II SAB/Ke 13/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lipca 2010 roku sprawy ze skarg H.M. i K.K. na bezczynność Burmistrza Gminy W. w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia I. zobowiązuje Burmistrza Gminy W. do wydania, w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia akt administracyjnych niniejszej sprawy organowi wraz z odpisem wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności, stosownego aktu administracyjnego w sprawie z wniosku H.M. i K.K. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia; II. zasądza od Burmistrza Gminy W. na rzecz H.M. kwotę 100 (słownie: sto) złotych i na rzecz K.K. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargach na bezczynność Burmistrza Gminy W. H. M. oraz K.K. domagali się zobowiązania tego organu do merytorycznego zakończenia, w terminie 14 dni od doręczenia akt, sprawy z ich wniosku z dnia 22 grudnia 2008r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw z myjnią samochodów. W uzasadnieniu skarg ich autorzy przytoczyli przebieg postępowania w sprawie wskazując, że z wnioskiem o wydanie decyzji wystąpili w dniu 22 grudnia 2008r., że w dniu 16 marca 2009r. Burmistrz Gminy W. odmówił wydania decyzji, decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], które przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] organ I instancji ponownie odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i ta decyzja także została uchylona przez organ odwoławczy w dniu 17 listopada 2009r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. W dniu 23 grudnia 2009r. Burmistrz Gminy W. przesłał do stron postanowienie o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy z uwagi na jej skomplikowany charakter do dnia 23 stycznia 2010r., a następnie uchylił to postanowienie i zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia skargi administracyjnej złożonej przez jedną ze stron postępowania. Skarżący podnieśli, iż w świetle art. 61 § 1 P.p.s.a. okoliczność złożenia skargi na ostateczną decyzję do sądu administracyjnego "nie może stanowić przyczyny zwłoki lub zawieszenia" postępowania. Ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje możliwość wstrzymania z urzędu lub na wniosek wykonania aktu lub czynności przez organ administracyjny, jednakże taka okoliczność nie nastąpiła. Prawo do skargi sądowej nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego, stąd Burmistrz Gminy W. dopuszcza się bezczynności w załatwieniu sprawy. Skarżący podnieśli, iż przed wniesieniem skargi wyczerpali środki zaskarżenia, albowiem zostało wniesione przez K.K. zażalenie na bezczynność, rozpoznane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 19 lutego 2010r. W odpowiedzi na skargę H.M. Burmistrz Gminy W. wniósł o jej oddalenie z uwagi na to, że brak jest przesłanek do uznania jego bezczynności. Organ wskazał jedynie, iż postanowienie z dnia 23 grudnia 2009r. o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy zostało wydane przedwcześnie, ponieważ przesłanie akt sprawy powoduje stan, że sprawa się nie toczy i nie biegną żadne terminy przewidziane w kpa. Natomiast w odpowiedzi na skargę K.K., również domagając się jej oddalenia, organ dodatkowo podniósł, że ponieważ na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] została wniesiona skarga, rozpoznana przez WSA w Kielcach w dniu 14 kwietnia 2010r., akta sprawy znajdują się w sądzie. Skarga została oddalona, jednakże orzeczenie to jest nieprawomocne. Dlatego też organ nie może rozpoznać sprawy, gdyż jej rozpatrzenie zanim zapadnie rozstrzygnięcie sądów administracyjnych, mogłoby spowodować - w przypadku uchylenia przez NSA wyroku WSA i decyzji SKO - że w niniejszej sprawie zapadłyby dwa rozstrzygnięcia, a to stanowiłoby podstawę stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 3 kpa). Obie sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu Burmistrz Gminy W. pozostaje w bezczynności. W sprawie niesporne jest, że decyzją ostateczną z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało ją do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja Kolegium została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2010r. skargę oddalił. Orzeczenie to nie jest prawomocne, została bowiem od niego wniesiona skarga