postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1, organem wyższego stopnia w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji jest Komendant Główny Policji. Mając na uwadze wyżej przytoczone przepisy, nie ulega wątpliwości, że skarżący przed złożeniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, zobowiązany był wnieść ponaglenie do Komendanta Głównego Policji, za pośrednictwem organu, w postępowaniu którego upatrywał bezczynności. Z przedłożonego przez skarżącego pisma, nie wynika natomiast, aby w sposób należyty zadośćuczynił temu obowiązkowi, bowiem pismo tego rodzaju skierował do organu niewłaściwego. Skarga na bezczynność organu złożona bez ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. czyni skargę przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Taka skarga natomiast podlega odrzuceniu. Dodatkowo należy zauważyć, że zgodnie z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Ponieważ więc skarżący, mimo upływu zakreślonego mu 7-dniowego terminu do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dowodu, że wniósł do Komendanta Głównego Policji ponaglenie w sprawie bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania decyzji o ponownym naliczeniu i wypłacie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy - dowodu takiego nie złożył, skarga podlegała odrzuceniu również na podstawie tego przepisu.