II SAB/Ke 13/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie: WSA Dorota Chobian WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Ke 13/08 w sprawie ze skargi K. M. na bezczynność Rady Miasta S. w przedmiocie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 kwietnia 2008 r. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie sygn. akt IISAB/Ke 13/08 odrzucił skargę K. M. na bezczynność Rady Miasta S. w przedmiocie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioskami zawartymi w piśmie z dnia 25 kwietnia 2008 r. K. M. zwróciła się o uzupełnienie postanowienia ( mylnie nazwanego wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2008 r.) w zakresie zwrotu wpisu w kwocie 100 zł oraz o dokonanie wykładni uzasadnienia poprzez wyjaśnienie czy w świetle art. 101 ustawy o samorządzie przysługuje jej prawo zaskarżenia uchwały Rady Miasta ewentualnie czy może zaskarżyć Burmistrza albo Przewodniczącego Rady w związku z nie przedłożeniem przez nich stosownego wniosku Radzie Miasta S. Skarżąca kwestionowała stanowisko Sądu w Gdańsku, na które w uzasadnieniu powołał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdzając, że jest ono niezgodne z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, której skarżąca nie sprecyzowała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd który wydał wyrok rozstrzyga wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z art. 166 p.p.s.a do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji, jak i uzasadnienia. Wykładnia uzasadnienia, a w szczególności zawartych w nim sformułowań sądu służyć ma wskazanym wyżej celom. Treść wydawanych przez Sądy rozstrzygnięć kończących w postaci postanowień i wyroków musi być jasno i precyzyjnie sformułowana i nie może budzić wątpliwości, co do faktu, że sąd uznał skargę za uzasadnioną lub nieuzasadnioną. W doktrynie utrwaliło się stanowisko, że wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania ( por. post. NSA z dnia 23 czerwca 2003 r., I SA/Łd 1517/02, niepubl.; post. SN z dnia 8 stycznia 1998 r., III AO 25/97, OSNP 1999, nr 4, poz. 151). Należy zatem stwierdzić, że wyrażenie wątpliwości i odmiennych ocen niż dokonane w uzasadnieniu orzeczenia nie dotyczy wykładni orzeczenia, lecz taki stan stanowiłby podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej, o czym skarżąca była właściwie pouczona. Ponadto w ramach wykładni orzeczenia Sąd nie może zgodnie z żądaniem strony pouczać ją co do dalszych czynności w celu realizacji swoich żądań. Ubocznie Sąd wskazuje, że wniosek K M o zwrot uiszczonego wpisu został rozpatrzony w odrębnym postanowieniu. Z przytoczonych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 158 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.