kasacyjna. Wykonanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zostało wstrzymane ani na podstawie art. 61 § 2 ani też na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.). Po uchyleniu przez SKO w Kielcach decyzji organ I instancji podjął następujące czynności: 1/ w dniu 23 grudnia 2009r. na podstawie art. 36 § 1 kpa przedłużył termin rozpatrzenia sprawy z uwagi na jej skomplikowany charakter do dnia 23 stycznia 2010r.; 2/ postanowieniem z dnia 11 stycznia 2010r. uchylił postanowienie z dnia 23 grudnia 2010r. Organ I instancji nie wydał żadnego postanowienia o zawieszeniu postępowania, które strona mogłaby zaskarżyć, a jedynie w uzasadnieniu postanowienia z dnia 11 stycznia 2010r. wskazał, że przesłanie akt sprawy w związku ze złożoną skargą strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach powoduje stan, że sprawa się nie toczy i nie biegną terminy przewidziane w kpa. Po 11 stycznia 2010r. organ nie podjął już żadnych czynności. Zgodnie z art. 61§ 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Oznacza to, iż zaskarżona do sądu administracyjnego ostateczna decyzja, mimo że jest nieprawomocna, podlega wykonaniu. Tylko gdyby wykonalność decyzji została wstrzymana na podstawie art. 61 § 2 lub § 3 P.p.s.a., można by zasadnie twierdzić, iż nie biegną terminy do załatwienia sprawy, przewidziane przepisami kpa. Również zdaniem Sądu przepis art. 286 § 2 P.p.s.a. nie stanowi w niniejszej sprawie podstawy do uznania, że do czasu zwrotu akt sprawy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia organ nie ma obowiązku podejmowania czynności w sprawie i jej zakończenia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 października 1999r. sygn. IV SAB 46/99 fakt przekazania akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie uzasadnia bezczynności organu administracji do czasu zwrotu akt ( Lex nr 47851). Skład orzekający w niniejszej sprawie do tego stanowiska się przychyla. Zdaniem Sądu zawarte w art. 286 § 2 uregulowanie ma zastosowanie wówczas, gdy zostają do sądu administracyjnego przesłane akta sprawy zakończonej ostateczną decyzją, kończącą postępowanie w sprawie. W sytuacji, gdy Sąd taką decyzję uchyli, wówczas do chwili, kiedy akta sprawy nie zostaną zwrócone organowi, nie biegną terminy do załatwienia sprawy. Przepis ten ma także zastosowanie do skargi na bezczynność, ale w tym znaczeniu, że wyznaczony przez Sąd termin do załatwienia sprawy liczy się od dnia zwrotu akt nadesłanych w związku ze skargą na bezczynność. Okoliczność, że organ, z uwagi na fakt przesłania akt do sądu wraz ze skargą na decyzję, nie dysponuje aktami nie oznacza, iż nie może podejmować w sprawie czynności i jej zakończyć. Istnieje bowiem możliwość wystąpienia przez organ o nadesłanie akt w celu ich wykorzystania do wydania decyzji, względnie sporządzenia odpisów niezbędnych dokumentów. Jeśli natomiast zdaniem organu zachodzą inne przeszkody do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności jeśli jego zdaniem rozstrzygniecie sprawy zależy od innego toczącego się postępowania, powinien zawiesić postępowanie. Wydane w tym przedmiocie postanowienie strona niezadowolona z takiego rozstrzygnięcia, będzie mogła zaskarżyć, zwalczając w ten sposób brak podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności w sprawie i pogląd, że sprawa nie może się toczyć. Organ natomiast, zawieszając postępowanie, uchroni się przed zarzutem bezczynności. Odnośnie kwestii, iż wydanie decyzji, zanim uprawomocni się decyzja SKO, może doprowadzić, w wypadku jej uchylenia ( wraz z wyrokiem WSA), do istnienia dwóch decyzji, z których druga byłaby nieważna, jest nieuzasadniony z uwagi na regulację zawartą w art. 135 P.p.s.a., który to przepis pozwala sądowi na zastosowanie przewidzianych w ustawie środków do wszystkich aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Mając powyższe na uwadze, skoro Burmistrz po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia nie podjął żadnych czynności zmierzających do jej zakończenia, ani też nie wykazał poprzez wydanie stosownego postanowienia, że sprawa nie może się toczyć, pozostaje on w bezczynności. Dlatego też na podstawie art. 149 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 i 205 P.p.s.a oraz § 18 pkt 2 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 153 poz. 1348 ze zm.).