II SAB/Ke 12/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Asesor WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Mrozicka - Bąbel, po rozpoznaniu w dniu 15 września 2006 r. sprawy ze skargi Spółki Jawnej "A." D. B. i Z. D. w S. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udzielenia zezwolenia na sprzedaż alkoholu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. IISAB/Ke 12/06 UZASADNIENIE Dnia 11 kwietnia 2006 r. Spółka Jawna "A." D. B. i Z. D. w S. wniosła, za pośrednictwem Prezydenta Miasta skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność Prezydenta Miasta polegającą na "odmowie wydania dokumentów zezwoleń na sprzedaż alkoholu (bezczynność organu)". W skardze i w jej uzasadnieniu skarżąca wniosła o zobowiązanie Prezydenta Miasta, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do wydania skarżącemu w terminie 7 dni dokumentów zezwoleń na sprzedaż alkoholu o zawartości do 4,5 % oraz piwa, powyżej 4,5 % do 18 % i powyżej 18 %, w punkcie sprzedaży przy Al. W. w S. Na rozprawie w dniu 15 września 2006 r. pełnomocnik skarżącego, radca prawny D. D.-K. poparła skargę na bezczynność wskazanego organu przyznając, że przed jej wniesieniem strona nie składała zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa. Organ - Prezydent Miasta wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że zasadniczym powodem braku zgody na wydanie dokumentów udzielonych zezwoleń na sprzedaż alkoholu jest nieuiszczenie opłat za zezwolenia w należnej, zdaniem organu, wysokości. Organ zasugerował również, że jeżeli pismo skarżących o charakterze wezwania (tj. pismo z dnia 6 marca 2006 r. wzywające do wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu w punkcie przy Al. W. w S.), poprzedza skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to termin do wniesienia skargi na wyliczenie już upłynął. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku z przedstawioną wyżej sugestią organu dotyczącą uchybienia przez skarżących terminu do wniesienia skargi, na wstępie należało wyjaśnić, czy skarga została wniesiona w ustawowym terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 tej ustawy, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Terminy przewidziane w art. 53 u.p.p.s.a. nie dotyczą skargi na bezczynność. Skargę taką można zatem wnieść aż do czasu załatwienia sprawy przez właściwy organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności (A. Kabat[w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005). Wynika stąd, że ten wymóg formalny skargi został spełniony. Rozważenia w sprawie wymagał natomiast inny wymóg formalny skargi podlegający sprawdzeniu przed merytorycznym badaniem zasadności skargi tj. dopuszczalność wniesienia skargi. Do warunków dopuszczalności skargi należy wyczerpanie środków zaskarżenia. Przed analizą sprawy pod tym kontem, konieczne było jednak wyjaśnienie co jest przedmiotem niniejszej skargi, a to z uwagi na zawarte w skardze i odpowiedzi na nią nieścisłości i wadliwości, a także różne skutki prawne w zakresie przysługujących stronie środków prawnych, zależnie od rodzaju zaskarżonego aktu lub czynności, względnie bezczynności organu administracji publicznej. Na wstępie należy stwierdzić, że w sprawie została zaskarżona bezczynność Prezydenta Miasta. Choć bowiem we wstępnej części skargi powołano jako jej podstawę art. 52 § 3 u.p.p.s.a. dotyczący skarg nie na bezczynność, ale na inne niż określone w art. 3 § 1 pkt 1-3 u.p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to jednak z treści żądania skargi, z jej uzasadnienia, z powołanej podstawy prawnej tego żądania, a wreszcie z jednoznacznej wypowiedzi fachowego pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 15 września 2006 r. wynika, że skarga nie dotyczy czynności materialno - technicznej odmowy wydania dokumentów zezwoleń, lecz bezczynności organu. W dalszej kolejności konieczne jest wyjaśnienie, na czym miała polegać bezczynność Prezydenta Miasta, będąca przedmiotem skargi. Z treści skargi i jej uzasadnienia wynika, że zarzucana bezczynność miałaby dotyczyć niewydania dokumentów zezwoleń na sprzedaż alkoholu, czyli czynności materialno-technicznej polegającej na niedoręczeniu stronie znajdujących się w aktach sprawy, a więc już wydanych decyzji. Pogląd taki zdaje się potwierdzać również organ, oraz to, że w aktach administracyjnych znajdują się decyzje z dnia [...] udzielające skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o różnej zawartości alkoholu(k. 11-13). Jednak poglądu, że w sprawie zostały wydane decyzje administracyjne, nie można podzielić. Z akt sprawy wynika, że decyzje z dnia [...] udzielające skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów o różnej zawartości alkoholu(k. 11-13) nie zostały ani doręczone, ani ogłoszone stronie. Zgodnie z art. 110 kpa organ administracji, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Z przytoczonego przepisu art. 110 kpa wynika, że doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Akt woli władzy staje się decyzją w rozumieniu naszego prawa, dopiero w chwili doręczenia lub ogłoszenia go stronie. Wcześniej, taki akt nie może być uznany za decyzję, choćby nawet przybrał formę decyzji i znalazł się w aktach sprawy. Zasadą przy tym jest, że decyzje doręcza się stronom na piśmie, a tylko w przypadkach gdy sprawa może być załatwiona ustnie , bo przemawia za tym interes strony, a przepis prawny nie stoi temu na przeszkodzie, decyzja może być stronom ogłoszona ustnie (art. 109 i 14 § 2 kpa). Ten ostatni przypadek w sprawie nie zachodzi, ponieważ stanowiska organu i strony nie są w niniejszej sprawie zgodne (por. Adamiak, [w:] Adamiak, Borkowski KPA. Komentarz, 7. wyd., Warszawa 2005,str. 95 t. 3), a postępowanie dotyczące wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wymaga złożenia pisemnego wniosku, i wydania przez organ dokumentu zezwolenia (art. 18 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - Dz. U. Nr 147/2002 poz. 1231 ze zmianami). Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie nie doszło do wydania decyzji w rozumieniu przepisów kpa. Dlatego zarzucana w skardze bezczynność organu w istocie polega na niewydaniu decyzji, a nie na odmowie wydania dokumentów zezwoleń na sprzedaż alkoholu. O wydaniu dokumentów zezwoleń może być bowiem mowa dopiero wtedy, gdy decyzja o udzieleniu tych zezwoleń zostanie wydana i gdy stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę ( w tym także skargę na bezczynność polegającą na nie wydaniu decyzji administracyjnej) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu polegającą na niewydaniu decyzji, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 u.p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, Spółka Jawna "A." D. B. i Z. D. w S, przed wniesieniem skargi do Sądu nie zaskarżyła bezczynności Prezydenta Miasta zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym jest w tym wypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze (art. 17 pkt 1 kpa). Wymóg dopuszczalności skargi, o jakim mowa wyżej nie został więc spełniony, co czyni skargę niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.